LOGINLabing walong taon ang lumipas. Ang dating apat na batang sabay-sabay tumatakbo sa hardin ay ngayon mga binatang abala na sa college life.Si JC ang panganay. Mas matanda lang siya ng isang taon sa triplets na sina Jerome, Jerry, at John. Advance siya ng isang taon kaya third year college na siya habang sophomore ang tatlo. Pero dahil magkakamukha silang apat, pare-pareho ng tangkad, hulma ng mukha, at paraan ng pagngiti ay madalas napagkakamalan si JC na kakambal din ng mga kapatid niya.Isang araw sa campus, may tumawag mula sa likod.“Jerome! Sandali!”Lumingon si JC. “Hindi ako si Jerome.”“Ah… Jerry?”Umiling siya. “Hindi rin.”“John?”Napabuntong-hininga si JC. “Si JC ako. Kuya nila.”Namula ang babaeng estudyante. “Pasensya na. Sobrang magkakamukha kasi kayo.”Ngumiti na lang si JC. Sanay na siya.Sikat ang magkakapatid sa buong university. Hindi lang dahil gwapo sila at matangkad. Hindi lang dahil anak sila ng pinakamayamang tao sa mundo. Kundi dahil matatalino sila at may maay
GISELLEDumating din ang araw na kinatatakutan at inaabangan ko ang araw ng panganganak ko. Maaga pa lang, nasa hospital na kami ni Jake. Naka-reserve na ang private room ko.“Love, nandito lang ako,” sabi ni Jake habang hawak ang kamay ko.Pinisil ko ang kamay niya. “Huwag mo akong iiwan.”“Hindi kita iiwan. Kahit saan.”Ramdam ko na ang sakit. Paunti-unti pero palakas nang palakas. Tatlo ang lalabas sa akin. Hindi ko alam kung kakayanin ko pero kailangan.Habang inaasikaso ako ng nurse, may kausap si Jake sa labas. Maya-maya bumalik siya, seryoso ang mukha.“Ano yun?” tanong ko agad.Huminga siya nang malalim. “May sunog daw sa mental.”Nanlamig ako. “Mental?”Tumango siya. “Ayon kay Dr. Charles… isa raw si Belle sa mga namatay.”Hindi ako agad nakapagsalita. Kahit maraming nangyari noon, kahit nasaktan ako sa mga ginawa niya, may parte pa rin sa akin na nalungkot.“Ganun na lang? Nawala na siya?” mahina kong sabi.“Huwag mo na siya isipin,” sagot ni Jake. “Tapos na ang lahat.”Napa
GiselleEksaktong tatlong buwan mula nang ikasal kami ni Jake. Apat na buwan na rin si Baby JC at napabinyagan na. Pakiramdam ko noon, kumpleto na ang buhay ko. Isang mabait na asawa. Isang malusog na anak. Isang tahimik na umaga ng Linggo habang nagsisimba kami bilang pamilya.Karga ko si JC habang katabi ko si Jake sa pew. Tahimik ang simbahan. Nakayuko ako, nagdarasal. Medyo nahihilo ako pero inisip ko lang na kulang ako sa tulog. Ilang gabi na rin kasing pabalik-balik ang gising ko para kay JC.Bigla akong nakaramdam ng panlalamig. Parang umiikot ang paligid. Humigpit ang hawak ko kay JC.“Jake…” mahina kong tawag.Paglingon ko sa kanya, doon na nagdilim ang paningin ko.Nagising ako sa puting kisame. May amoy ng gamot. May tunog ng makina. Dahan-dahan kong igalaw ang ulo ko. Nasa hospital ako.Agad akong kinabahan. “Si… si JC?”Lumapit agad si Jake sa tabi ko. Halata sa mukha niya ang pag-aalala pero pinilit niyang ngumiti.“Shh, okay siya,” sabi niya agad. “Nasa parents ko. Inaa
GiselleTatlong araw na mula nang makauwi ako galing hospital kasama ang bagong panganak naming baby. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na totoo na lahat. Buhay ako. Buhay ang anak ko. At kasama ko si Jake.Pinangalanan namin siyang JC. Habang karga ko siya sa sala, pinapanood ko ang maliit niyang mukha. Ang tangos ng ilong niya. Ang lambot ng balat. Paminsan-minsan gumagalaw ang labi niya na parang may sinasabi kahit tulog.Pagod pa rin ang katawan ko. Masakit pa ang tahi ko. Pero iba ang saya na dala ng pagiging ina.“Love, sandali lang ha,” tawag ni Jake mula sa kusina.Nagtaka ako. Kanina pa siya abala. Bakit kaya?“Anong ginagawa mo?” tanong ko.“Secret,” sagot niya, may halong tawa.Napailing ako. “Jake, kakapanganak ko lang. Huwag mo muna akong pagurin.”“Hindi ka mapapagod. Promise.”Ilang minuto pa, lumabas siya. “Pwede mo bang ilagay muna si JC sa crib? May ipapakita ako.”Kinabahan ako bigla. “Bakit?”Ngumiti lang siya.Maingat kong inilagay si JC sa crib. Tini
