All Chapters of ฝ่ามิติพลิกชะตาราชาทรราชย์: Chapter 71 - Chapter 80

พระตำหนักคุนหนิง ยามเหม่าภายในห้องบรรทมที่กว้างขวางและวิจิตรบรรจง แสงสีทองอ่อนๆ ของรุ่งอรุณเริ่มรำไรลอดผ่านลวดลายฉลุของหน้าต่างไม้แกะสลัก กลิ่นกำยานมังกรอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกล้วยไม้ป่าและกลิ่นอายแห่งความรักที่ยังคงอบอวลไม่จางหายจากราตรีที่ผ่านมา ม่านมุ้งผ้าไหมสีแดงชาดปักลวดลายหงส์มังกรพันตูสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลมที่พัดผ่านระเบียงไม้อวิ๋นซินเยว่ รู้สึกตัวตื่นขึ้นท่ามกลางความอบอุ่นที่โอบล้อมกาย นางขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็สัมผัสได้ถึงผิวเนื้อที่ตึงแน่นและแข็งแกร่งของแผ่นอกกว้างที่นางซบอิงอยู่ กลิ่นกายของ อวี้เหยียน คือกลิ่นที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยที่สุด ในโลกที่แสนวุ่นวายใบนี้ นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองดูเงาสะท้อนของแสงแดดที่ตกกระทบลงบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบัลลังก์มังกรและเจ้าของหัวใจนางในยามหลับใหล อวี้เหยียนไม่ได้ดูดุดันหรือเย็นชาเหมือนยามอยู่ต่อหน้าขุนนางนับร้อย ขนตาที่ยาวหนาเป็นแพทอดเงาลงบนโหนกแก้ม ริมฝีปากที่เคยออกโอวาทสั่งประหารบัดนี้กลับเม้มเข้าหากันเล็กน้อยดูราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในห้วงนิทราอันแสนหวาน อวิ๋นซินเยว่มองดูเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยควา

หอสังเกตดาว ยามมืดมิดที่ประดับด้วยแสงดาวท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมราตรีที่พัดผ่านยอดหอสูง กลิ่นอายของโลหิตจางๆ จากปลายนิ้วที่เชื่อมประสานกันด้วยคำสาบานยังคงไม่จางหาย แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายของคนทั้งสอง อวี้เหยียน ทอดพระเนตรมองใบหน้าของ อวิ๋นซินเยว่ ผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา แววตาของเขาในยามนี้ไม่ได้มีเพียงความรักที่ลึกซึ้ง แต่ยังมีเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่แผดเผาจนแทบจะมอดไหม้พระองค์ทรงอุ้มร่างบางของฮองเฮาขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะวางนางลงบนโต๊ะไม้จันทน์ตัวยาวที่เต็มไปด้วยแผนที่ดาราศาสตร์และแผ่นคำนวณวงโคจร กระดาษเซวียนจื่อที่บันทึกความลับของดวงดาวส่งเสียงกรอบแกรบเมื่อถูกทับด้วยร่างนุ่มนวล ราวกับว่าดวงดาราทั้งปวงกำลังขยับกายหลีกทางให้กับความรักของมนุษย์คู่นี้อวี้เหยียนโน้มพระวรกายลงมาบดเบียดริมฝีปากกับนางอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอ่อนหวานที่ปลอบประโลม แต่เป็นจูบที่เรียกร้องและรุกรานจนอวิ๋นซินเยว่รู้สึกเหมือนวิญญาณของนางกำลังถูกสูบวิญญาณออกไป ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปควานหาความหวานอย่างช่ำชอง มือนิ้วแข็งแกร่งของเขาแ

น่านน้ำชายแดนทางใต้ ยามเฉินท้องฟ้าเหนืออ่าวเมฆาหอมที่เคยเป็นสีครามสดใส บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยกลุ่มควันสีดำหนาทึบที่พวยพุ่งออกมาจากปล่องเหล็กมหึมาของเรือรบสามลำที่ลอยลำอยู่กลางทะเล เสียงเครื่องจักรไอน้ำดังกึกก้องสะท้อนไปตามหน้าผาหิน ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากนรกที่กำลังหิวกระหาย เรือรบเหล่านั้นไม่ได้ทำจากไม้โอ๊คหรือไม้สักเหมือนเรือทั่วไป แต่ถูกหุ้มด้วยแผ่นเหล็กกล้าสีดำมะเมื่อมที่สะท้อนแสงอาทิตย์ดูน่าเกรงขามและแปลกประหลาดในสายตาชาวแคว้นอวี้บนดาดฟ้าเรือรบหลวงของแคว้นอวี้ อวิ๋นซินเยว่ ยืนตัวตรงอยู่ข้างกาย อวี้เหยียน ลมทะเลพัดผ่านชายชุดฉลองพระองค์ของนางจนสะบัดพลิ้ว แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความเย็นชวนสดชื่นเลยแม้แต่น้อย ในมือนางถือกล้องส่องทางไกลที่นางประดิษฐ์ขึ้นเอง เล็งไปยังดาดฟ้าของเรือรบศัตรูที่อยู่ห่างออกไปนางเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสีดำตัดเย็บประณีตยืนเด่นอยู่บนหอคอยบัญชาการ เขาไม่ได้สวมชุดเกราะ ไม่ได้ถือกระบี่ แต่ในมือกลับถือแก้วไวน์ทรงสูงและยิ้มเยาะอย่างมีชัย ชายผู้นั้นคือ กุนซือ 007 หรือที่บัดนี้ขนานนามตนเองว่า "องค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโลกใหม่"“เจ้านั่น... มันสร้า

