All Chapters of The Billionaire's Obsession : Chapter 101 - Chapter 110

Nanatiling nakabuka ang aking bibig—pinoproseso ang mga nangyayari. Ang kamay na nakayakap kay Astria ay parang marshmallow na unt-unting natutunaw sa apoy, dahan-dahan itong bumagsak mula sa likod ng anak ko. Samantala, ang iyak ni Sonya ay naging hagulgol; kamakailan lang nang magkaayos kami at ngayon ay muling mas aalab ang apoy sa puso niya para sa akin na akala ko ay natupok na. Nakikita ko sa kanyang mga mata ang panunumbat—ang sakit ng isang inang muling nawalan ng anak dahil sa pangalang dala-dala ko. Habang ang ngisi na unt-unting sumisilay sa labi ni Tony ay nagsasabing siya ang nagwagi sa gabing ito. Nandito kami para makilala si Astria ng Santos family. Ngunit ang sorpresa na dapat ay para sa kanila ay bakit parang ako ang nabitag? Bumagsak ako sa sahig—parang isang gusaling gumuho sa isang iglap—kasama ng mga larawan na alam kong makakasira sa pamilyang binubuo pa lang namin ni Thor kasama ang aming anak. Ang lamig ng marmol na sahig ay tila nanunuot sa aking bu

𝑨𝒔𝒕𝒓𝒊𝒅 𝑹𝒆𝒚𝒆𝒔 𝑷𝒐𝒊𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝑽𝒊𝒆𝒘Ang malakas na pagpreno ng sasakyan ni Khalil ay tila isang matalim na hiyaw na bumasag sa katahimikan ng lobby ng ospital. Hindi ko na hinintay na pagbuksan ako ng pinto; sa gitna ng matinding pangangatog ng aking mga tuhod at sa bigat ng basang damit na nakadikit sa aking balat, binuhat ko si Astria palabas nang buong lakas."Tulong! Pakiusap, ang anak ko!" ang paos kong sigaw na tila humihiwa sa malamig at payapang hangin ng ospital.Doon ko nabulabog ang mga nurse na tila nasa sariling mundo—masayang nag-uusap at ninanamnam ang sandaling oras para sa kanilang pagkakape. Ang tawanan nila ay biglang naputol, napalitan ng pagkagulat at taranta nang makita ang kalagayan naming dalawa. Ang mga tasa ng kapeng hawak nila ay tila naging walang halaga habang mabilis silang kumilos patungo sa amin.Agad kaming sinalubong ng isang stretcher. Sa isang iglap, kinuha nila mula sa aking nanginginig na mga bisig ang nanghihinang katawan ni Astria.

𝑨𝒔𝒕𝒓𝒊𝒅 𝑹𝒆𝒚𝒆𝒔 𝑷𝒐𝒊𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝑽𝒊𝒆𝒘Sinabi nila na sa bawat patak ng ulan, may kasamang paglilinis ng damdamin. Pero bakit sa bawat patak na gumugulong mula sa aking buhok patungo sa aking pisngi, tila lalong dumudumi at bumibigat ang lahat? Nakatitig lang ako sa lalaking nasa harap ko. Si Thor.Kung sa ibang pagkakataon ko siya nakitang ganito—basang-basa, puno ng putik ang mukha, at nanginginig ang mga duguang palad—malamang ay nag-unahan na ang mga paa ko para lapitan siya. Malamang ay binalot ko na siya ng init at tinanong kung anong nangyari. Pero ngayon? Nanatili akong nakaupo sa malamig na sahig ng ospital. Ang tanging nararamdaman ko ay ang manhid na hapdi sa aking dibdib. Ang lalaking dati ay tinitingnan ko bilang aking tore at proteksyon, ngayon ay mukhang isang estranghero na naligaw sa gitna ng bagyo."Astrid..." bulong niya. Ang boses niya ay paos, halos lunurin ng ugong ng aircon sa hallway. Ramdam ko ang pagsusumamo sa bawat titik ng pangalan ko, pero bago

Ang bawat segundo sa loob ng ICU ay tila isang taon ng paghihirap. Ang tunog ng defibrillator na tumatama sa dibdib ni Astria ay tila ba sa puso ko rin humahagupit."Charge to 100! Clear!" sigaw muli ng doktor.Nakita ko ang muling pagtalon ng maliit na katawan ng anak ko. Nanatili akong nakaluhod sa sahig, walang lakas, walang boses. Ang tanging nagagawa ko lang ay ang titigan ang flatline sa monitor na tila humahaba at walang katapusan. Sa gilid ko, narinig ko ang kalabog ng pinto at ang pagpigil ng mga security kay Thor."Let me in! Anak ko 'yan! Astria, lumaban ka!" ang boses ni Thor ay basag na, puno ng pagsusumamo na hindi ko akalaing maririnig ko mula sa isang taong tulad niya.Pero sa gitna ng kaguluhang iyon, sa kabilang panig ng hallway, isang kakaibang ingay ang bumasag sa tensyon ng ICU. Ang kalansing ng mga kadena at ang mabilis na paggulong ng isa pang stretcher."Emergency! Female inmate, severe abdominal pain and suspected internal bleeding! Padulasin ang daan!" sigaw

Ang tanging ingay na naririnig ko ay ang mekanikal na tunog ng mga machine na nakakabit kay Astria. Bawat tunog ay paalala na buhay ang anak ko—isang himala sa gitna ng unos. Pero sa bawat segundong lumilipas, ang isip ko ay wala sa loob ng silid na ito. Ang isip ko ay naiwan sa hallway, doon sa nakakabinging pananahimik ni Thor at sa mga mapang-uyam na sigaw ni Sofia.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nanginginig ang mga kamay na kinuha ko ang cellphone ko mula sa ibabaw ng mesa. Matagal ko nang iniwasang tingnan ang profile ni Sofia. Ayaw kong makita ang mukha niya, ang kayabangan niya, o ang kahit anong paalala na naging bahagi siya ng buhay namin. Pero ngayon, kailangan ko ng sagot. At alam kong sa tuso ni Sofia, hindi niya palalampasin ang pagkakataong mag-iwan ng bakas na magpapatunay ng kanyang panalo.Hinanap ko ang pangalan niya. Sofia Vergara.Nag-scroll ako. Pabalik sa mga buwan na fake ang setup nila ni Thor. Pabalik sa mga gabing pinili kong magtiwala habang sinasabi n