JakeHuminga ako nang malalim bago ako humarap sa mga camera. Maliwanag ang ilaw. Maraming reporter sa harap ko mula sa iba't ibang station maging sa ibang bansa, may mga mikropono na halos idikit na sa bibig ko.Alam kong kailangan ko itong gawin. Hindi lang para sa sarili ko. Hindi lang para kay Giselle. Kundi para malinaw sa lahat ang totoo.“Magandang araw,” panimula ko. “Nandito ako para linawin ang mga kumakalat na balita at video.”May nagtaas agad ng kamay. “Sir Jake, totoo po bang si Giselle ang nasa mga viral video na nananakit at nanggugulo sa mga tao?”Diretso akong tumingin sa camera. “Hindi. Malinaw po na si Belle Flores ang nagpanggap. Siya ang gumamit ng mask. Siya ang nasa mga video. Walang kasalanan si Giselle Saavedra. Inosente siya at walang kinalaman sa anuman. Kinausap na rin namin lahat ng mga naging biktima at pinaliwanagan sa lahat ng nangyari, nabayaran na rin lahat ng danyos.”Nagkaroon ng bulungan sa paligid.“May ebidensya po ba kayo?” tanong ng isa pang r
BELLEMula sa pinagtataguan ko sa lumang building, hindi ko akalain na makikita ko mismo sa mga mata ko ang pagkamatay ni Kuya Kevin. Akala ko lagi siyang mananalo. Akala ko lagi siyang may paraan. Kahit gaano kagulo, kahit gaano kapanganib, siya ang sandigan ko.Pero nakita ko siyang bumagsak. Narinig ko ang putok. Nakita ko kung paano siya natumba na wala ng buhay.Doon ako parang tuluyan na bumigay sa isip. Parang may pumutok sa loob ng ulo ko. Parang may nagdilim na parte na hindi ko na makontrol.Hindi ko na inisip kung may pulis. Hindi ko na inisip kung ano ang mangyayari sa akin. Ang alam ko lang, si Jake ang dahilan kung bakit wala na ang kuya ko.Sinugod ko siya. “Akin ka lang, Jake!” sigaw ko noon. “Kung hindi tayo pwede magsama dito sa lupa, baka sa impyerno pwede!”Hindi ko na maalala lahat ng galaw ko. Basta alam ko, may baril ako. Galit ako.Nag-agawan kami. Naririnig ko ang sigaw nila Troy at Charles. Hanggang sa natulak ako ni Jake.Isang maling hakbang.At nahulog ako
Attorney Limwel SarmientoPareho kaming inis at bitin ni Joel ng umalis si Elena dahil kinuha ng driver nito. Hindi naman kami makalaban dahil parang kakaiba ang tingin ni Mang Kanor. Parang kaya nito pumatay ng hindi man lang kumukurap.Umalis na rin sina Brando, Luis at Martin dahil tapos na ang
Mang KanorAgad kong niyakap si Elena ng makaalis si Lydia, “Sorry, kasalanan ko. Hindi ko naisarado ang pinto ng maayos.” Bakas sa mukha ni Elena ang kaba at takot kaya hinila ko siya sa kama para mahiga ulit.“Umalis ka na, baka ano pa ang isipin lalo ni Lydia kapag nagtagal ka dito sa kwarto ko.
Attorney Limwel Sarmiento“Mia, relax lang. Tiisin mo lang, sa una lang ‘yan masakit,” sabi ko habang pinapanood kung paano ipasak ni Joel ang burat niya sa loob ng puke ng secretary ko.“Aray ko po! Parang hinahati ang puke ko! Tama na! Ayoko na po!” ani Mia na puno na ng luha ang mga pisngi.Ulo
LydiaIlang araw ko ng napapansin ang kakaibang pagtitingan nila Mang Kanor at Ma’am Elena. Hindi ko lang sigurado pero may kutob na akong may lihim na relasyon ang dalawa.Lalo na at ilang beses ko ng nahuhuli si Mang Kanor na nasa loob ng kwarto nito. Ano naman ang gagawin ng driver sa loob ng kw







