All Chapters of ฝ่ามิติพลิกชะตาราชาทรราชย์: Chapter 61 - Chapter 70

ท้องพระโรงลับ ยามอรุณรุ่งพิธีการสถาปนา สนมซูเหมยเยว่ ขึ้นเป็น กุ้ยเฟย ถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วนในท้องพระโรงส่วนพระองค์ มีเพียงไทเฮา เสนาบดีซู และขุนนางคนสำคัญที่วางใจได้เท่านั้นที่เข้าร่วมพิธี เพื่อป้องกันมิให้ข่าวการประชวรของจักรพรรดิรั่วไหลองค์จักรพรรดิอวี้เหยียน ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีหน้าซีดเซียว ยาถอนพิษชุดแรกทำให้พระวรกายอ่อนล้าอย่างหนัก แต่ดวงตาของพระองค์ยังคงเปี่ยมด้วยอำนาจ ข้างกายของพระองค์คือ อวิ๋นซินเยว่ ในชุดฮองเฮาเต็มยศ... นางยืนอย่างมั่นคงราวกับเสาหลักของบัลลังก์!“สนมซูเหมยเยว่! เจ้าได้แสดงความซื่อสัตย์ต่อแคว้นอวี้... และต่อชีวิตของข้า! บัดนี้ข้าขอแต่งตั้งเจ้าขึ้นเป็น ‘กุ้ยเฟย’ ผู้ซึ่งมีศักดิ์สูงสุดรองจากฮองเฮา! และขอพระราชทาน ‘ตราเหยี่ยวเงิน’ ให้แก่เจ้า! ตรานี้จะมอบอำนาจในการดูแลพิธีการทั้งหมดในวังหลวง... และควบคุมพระราชทรัพย์ส่วนหนึ่งที่สำคัญในการดูแลพระวรกายของข้า! ขอให้เจ้าจงภักดีต่อข้า... และต่อแคว้นอวี้ไปชั่วชีวิต!” สนมซูเหมยเยว่ คุกเข่ารับตำแหน่งด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยเกียรติยศ แต่นางยังคงมองไปยัง อวิ๋นซินเยว่ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง! นางรู้ดีว่าอำนาจที่

ตำหนักบรรทมส่วนพระองค์ ยามวิกาลที่มืดมิดที่สุดกลิ่นกำยานหอมอ่อน ๆ ที่เคยทำให้จิตใจสงบ บัดนี้กลับถูกกลบด้วยกลิ่นขื่นปร่าของสมุนไพรเคี่ยวเข้มข้นที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องบรรทม แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของร่างสูงสง่าบนเตียงมังกรที่บัดนี้ดูเปราะบางราวกระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลาย องค์จักรพรรดิอวี้เหยียน ทรงบรรทมสนิท ลมหายใจแผ่วเบาจนน่าใจหาย พระพักตร์ที่เคยคมคายและเปี่ยมด้วยอำนาจ บัดนี้ซีดเผือดราวกับคนหลงทางในม่านหมอกอวิ๋นซินเยว่ นั่งอยู่ข้างเตียง มือเรียวบางกุมพระหัตถ์ที่เย็นเฉียบของเขาไว้แน่น นางไม่ได้หลับมาสามวันสามคืนแล้ว ขอบตาที่รื้นแดงไม่ได้เกิดจากความอ่อนล้า แต่เกิดจากความวิตกกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอก“เสี่ยวหลิง... เริ่มการสแกนขั้นสูงอีกครั้ง ฉันต้องการผลวิเคราะห์ที่แม่นยำ 100% ห้ามมีความผิดพลาดแม้แต่มิลลิกรัมเดียว!”[ติ๊ง!ระบบกำลังวิเคราะห์องค์ประกอบของยาถอนพิษชุดล่าสุด...ประมวลผลเสร็จสิ้น98 เปอร์เซ็นต์] หน้าจอเสมือนสีฟ้าใสที่เห็นได้เพียงนางคนเดียวปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ข้อมูลโครงสร้างทางเคมีของสมุนไพรโบราณถูกจำแนกออกมาเป็นตัวเลขและกราฟที่น่าสะพรึงกลัว[ผลการวิเคราะห์พบสารสกัดจาก‘หญ้าล

