All Chapters of Pregnant with my Ruthless CEO Boss: Chapter 201 - Chapter 210

JakeMabilis ang patakbo ko sa sasakyan habang sumusunod sa ambulansya. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari.Parang kailan lang, si Mama ang sinugod namin sa ospital dahil sa saksak. Ngayon, si Papa naman at si Perla ang duguang isinasakay sa stretchers.Pagdating namin sa ospital na pag-aari ng pamilya namin, agad na kumilos ang mga doktor. Kilala nila kami kaya mabilis ang naging asikaso nila kay Papa at kay Perla.Tumuloy ako sa VIP floor kung nasaan ang kwarto ni Mama. Doon muna namin pansamantalang ilalagay si Papa para magkasama sila.Nakita ko si Mama na nakaupo sa kama niya, nagpapagaling pa rin sa mga tinamo niyang sugat noon. Nagulat siya nang makita akong pawis na pawis at may bahid ng dugo ang suit ko."Jake? Bakit ka nandito? Anong nangyari sa'yo?" ang tanong ni Mama habang bakas ang kaba sa kanyang mukha.Napahawak ako sa ulo ko, hindi ko alam kung paano sisimulan. "Si Papa, Ma... Pati si Perla. Sinaksak sila sa mansion."Nanlaki ang mga mata ni Mama. Halos mabitawan ni

BelleNakatitig ako sa sarili ko sa salamin dito sa loob ng banyo ng hospital room. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko sa sobrang inis. Halos gusto kong pagsusuntukin ang pader sa tindi ng galit na nararamdaman ko ngayon.Akala nila ay mahimbing ang tulog ko sa sofa sa labas, pero ang totoo, bawat salita, bawat bulong, at bawat hininga nila Madam Elena at Mang Kanor ay narinig ko. Nagkunwari lang akong tulog para pakiramdaman ang paligid, pero hindi ko akalain na iyon ang maririnig ko.“Bwisit,” ang mahina kong bulong habang binubuksan ang gripo para lunurin ang anumang ingay na magmumula sa akin.Hindi ko akalain na ganoon katalas ang pakiramdam ng matandang ’yan. Akala ko ay sapat na ang trauma niya para maniwala siya na bumalik si Giselle para ubusin silang lahat. Pero heto siya ngayon, nag-uutos kay Mang Kanor na mag-imbestiga nang sarili. At ang mas malala, mukhang nagdududa na siya sa akin.Bakit ba kasi kailangang maging ganoon siya katalino? Sa lahat ng naging biktima k

Madam ElenaSabi ng doktor, mas maayos na ang lagay ko at pwede na akong lumabas ng ospital kung gusto ko. Pero paano ako aalis? Paano ako uuwi sa mansion kung ang asawa kong si Gary ay nakahiga pa rin dito at nagpapagaling?Mas pinili kong manatili sa tabi niya. Hindi ko kayang iwan ang asawa ko sa ganitong kalagayan, lalo na’t parang bawat sulok ng buhay namin ngayon ay binabalot ng panganib.Kanina lang, dinala si Gary sa CT scan room para masigurong walang ibang komplikasyon ang mga sugat niya. Dahil hindi pa ako pwedeng maglakad nang matagal, sumakay ako sa wheelchair. Pinakiusapan ko si Mang Kanor na itulak ako. Kawawang Kanor. Habang naglalakad kami sa hallway, naririnig ko ang mahihina niyang hikbi. Alam kong durog na durog siya sa pagkawala ni Julio. Sino ba naman ang hindi? Isang inosenteng bata, kinuha nang ganoon kadahas.Imbes na bumalik agad sa suite namin, nagpasya akong dumaan muna sa normal private room kung nasaan ang katulong naming si Perla. Gusto ko siyang makausa

Madam ElenaNanginginig ang buong katawan ko habang nakakulong ako rito sa loob ng banyo ng aming mansion. Halos mabitawan ko ang cellphone ko dahil sa sobrang kaba nang muli kong tingnan ang video na ipinadala sa akin ng isang hindi kilalang numero.Doon sa video, kitang-kita ang bawat detalye—mula sa suot kong hospital gown hanggang sa uniporme ni Kanor. Nangyari ito noong nasa ospital pa kami, noong akala ko ay walang ibang tao na nakakakita.Kitang-kita kaming dalawa ni Kanor na naghahalikan sa loon ng hospital room ko. Ang akala ko ay ligtas kami dahil pribado ang kwarto, pero mali pala ako."Diyos ko, paano nakuha ni Giselle ito?" ang pabulong kong tanong habang nararamdaman ko ang pagdaloy ng malamig na pawis sa aking likuran.Ibig sabihin, nakapasok siya sa ospital nang hindi namin namamalayan. Ibig sabihin, nandoon siya sa loob mismo ng kwarto namin, nakatago, habang hawak ang cellphone niya at pinapanood ang bawat maling galaw namin.Ang mas nakakatakot p ay ang lakas ng loo

BelleDahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Puting kisame ang sumalubong sa akin at ang amoy ng disinfectant na pamilyar na sa ilong ko. Alam ko kung nasaan ako—nasa ospital na naman.Pinakiramdaman ko ang paligid at narinig ko ang mahinang pag-uusap nina Jake at Madam Elena sa gilid ng kama ko. Ito na ang oras para ituloy ang palabas."Jake..." ang pabulong at paos kong tawag.Agad na lumapit si Jake sa akin, bakas ang matinding pag-aalala sa kanyang mukha. "Belle! Salamat sa Diyos, gising ka na. Huwag kang biglang babangon, dahan-dahan lang."Pinilit kong bumangon nang kaunti at agad akong sumubsob sa dibdib niya. Humagulgol ako, 'yung iyak na parang bata na takot na takot. Niyakap ko siya nang sobrang higpit, tila ba siya na lang ang tanging kakapitan ko sa mundong ito."Jake, natatakot ako! Si Giselle... papatayin niya tayo!"Hinalikan ni Jake ang tuktok ng ulo ko habang hinahaplos ang likod ko. "No, Belle. Nandito ako. Hindi kita pababayaan. Hindi siya makakalapit sa iyo, pa