Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Obsession : Kabanata 91 - Kabanata 100

Nagkatinginan kami ni Thor at sabay na ngumiti. Sa kabila ng hapdi ng pamamaalam, masaya akong iiwan si Divine sa piling ni Gelo; alam ko sa kaibuturan ng puso ko na ang binata lamang ang makakapag-pasaya nang tunay sa aking kaibigan. Napasulyap ako sa aking kamay nang bigla itong hawakan nang mahigpit ni Thor. Diretso pa rin ang kanyang tingin sa kalsada, ngunit ang init ng kanyang palad ay tila nagsasabing hindi na niya ako muling bibitawan. “Papa, pupunta na ba tayo sa bago nating bahay?” masayang tanong ni Astria mula sa likuran. “Yes, baby! Uuwi na tayo sa ating malaking bahay!” sagot ni Thor, bago sumulyap sa rear-view mirror para makita ang kumikinang na mga mata ng aming anak. “Malaki, Papa? Gaya n’un?” Itinuro ni Astria ang isang marangyang mansyong nadaanan namin. “Mas malaki pa diyan, anak, ang bahay natin,” may pagmamalaking sabi ni Thor. Napahagikgik at napatili sa tuwa si Astria, habang ako naman ay hindi mapigilang mamasa ang mga mata. Mabuti na lang at tinanggap n

Namatay ang ilaw. Sa isang iglap, ang mundong binuo namin ni Thor ay nilamon ng isang nakabibinging kadiliman. Ngunit hindi ang dilim ang nagpapatakbo ng dugo ko sa takot—kundi ang kakatwang katahimikang nagmumula sa silid ni Astria. Isang katahimikang tila may ibinubulong na panganib."Ate..." pabulong na tawag ni Ella. Ramdam ko sa kanyang boses ang panginginig na tila isang mitsa na anumang sandali ay sasabog."Sshhh. Ella, huwag kang bibitaw sa akin," sagot ko habang kinakapa ang pader na tila ba ang bawat hibla ng semento ay may dalang babala.Humawak siya sa nanginginig kong kamay. Ang bawat hakbang ko sa dilim ay parang paglalakad sa ibabaw ng mga bubog—mabigat, masakit, at nakamamatay. Ang tanging pinanghahawakan ko ay ang imahe ni Thor kanina, yakap ang aming anak. Iyon ang huling bakas ng kapayapaan na pilit kong isinasalba sa isip ko.Nang marating namin ang pinto ng kwarto ni Astria, dahan-dahan ko itong itinulak. Walang ingay. Walang kaluskos. Tanging ang pintig lang ng p

Kumuha ako ng isang malalim na hininga, kasabay ng marahas na pagmulat ng aking mga mata.Bumubulusok ang kaba sa aking dibdib. Pakiramdam ko ay may nakadagan pa ring mabigat na bato sa aking puso. Nanatili akong nakatitig sa puting kisame, habang ang bawat sulok ng paningin ko ay tila nababalot pa rin ng anino ni James. Ang amoy ng dugo, ang tunog ng putok ng baril—buhay na buhay pa rin sa pandinig ko."Astrid? Mahal, okay ka lang ba?"Boses ni Thor. Hindi ito tunog naghihingalo—kundi boses ng asawang punong-puno ng pag-aalala.Hindi ako agad sumagot. Dahan-dahan kong inilingon ang aking ulo at nakita ko siya sa tabi ko. Hawak niya ang aking kamay. Mainit ang kanyang palad—kabaliktaran ng hawak ko kanina na malamig at maputla. Ngunit sa halip na kumalma, lalong bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa takot na baka maglaho siya. Pinagmasdan ko ang kanyang dibdib—humihinga. Gumagalaw."M-Mahal?" nauutal kong sambit. Halos hindi ako makapaniwalang naroon siya, buo at ligtas."Mama..."Isa

"Nandito na tayo!" masayang tili ng anak ko. Tila mas excited pa siya kaysa sa akin dahil sa lakas ng kanyang boses.Kumabog nang malakas ang puso ko. Narinig ko ang mahinang langitngit ng pinto. Kahit hindi ko makita, agad kong naramdaman ang pagdampi ng malamig na hangin sa aking balat at ang humahalimuyak na amoy ng vanilla. Dinala nila ako sa loob ng kwarto namin ni Thor—ang aming santuwaryo.Dahan-dahan kong naramdaman ang pag-akyat ng mga kamay ni Thor—mula sa aking mga braso hanggang sa dulo ng piring sa aking ulo. Napalunok ako; tila may kuryenteng dumadaloy sa bawat haplos niya na nagpapakaba at nagpapakilig sa akin nang sabay.Ang kadiliman ay unti-unting napalitan ng liwanag nang tuluyan nang tanggalin ni Thor ang tela sa aking mga mata."Surprise," malambing na bulong ni Thor sa aking tenga.Halos malaglag ang panga ko nang malinaw ko nang makita ang paligid. Bigla ay nangilid ang luha sa aking mga mata—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kakaibang sayang naramdaman ko sa

Habang pababa kami ng hagdan, pakiramdam ko ay tina-traydor ako ng sarili kong mga binti. Bawat hakbang ay tila nanginginig sa ilalim ng bigat ng kabang nararamdaman ko. Ang aninong nakita ko kanina ay parang bula na naglaho sa dilim, pero ang panlalamig sa aking batok ay nananatili—isang babala na hindi ko pwedeng balewalain.Naramdaman ni Thor ang aking panginginig. Hinawakan niya ang aking kamay na ngayon ay basa na ng malamig na pawis. Ang mahigpit na pisil niya ay tila isang angkla, nangangakong hindi niya ako bibitawan anuman ang mangyari. Pilit kong kinakagat ang aking labi para pigilan ang panginginig nito; ang takot sa muling pagharap sa kanyang pamilya ay nahahaluan na ng isang panganib na hindi ko pa man maipaliwanag ay unti-unti nang nanunuot sa aking sistema.Pagdating namin sa kinaroroonan ng kanyang mga magulang, isang pader ng poot ang sumalubong sa amin. Walang mainit na yakap. Walang pagbati. Sa halip, ang mga mata ni Tony Santos ay tila matatalim na patalim na humih