All Chapters of The Billionaire's Obsession : Chapter 121 - Chapter 130

Tulala ako habang pabalik ng ospital, ang mga hakbang ko ay tila walang patutunguhan. Ang bawat salitang binitawan ni Amel sa presinto ay paulit-ulit na dumadaloy sa isip ko, tila isang sirang plaka na ayaw tumigil.Noche Buena na ngunit bakit hindi ko ramdam ang kapaskohan? Malayong-malayo sa mga nagkikislapang makukulay na ilaw ang nararamdaman ko ngayon.Hindi ko maintindihan. Bakit ganito kalupit ang tadhana sa aming dalawa ni Thor?Ang akala ko ay ngayon lang nagtagpo ang aming mga mundo, ngunit ang totoo ay noon pa man—sa pinakamadilim na bahagi ng aming pagkabata—ay may nag-uugnay na sa amin ni Thor. Isang ugnayang nabuo hindi sa pag-ibig, kundi sa dugo at sa isang malagim na krimen.Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada, pilit kong pinapakalma ang aking sarili. Tanaw ko na ang puting gusali ng ospital kung saan naghihintay ang aking mag-ama. Ngunit bago pa ako makatapak sa bukana ng ospital, isang malakas na kamay ang biglang sumunggab sa akin mula sa likod.Hindi ako naka

Dahan-dahan akong humakbang palapit sa kanila. Sa bawat yabag ng aking sapatos sa malamig na sahig ng ospital, nararamdaman ko ang gulat na rumi-rehistro sa mga mata ni Sofia. Ngunit hindi ko siya tinapunan kahit isang sulyap. Para siyang invisible sa paningin ko—isang duming hindi karapat-dapat sa atensyon ko, isang ingay na hindi ko na kailangang pakinggan. Direkta ang tingin ko kay Thor na tila estatwang nakatitig sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagbabadyang mapuno ng takot at matinding pagsusumamo, tila ba natatakot siya na sa sandaling ito ay tuluyan ko na siyang talikuran.Huminto ako sa mismong tapat nila. Doon ko naramdaman ang matalim na titig ni Sofia mula sa pagkakalugmok niya sa sahig, pero hindi ako natinag. Mas lalo ko pang itinuwid ang aking tayo."Narinig ko ang lahat, Sofia," panimula ko. Ang boses ko ay mahinahon pero may awtoridad na tila yelo sa lamig. Nakita ko ang panlalaki ng mga mata ni Thor sa gulat. "Sapat na ang narinig ko para malaman kung gaano ka kadespe

Nanatili akong nakatitig sa bintana, pilit na hinahanap ang aninong sinasabi ni Astria, pero tanging ang sarili kong repleksyon na puno ng takot ang nakikita ko sa salamin. Ang "shhh" na sinabi ng bata ay tila isang malakas na sampal sa akin—isang paalala na ang katahimikang hinihingi ng misteryosong lalaki ay hindi lang pakiusap, kundi isang utos na may kasamang pagbabantay."Mama?" muling tawag ni Astria sa akin.Pilit kong kinalma ang nanginginig kong kamay at muling humarap sa kanya. Sinubukan kong ngumiti, kahit na ang totoo ay gusto ko nang isara lahat ng kurtina at itago ang anak ko sa ilalim ng kumot."Merry Christmas, Mama..."Unti-unting rumihestro ang gulat sa aking mukha nang marinig ko ang mga salitang iyon mula kay Astria. Nakaupo na siya ngayon sa tabi ng natutulog pa rin niyang ama sa kama, habang ako naman ay nananatiling nakatayo malapit sa bintana, hawak ang baso ng kape na kanina pa lumamig.Nawala sa isip ko; Christmas na pala. Sa sobrang daming problema, mula sa

Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang mapaisip nang malalim. Tila sumasabay ang bilis ng takbo ng sasakyan sa bilis ng pag-ikot ng mga tanong sa loob ng utak ko. Sino ba talaga ang nasa likod ng pagkamatay ni Warren? At bakit ayaw niyang malaman ko ang totoo? Natatakot ako sa maaaring mangyari; na baka kaya ayaw ng taong iyon na malaman ko ang katotohanan ay dahil nasa paligid lang namin siya—o 'di kaya ay isa lang din sa mga taong kilala namin."Mahal..." Bigla akong kinabahan nang marinig ang boses ni Thor, kasabay ng paghawak niya sa kamay ko na nasa ibabaw ng aking hita. "...ayos ka lang? Parang ang lalim ng iniisip mo, ah." Sinubukan niyang tumawa nang bahagya sa huli para pagaanin ang loob ko.Isang tipid na ngiti ang pinakawalan ko sa kanya bago tumango bilang sagot. Wala sa sariling napatingin ako sa rearview mirror; doon ay nakita ko ang pagtataka sa mukha ni Mama habang nasa tabi niya ang anak ko. Agad siyang umiwas ng tingin nang magtama ang aming mga mata. Napalunok na la

Ang ingay ng mga paputok sa malayo ay tila nakikipagkumpitensya sa mabilis at nagwawalang pintig ng aking puso habang matagal kong tinititigan ang aking sarili sa harap ng salamin. Nakasuot ako ng isang The Off-Shoulder A-Line Gown sa kulay na Pearl White. Napakaganda at napaka-eleganteng gown niyon, kung saan ang bawat haplos ng marangyang tela sa balat ko ay tila isang malamig na paalala sa aking sistema—paalala na hindi na lang ako basta si Astrid. Ako na ngayon ang asawa ng isang kilala at makapangyarihang bilyonaryo, at ina nang isang Santos.Pero sa likod ng marangya, mamahalin, at perpektong ayos ko na ito, ang tanging nararamdaman ko pa rin sa mga sandaling ito ay ang pamilyar at nakakabinging sikip ng aking dibdib."Mahal, ayos ka lang?" ramdam ko ang biglaang paglapat ng palad ni Thor sa aking balikat. "Kanina ka pa nakatitig sa kawalan."Pilit akong ngumiti sa kanya sa pamamagitan ng salamin at dahan-dahang tumango, kahit ang totoo ay bumabalik at nagpapakita sa isip ko ang