The Billionaire's Obsession 의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

Nilamon ko ang sariling takot at binuo ang kasinungalingang hindi matatanggap ni Thor si Astria—kahit hindi pa sila nagkakaharap. Isang maling akala na ngayon ay sumasampal sa akin ng pagsisisi. Dahil sa bawat luhang pumapatak mula sa mga mata ng anak ko, alam kong higit kanino man, ang kalinga ng kanyang ama ang kailangan niya. Pinangakuan ko ang sarili ko: kakalimutan ko siya. Bubuo kami ni Astria ng bagong buhay sa katahimikan ng Damortis. Pero sa gitna ng bagsak na balikat at nanghihinang katawan ng anak ko, tila isang malupit na biro ang pangarap na iyon. Hindi namin kayang mag-isa. Sa buong biyahe pabalik, hindi napagod ang aking mga labi sa pag-usal ng dalangin. “Diyos ko, palambutin Niyo ang puso ni Thor. Hayaan Niyo siyang magalit sa akin, murahin niya ako, pero parang awa na... huwag niyang itatwa ang sarili niyang dugo.” Imbis na pagod, isang nakabibinging kaba ang sumasakal sa akin habang papalapit sa aming destinasyon. Bawat hakbang ko sa pamilyar na kalsada ng subdibis

Sabi nila, ang susi sa matiwasay na pagsasama ay ang pagtanggap ng mga biyenan. Kapag hindi ka nila gusto, bawat araw ay magiging isang digmaan. Naranasan ko ang lupit na iyon sa kamay ng mga magulang ni Thor. Pinilit nilang i*****k sa buhay namin si Sofia Vergara—ang babaeng akala mo’y perpekto, pero anino lang pala ng isang kasinungalingan. Kaya ngayong narinig ko ang pagtanggap ni Mama Sonya, tila may malaking tinik na nabunot sa aking puso. Ngunit ang ginhawa ay napalitan agad ng panibagong kaba. Si Thor naman ang problema ko. Ilang araw akong nawala nang walang paalam. Paano ko haharapin ang galit niya? Paano ko sasabihin na bumalik lang ako dahil kailangan ko ang tulong niya? Lord, pahabain Niyo pa po ang pasensya ni Thor. Sana, sa gitna ng galit niya, hindi nabawasan ang pagmamahal niya sa akin. Pagdating sa harap ng mansyon, manginginig pa lang sana ang kamay ko para kumatok nang kusa itong bumukas. “Astrid, hija!” halos mapatalon si Manang sa gulat. Agad niya akong niyakap

Sa bawat pag-ikot ng gulong ng bus palayo sa Maynila, tila humahaba rin ang aninong humahabol sa amin. Hindi lang ang sakit ni Astria ang kalaban ko ngayon; may isang masamang loob na pilit kaming binubura sa mundo. Kasama ko si Ella patungong Damortis. Naiwan si Manang para siguruhin ang seguridad ng bahay, habang si Ellada naman ay bumalik na sa trabaho sa ospital, dala-dala pa rin ang panginginig sa nasaksihan naming lahat sa CCTV. “Ate, excited na akong makita si Baby Astria! Kahit paano, nakakatuwa na makikilala na niya ang Tatay niya,” masayang daldal ni Ella. Hindi siya napapagod. Kanina pa siya nagsasalita, tila sinusubukang tabunan ang katahimikan ng gabi. “Pero ate, seryoso... bilib ako sa’yo. Paano mo nailihim kay Kuya Thor ang lahat nang ganito katagal? Ang galing mong magtago!” Napatingin ako sa labas ng bintana. Ang dilim ng kalsada ay tila salamin ng buhay ko—puno ng bulag na daan. Napangiti ako nang mapait, pero unti-unting napalitan ng isang mainit na alaala. “Hone

“Thor!” halos pabulong kong sigaw, habang ang hininga ko ay tila tumigil sa lalamunan. Nanigas ang buo kong katawan habang nakatitig sa pulang tuldok ng laser na dahan-dahang gumagapang sa likuran ni Thor. Ngunit bago pa ako makasigaw nang tuluyan dahil sa takot, isang malakas na tawa ang narinig ko mula sa hallway. Isang batang lalaki ang tumatakbo sa tapat ng bahagyang nakabukas na pinto ng ICU, hawak-hawak ang isang asul na toy gun. “Pew! Pew! Patay ka na, Kuya!” sigaw nito sa kanyang kalaro habang pinipindot ang laser pointer ng laruan. Napahawak ako sa dibdib ko at napasandal sa pader. Laruan... laruan lang pala ’yun. Ang matinding kilabot na gumagapang sa akin kanina ay biglang napalitan ng relief na halos magpalambot sa aking mga tuhod. Naprapraning na talaga ako. “Astrid? Are you okay? You look like you’ve seen a ghost,” takang tanong ni Thor, habang binabalingan ako ng tingin. Huminga ako nang malalim. “Wala... wala lang. Akala ko kasi...” Umiling ako at pinilit na ibalik

“Opo, magkasing ganda kami ni mama!” Humagikgik si Astria, ang boses niya ay parang musika sa loob ng silid. Pinanggigilan naman ni Ella ang pisngi niya, bakas ang labis na pagkatuwa sa bata. “Pero mas kamukha mo si Kuya Thor!” “Talaga po?” Nagningning ang mga mata ng anak ko. Parang may mga bituing sumabog sa saya ang kanyang paningin. Mas lumawak ang ngiti sa kanyang labi nang matanaw kami sa pinto. “Papa!” sigaw niya. Medyo nakaramdam ako ng kurot ng selos. Sa loob ng ilang taon, ako ang sentro ng mundo ni Astria. Ako ang laging bukambibig niya sa tuwing gigising siya o bago matulog. Pero ngayon, mukhang magiging mahigpit na kalaban ko si Thor sa atensyon ng anak ko. “Papa, saan po kayo nagpunta?” Tanong ni Astria, bahagyang bumaba ang boses at sumimangot—ang sikat niyang pag-nguso. “Ang sabi mo po kanina mabilis ka lang. Ang tagal niyo pong nawala!” Ibinaba ko ang dalang pagkain sa lamesa habang tinutulungan ako ni Ella. Lumapit naman si Thor sa kama at kinuha ang aming anak.