Lahat ng Kabanata ng FORBIDDEN PASSION : Kabanata 271 - Kabanata 280

BELLA ALEXANDER'S POVAlas dos ng hapon, nasa gallery ako at nag-iisa, gusto ko lang muling makita ag family members ng Blackwood habang ang kambal ay natutulog pa sa taas kasama nina Grace at Mildred. Napaisip kasi ako sa mga pagdududa ni Alexander lately , ayaw ko naman na balewalain ang sinasabi ng kaniyang instict dahil kagaya ko nang dumating sina Joshua at Debby, masama ang pakiramdam ko sa kanilang pagsulpot-- and sure enough, totoo nga na may masama silang pakay sa amin. Nagsimula na rin akong kabahan nang wala namang dahilan. Siguro bunga ito ng sa mga iniiisip ko na sinabi ni Alexander. Siguro naipasa ko na sa kanya ang pagiging paranoid ko and paranoid niya. We're both paranoid. Napangiti ako mag-isa dahil sa iniiisip ko. Ang gallery room section ay magandang puntahan dahil sa mga magaganda at mahal na valuables na nandito. Nilibot ko ang aking paningin sa mga nagagandahan at naglalakihang portrait ng pamilya Blackwood. And there, para akong sinusundan ng m

BELLA'S pov Dahil sa insidenteng nangyari ay nagpasiya si Alexander na baklasin sa itaas ang mga sculpted statue for safety. Kaya kinabukasan pagbaba ko sa ground floor, ibang-iba na ang gallery. Wala na yung mga marble pillar sa taas. Wala na yung mga statue na nakahilera parang bantay sa balkonahe. Nasa baba na silang lahat. Nakaayos sa isang mahabang display sa gitna ng gallery. May ilaw. May glass case yung iba. May rope barrier.Mas maaliwalas. Mas safe. At mas hindi nakakatakot tumingala.“Good morning, Ma’am Bella,” bati ni Kuya Juan sa akin, isa sa mga maintenance. Pawis siya. Halatang kakababa lang ng mga mabibigat na estatwa. “Good morning, Kuya. Ang ganda,” sabi ko at ngumiti. Totoo ‘yon, mas mukhang museum ang gallery, hindi parang horror house o movie scene ng isang gothic style mansion dahil sa nakatatakot na posisyon ng mga sculpted statue. Kahit ako noon ay asiwa sa mga posisyon ng estatuwa, kaya lang nakasanayan ko na ang pagiging weird ng asawa ko. And

THIRD PERSON POVBandang alas -nuwebe ng umaga, kinabukasan pagkatapos ng insedente sa gallery ay maingay sa ground floor ng gallery. Hindi yung maingay ng mga bisita at champagne. Maingay ng mga tali, ng mga pulley, ang pagbuhat ng mga estatuwa, the silent curse of those men who did the work. Anim na lalaki. Pawis na pawis. Binababa isa-isa ang mga estatwa na dati ay nakatayo roon sa taas, sa balkonahe. Mga imported. Mga mahal. Mga piraso na pinaghirapan ni Alexander na kunin mula sa iba’t ibang auction sa Europe. Yung “Venus de Milo” replica. Yung “Thinker”. Yung “Apollo”. Ang Michael Angelo, and so on...At yung “David”. O kung ano na lang ang natira dito. Nakatingin ako mula sa di kalayuan , sa tagong bahagi ng mansion.Pinapanood ko kung paano binababa ng mga trabahador ang mga estatwang dati ay titigan mo pa pataas. Dati, pagpasok mo, mararamdaman mo agad yung bigat. Yung tall and mighty. Para kang maliit. Para kang wala. Ngayon, nasa baba na lahat. Nasa eye level

Kanina lang, nasa gallery ako. Pinapanood yung mga lalaki na binababa yung mga estatwa. Dahil kay Bella. Dahil muntik na mapahamak ang asawa ko. At si Mildred, nakatayo lang sa gilid. Tahimik. Nakatingin. Tapos bigla akong nakaramdam. Hindi niya napansin na nakita ko siyang may bitbit na tasa ng kape at obvious na nagmamasod sa tagong bahagi ng mansion. Deja vu.Yung paraan ng pagtitig niya. Yung paraan ng pag-ngiti niya pag wala siyang kausap. Yung paraan ng confidence niya pag tinatanong ko. Parang si Cherry. Si Cherry na mahal ko dati. Si Cherry na iniwan ako para sa New York at pangarap daw niya. “I want to be an international model, Alex. You’re holding me back.” Si Cherry na bumalik ay wala ng lugar sa puso ko. At si Cherry na muntik nang ilabas ang sikreto ng pamilya ko. Yung tungkol sa pagkatao ko at ang madilim na kasaysayan ng pamilya ko. “I can ruin you, Alex," “I can tell them everything. Unless you give me 50 million and more.. everything my parents wantm

Nakaupo si Bella sa couch ng nursery room, masayang pinagmasdan ang kambal na gumapang na carpeted floor ng nursery. Pitong buwan na ang kambal at bagamat may pagkakataon na sila ay tumatayo na at inalalayan na sa paglakad ng dahan-dahan ay mas madalas pa din ang kanilang paggapang and it is understandable sa isip pa ni Bella. Hindi naman niya minamadali kung hindi mabilis ang development ng kambal, but considering thier just seven months, malaking progress na iyon na mabilis natutong maglakad at nakapagsalita na rin ng Mama at Papa. "Ma'am Bella.." mahinang tawag sa kaniya ni Mildred. "Pwede ba kitang makausap?" sabi nito na ngumiti ng tipid. "O, Mildred..anong kailangan mo?" bahagyang sinulyapan si Mildred na sa kambal din nakatingin. Sinundan anv tingin ni Bella. "Wasn't they cute?" nakangiting sabi ni Bella. "Yes ma'am, ang cute nila ang ganda at guwapo mana talaga sa inyo ni sir Alex." "Hmnn..thank you, Mildred." "Mga matalino din ang mga naak ninyo ma'am, kasi a