อ่าวเมฆาหอม ยามซวีท่ามกลางซากปรักหักพังของเรือรบที่ยังคงมีไอความร้อนคุกรุ่น อวี้เหยียน พุ่งทะยานลงสู่ผิวน้ำประดุจมังกรที่บ้าคลั่ง พระองค์ไม่สนแม้แต่น้ำทะเลที่เค็มจัดจะกัดบาดแผลตามร่างกาย หรือความหนาวเหน็บที่เสียดแทงถึงกระดูก จนกระทั่งพระหัตถ์หนาคว้าเข้าที่ร่างบางที่ลอยคออยู่อย่างไร้สติ พระองค์รวบนางขึ้นมาแนบอก สัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบของผิวเนื้อและลมหายใจที่แผ่เบาจนน่าใจหายอวี้เหยียนพระสุรเสียงสั่นพร่า “หมอหลวง! ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้! หากนางเป็นอะไรไป พวกเจ้าทุกคนต้องตายตกตามกันไปให้หมด!”ตลอดเส้นทางจากชายแดนกลับสู่เมืองหลวง อวี้เหยียนไม่ยอมวางร่างของอวิ๋นซินเยว่ลงแม้แต่ชั่วขณะเดียว พระองค์ประทับอยู่ในรถม้าหลวง โอบกอดนางไว้ในอ้อมพระอุระ ประหนึ่งว่าหากทรงคลายอ้อมกอดเพียงนิด วิญญาณของนางจะหลุดลอยหายไปในความมืดมิดของราตรีกาล พระเนตรที่เคยคมกล้าบัดนี้แดงก่ำและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่พระองค์พยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ไหลต่อหน้าเหล่าทหารเมื่อถึงตำหนักคุนหนิง แสงโคมไฟสลัวสะท้อนกับใบหน้าซีดเซียวของอวิ๋นซินเยว่ที่นอนนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม อวี้เหยียนทรงไล่นางกำนัลและขันทีออกไปจนสิ้น เหลือเพียง

ภายในห้องบรรทมที่เงียบสงัดของตำหนักคุนหนิง กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานไม้กฤษณาผสมกับกลิ่นยาสมุนไพรที่เคี่ยวจนงวดลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ อวิ๋นซินเยว่ รู้สึกเหมือนดวงจิตของนางถูกโยนกลับลงมาในกองเพลิง ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วศีรษะประดุจมีค้อนเหล็กมหึมากระหน่ำทุบลงบนขมับซ้ำๆ นางพยายามจะขยับนิ้วมือ แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากตะกั่วนางพยายามจะเปล่งเสียงเรียกใครสักคน ทว่าลำคอที่แห้งผากประดุจทะเลทรายที่ขาดน้ำมาแรมปี กลับทำให้เสียงที่หลุดออกมาเป็นเพียงเสียงเครือแผ่เบาในลำคอ แม้แต่การกลืนน้ำลายเพียงหยดเดียวก็ยังเจ็บร้าวไปถึงทรวงอก‘สว่างจัง... ทำไมมันสว่างขนาดนี้...’นางรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดค่อยๆ ปรือตาขึ้น แสงตะวันยามเช้าที่ลอดผ่านลวดลายฉลุของหน้าต่างไม้สลักสะท้อนเข้าสู่ดวงตาจนนางต้องหยีตาและรีบหลับตาลงแน่นอีกครั้งด้วยความระคายเคือง ในห้วงคำนึงสุดท้ายนางจำได้เพียงโลกคอนกรีตที่เย็นชา พ่อและแม่ที่ร้องไห้อยู่หน้าเครื่องช่วยหายใจ... หรือว่านางได้จากโลกนั้นมาสู่ดินแดนแห่งสรวงสวรรค์แล้วจริงๆ?ในขณะที่สติยังก้ำกึ่งระหว่างความจริงและความฝัน อวิ๋นซินเยว่รู้สึกได้ถึงบางสิ