Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Obsession : Kabanata 141 - Kabanata 150

Halos hindi na ako makahinga, ramdam ko ang unti-unting paninikip ng dibdib ko habang naguguluhan sa aking mga nakikita ngayon sa buong paligid.Sa gitna ng malawak, may kadiliman, at kinakalawang na shipyard, malinaw kong nakikita ang bulto ng asawa kong si Thor. Nakatayo siya sa gitna ng semento, ang kanyang mga kamay ay nakataas sa ere bilang tanda ng pagsuko. Sa paligid niya, may apat na armadong lalaki na nakatutok ang mga baril sa kanya—mga tauhan ni Sofia na mukhang mga upahang mamamatay-tao dahil sa naglalakihang tattoo sa kanilang mga braso at sa malamig at walang emosyon nilang mga tingin. At sa unahan nila, sa itaas ng isang mataas na platform ng barko, doon nakatayo si Sofia.Si Sofia na tila tuluyan nang nawala sa katinuan. Ang buhok niya ay magulo at sumasabay sa hampas ng malakas na hangin ng dagat, at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit at kasabay niyon ay umiiyak siya habang nakatitig sa asawa ko. Pero ang mas nagpabagsak ng buong sistema ko ay ang katabi niya

"Thor! Astrid!"Halos mapatid ang ugat sa leeg ko sa pagsigaw habang pilit kong itinutulak ang katawan ko sa malamig na tubig. Hindi ko pwedeng hayaang lamunin sila ng dagat—hindi sa harapan ko.Bago ko pa man tuluyang maabot ang lumulubog na bulto nina Thor at Astrid, narinig ko ang isang nakakabinging tunog mula sa ibaba ng tubig. Mabilis akong lumingon sa yate sa di-kalayuan kung nasaan si Sofia. Ang remote na hawak niya ay may pulang ilaw na mabilis na kumukurap. Isang timer. May itinanim na bomba ang baliw na babaeng 'to sa ilalim ng pier!"Magsasama-sama kayo sa impyerno!" humahalakhak na sigaw ni Sofia bago humarurot ang kanyang yate patungo sa kadiliman ng karagatan.𝑆ℎ𝑖𝑡! 𝑆ℎ𝑖𝑡! 𝑆ℎ𝑖𝑡!Wala na akong oras para habulin siya. Sa ilalim ng tubig, gamit ang natitirang liwanag mula sa mga ilaw ng ambulansya sa pampang, nakita ko ang dahan-dahang paglubog nina Thor at Astrid. Magkayakap pa rin sila—si Thor, kahit walang malay at nanghihina, ay nakakapit pa rin nang mahigpit s

Habang papunta sa kinaroroonan ng asawa ko ay tila umiikot ang sikmura ko sa tindi ng kaba. Nahihirapan pa rin akong huminga at makirot pa ang halos lahat ng parte ng katawan ko. Hindi ko lubos akalain na isang buwan akong walang malay. Hindi ko alam na sa paggising ko, hindi pa pala ako lubos na makakahinga nang maluwag dahil ang asawa ko ay nasa bingit pa rin ng kamatayan. Hindi ko pa nakukuha ang lakas ko ngunit hindi ako papayag na hindi ko siya makita. Kailangan kong makita si Thor. Gusto kong malaman na buhay pa siya at hindi niya talaga ako iniwan. "Anak, dahan-dahan lang..." nag-aalalang sabi ni Mama habang tulak-tulak ang wheelchair ko sa kahabaan ng pasilyo. Ang amoy ng gamot na humalo sa malamig na hangin ay nagbibigay ng matinding kaba sa puso ko. Narito kami sa Intensive Care Unit—ang lugar kung saan ang buhay at kamatayan ay pinaghihiwalay lang ng isang manipis na linya. Naramdaman ko ang paghawak ni Mama sa balikat ko kaya bahagya ko siyang nilingon. "A-Ayos lang po

Ang putok ng baril ay parang kulog na yumanig sa apat na sulok ng ICU. Sa tindi ng lakas ng tunog, tila nabingi ako ng ilang segundo. Nakita ko kung paano tumalsik ang hiringgilya mula sa kamay ni Sofia nang tamaan ng bala ang kanyang braso. Napasigaw siya sa matinding sakit, hawak ang kanyang duguang pulso habang umaatras patungo sa gilid ng bintana. Sa may pintuan, nakatayo si Matteo. Hawak ang kanyang rebolber na may umuusok pang dulo, ang kanyang mukha ay parang sa isang demonyong handang pumatay. "Sabi ko sa iyo, Sofia..." malamig na pahayag ni Matteo habang mabilis na humahakbang papalapit, ang dulo ng baril ay nakatutok na ngayon sa pagitan ng mga mata ng babae. "Ang ospital na ito ang magiging huling hantungan mo." Ngunit bago pa man makalapit nang tuluyan si Matteo, isang malakas na kalabog ang narinig ko mula sa labas ng pasilyo. Biglang may sumabog na smoke grenade sa tapat mismo ng nakabukas na pinto ng ICU. Ang makapal, kulay-abo, at nakasasakal na usok ay mabilis na pu

Habang lumilipas ang mga araw na nakasama ko si Thor, mas lalo akong nahuhulog sa kanya. Kaya naman talagang gumuho ang mundo ko sa mga binitiwan niyang salita. “Who are you?” Ang boses na dati’y nagbibigay sa akin ng kalinga at init, ngayon ay parang isang matalim na kutsilyo na dumeretso sa puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Thor—mga matang gising, ngunit walang bakas ng kahit anong pagkakakilanlan sa akin. “L-Love… hindi mo ba ako naaalala?” nanginginig kong tanong. Pilit kong hinigpitan ang hawak sa kamay niya, umaasang sa pamamagitan ng balat sa balat ay may kislap na babalik sa kanya. “Ako ito… si Astrid. Ang asawa mo.” Ngunit marahan niyang binawi ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ko. Isang reaksyon na mas masakit pa kaysa sa anumang sampal. Napalunok ako habang pilit na pinipigilan ang paghagulhol. “Asawa?” mahinang ulit ni Thor. Kumunot ang kany