กำแพงเมืองชั้นนอก ยามโพล้เพล้เสียงกลองศึกดังสนั่นกัมปนาทราวกับฟ้าจะถล่มดินจะทลาย กลิ่นเขม่าควันไฟเริ่มลอยอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศที่เคยสงบเงียบของเมืองหลวงแคว้นอวี้ ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามยามเย็นบัดนี้กลับอาบชโลมด้วยสีแดงฉานจากเปลวเพลิงที่ลุกโหมอยู่บนหอคอยทิศตะวันตก เสียงโห่ร้องของทหารแคว้นเยี่ยนดังก้องมาจากเบื้องล่าง ผสมปนเปไปกับเสียงเครื่องยิงหินที่พุ่งเข้ากระทบกำแพงเมืองจนสั่นสะเทือนบนยอดกำแพงสูง แม่ทัพเฉินหรง ยืนเด่นเป็นสง่า มือหนึ่งกุมกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่ผ่านศึกมาโชกโชนบัดนี้เต็มไปด้วยหยดเหงื่อและความกังวล“พวกมันบุกมาเร็วเกินไป! ราวกับว่าพวกมันรู้เส้นทางการเดินทัพลับและจุดอ่อนของค่ายกลป้องกันเมืองเราอย่างทะลุปรุโปร่ง! ใคร... ใครกันที่เป็นคนทรยศส่งข่าวนี้ให้แคว้นเยี่ยน!”ท่ามกลางความโกลาหล ทหารนายหนึ่งวิ่งมารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“รายงานท่านแม่ทัพ! แม่ทัพหน้าของฝ่ายศัตรู... เขาไม่ได้ใช้ยุทธวิธีปกติพ่ะย่ะค่ะ! เขาเข่นฆ่าองครักษ์หน้าประตูเมืองราวกับพยัคฆ์เข้าขย้ำฝูงแกะ ที่สำคัญ... เขาใส่หน้ากากเงินและใช้เพลงกระบี่ที่... ที่เหมือนกับฝ่าบาทและอ๋องอวี้ไม่มีผิดเพ

แสงแดดจ้าส่องกระทบเขม่าควันไฟที่ยังคงลอยคลุ้งอยู่เหนือเขตพระราชฐานชั้นนอก เสียงร่ำไห้ของราษฎรถูกแทนที่ด้วยเสียงคำรามของทหารและเสียงระเบิดเป็นระยะ ท่ามกลางภาพความโกลาหลนั้น ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนยอดหอคอยบัญชาการอย่างโดดเดี่ยวแต่ทรงพลังอวิ๋นซินเยว่ บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดนางสนมที่อ่อนช้อยหรือชุดฮองเฮาที่หนักอึ้งด้วยทองหยอง นางสวมชุดเกราะอ่อนรัดกุมสีเงินรมดำ ที่นางแอบดัดแปลงร่วมกับระบบอย่างเสี่ยวหลิงมานานหลายสัปดาห์ เสื้อเกราะนี้ทำจากเส้นใยไหมสังเคราะห์พิเศษที่เบาหวิวแต่กันศาตราได้ล้ำหน้ายุคสมัย สายเข็มขัดยุทธวิธีที่คาดทับเอวคอดกิ่วเต็มไปด้วยขวดยาและกระเป๋าสารเคมีจิ๋ว ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นสูงรัดด้วยรัดเกล้าเหล็กดูทะมัดทะแมง ดวงตาคมปราบของนางกวาดมองลงไปยังสนามรบเบื้องล่าง ที่ซึ่งหน่วยแพทย์สนาม ในชุดผ้าคลุมขาวสะอาด ที่นางฝึกฝนขึ้นลับ ๆ จากเหล่านางกำนัลและขันที กำลังลำเลียงผู้บาดเจ็บเข้าไปยังจุดคัดกรอง ที่นางจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นระเบียบขุนนางกรมกลาโหมตะโกน “ฮองเฮา! นี่มันเรื่องตลกอันใดกัน! พระองค์ส่งสตรีและขันทีเข้าไปในสนามรบเพื่อเช็ดเลือดงั้นหรือ? แล้วไอ้ถังเหล็กพ่นควันพวกนี้คืออะไร นี่มันผิด

ปลายกริชแหลมคมกดลงบนผิวคอขาวนวลของ อวิ๋นซินเยว่ จนโลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกมาเป็นทางยาว แววตาของนางเด็ดเดี่ยวราวมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ กุนซือฝ่ายศัตรูที่บัดนี้เริ่มมีสีหน้าเลิ่กลั่ก“เจ้า... เจ้ากล้าแลกชีวิตจริงๆ หรือ? หากเจ้าตาย ระบบของข้าอาจจะเสียหาย แต่เจ้าจะสูญสิ้นทุกอย่าง! ทั้งอำนาจ ทั้งสามี และชีวิตที่สวยงามในโลกนี้!”อวิ๋นซินเยว่ยิ้มเยือกเย็น “ถ้าต้องอยู่บนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยซากศพของคนที่ฉันรัก... ชีวิตที่สวยงามนั้นก็ไม่มีความหมาย แกประเมินค่าความรักของมนุษย์ต่ำไปเสมอ 007!”ในวินาทีนั้นเอง เสียงเล็กๆ ที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของนาง แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดูสนุกสนานเหมือนทุกครั้ง มันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและคำอำลา[หม่าม๊าครับ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ ผมดีใจเหลือเกินที่ ‘ครั้งนี้’ ผมเลือกหม่าม๊าได้ไม่ผิดคน... ผมจะทำการปลดปล่อยพลังงานแกนกลางทั้งหมด เพื่อทำลายวงจรควบคุมของ 007 และช่วยฝ่าบาทครับ]อวิ๋นซินเยว่ใจหายวาบ “เสี่ยวหลิง! อย่าทำนะ! นายจะหายไปนะ!”[ไม่เป็นไรครับ... หน้าที่ของผมจบลงแล้วและความทรงจำที่แท้จริง... ผมขอคืนมันให้กับหม่าม๊านะครับ.