All Chapters of มรสุมรัก CEO ซาตาน: Chapter 601 - Chapter 610

เว่ยอวิ่นลู่หายใจไม่ออก ใบหน้าเขียวคล้ำและมีสีหน้าย่ำแย่เป็นอย่างมากเยี่ยนอวี้เจ๋อพูด “ลู่ลู่ คุณต้องเข้าใจนะว่าตอนนี้เป็นคุณที่เป็นฝ่ายขอร้องผม”“อย่างที่คุณพูด ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับผม ดังนั้นสิ่งที่ผมจะทำก็ไม่เกี่ยวข้องกับคุณเช่นกัน”เยี่ยนอวี้เจ๋อพูดต่อ “คุณคิดให้ดีเถอะว่าจะใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์อยู่กับเสี่ยวไกว หรืออยากให้ซิงจือเหยียนรู้ว่าคุณไม่ใช่คนที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและสูงค่าดั่งเช่นที่เคยเป็นในภาพจำของเขา”เว่ยอวิ่นลู่ทึ้งผมอย่างแรง จนหนังศีรษะปวดตึง ทั้งความคิด อารมณ์ และจิตใจของเธอสับสนวุ่นวายไปหมด“อวี้เจ๋อ คุณช่วยฉันโดยไม่มีเงื่อนไขไม่ได้จริง ๆ แล้วหรือ?”เยี่ยนอวี้เจ๋อพูด “ไม่ได้หรอก ลู่ลู่ คุณต้องยอมรับความจริง”“แต่คุณก็รู้ว่าทำไมฉันถึงจำเป็นต้องประสบความสำเร็จโดดเด่นเหนือคนอื่น คุณก็รู้ว่าทำไมฉันต้องแต่งงานเข้าตระกูลซิง คุณเองก็รู้ว่าสถานการณ์ของฉันในตระกูลเว่ยเป็นอย่างไร ทั้ง ๆ ที่คุณก็รู้ดีถึงความยากลำบากของฉัน แล้วทำไมถึงได้เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไมถึงไม่ช่วยฉันเหมือนเมื่อก่อน?”เยี่ยนอวี้เจ๋อพูด “ผมรู้สึกสงสารคุณอยู่เสมอ แต่ผมก็หวังว่าคุณจะสงสารผมแ

ดวงตาของอวี๋จื่อฉีแดงระเรื่อเล็กน้อย “หรือว่าฉันทำได้แค่ทนมองเธอรับรางวัลไปอย่างนั้นหรือ?”“เดิมทีคุณย่าเองก็แก่ชรามากแล้ว สุขภาพก็ไม่ค่อยดีอยู่ หลังถูกเว่ยอวิ่นลู่มาวุ่นวายอีก ก็ยิ่งทำให้ร่างกายของท่านทรุดลงไป แม้จะไม่ได้เป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย แต่หมอก็ยังแนะนำให้ท่านนอนอยู่โรงพยาบาล บอกว่าต้องค่อย ๆ พักฟื้นเพื่อทำให้ร่างกายแข็งแรงกลับคืนมา“น้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาของอวี๋จื่อฉี “ฉันร่วมงานกับเว่ยอวิ่นลู่ เธอให้เงินฉันและแนะนำหมอให้กับคุณย่า ฉันจึงให้บทประพันธ์เพลงเปียโนแก่เธอไป ข้อตกลงนี้ยุติธรรมเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งบทเพลงเหล่านั้นจะอยู่ภายใต้ชื่อของเว่ยอวิ่นลู่ไปตลอดชีวิต ฉันก็สามารถยอมรับได้ ฉันยอมรับได้ทั้งหมด จะให้ฉันเขียนประพันธ์เพลงให้เธอไปตลอดชีวิตเลยก็ยังได้”“แต่ฉันทนเห็นเว่ยอวิ่นลู่ทรมานคุณย่าแบบนี้ไม่ได้ ฉันทนมองไม่ได้!”อวี๋จื่อฉีเช็ดน้ำตาที่ปลายหางตา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ พูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ แม้ว่าจะไม่สามารถพูดโต้แย้งจนได้ผลลัพธ์กลับมา แต่ฉันก็ต้องไปคุย”เซิ่นหรูซวงเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอ “อย่าเพิ่งรีบร้อน”“เป็นถึงขั้นนี้แล้ว

คนขับขึ้นรถแล้วปิดประตูรถ “ประธานเยี่ยน คุณหนูเว่ย พวกเขาไปแล้วครับ”เว่ยอวิ่นลู่ชะโงกหน้าออกไปมองนอกประตูหน้าหมู่บ้านจัดสรรด้วยความกังวล “พวกเขาไปแล้วจริง ๆ หรือ? บางทีอาจเป็นแค่การเบี่ยงเบนความสนใจ และกลับมาอีกครั้งก็ได้”คนขับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “หรือว่าบางทีเราควรจะรออีกสักหน่อยดีครับ?”เว่ยอวิ่นลู่พูดแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่รอให้เยี่ยนอวี้เจ๋อพูด “รออีกสักหน่อยดีกว่า รอจนกว่าจะแน่ใจว่ารถคันนั้นขับออกไปแล้วจริง ๆ ค่อยว่ากัน”คนขับไม่ตอบ เพียงมองตรงไปที่เยี่ยนอวี้เจ๋อช่วงขาเรียวยาวของเยี่ยนอวี้เจ๋อไขว้เข้าหากัน พูดเสียงเรียบว่า “ทำตามนั้น”คนขับรถก้มศีรษะลง “รับทราบครับ”เว่ยอวิ่นลู่กัดริมฝีปาก โน้มตัวเข้าไปทางฝั่งเยี่ยนอวี้เจ๋อแล้วพูดเสียงอ่อนว่า “อวี้เจ๋อ คุณเดาออกไหมว่าเป็นใครที่สะกดรอยตามเรามา?”เยี่ยนอวี้เจ๋อหันมามองเธอ “ไม่แน่ใจ ต้องไปสืบดูก่อน”ดวงตาของเว่ยอว่นลู่ฉายแวววาววาบครู่หนึ่ง ก่อนจะหดตัวกลับไปนั่งที่เดิม“อวี้เจ๋อ ฉันคิดว่าพวกเราไม่ควรจะพบเจอกันก่อนจะดีกว่า…”ในใจของเว่ยอวิ่นลู่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกมากจริง ๆ และเธอหวาดกลัวเป็นอย่างมากว่าจะถูกจั

เมื่อรู้จากปากของเยี่ยนอวี้เจ๋อว่าเว่ยอวิ่นลู่เป็นแม่ของเธอ เยี่ยนเสี่ยวไกวก็ร้องไห้ออกมาอย่างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ร้องไห้อยู่ตลอดจนกระทั่งผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเว่ยอวิ่นลู่ มุมหัวตาและข้างแก้มยังคงมีรอยคราบน้ำตาไหลเปื้อนเยี่ยนอวี้เจ๋อพยายามจะอุ้มเยี่ยนเสี่ยวไกวออกจากอ้อมอกของเว่ยอวิ่นลู่ แต่เยี่ยนเสี่ยวไกวดึงแขนเสื้อของเว่ยอวิ่นลู่เอาไว้แน่น ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเว่ยอวิ่นลู่และพูดเชิงปฏิเสธว่า “ไม่เอา”เยี่ยนอวี้เจ๋อทำได้เพียงปลอบโยนเธอด้วยความอดทน “เป่าเปา ถ้าง่วงแล้วก็ไปนอนเถอะ คุณแม่อุ้มลูกอยู่อย่างนี้แขนของแม่จะเมื่อยเอาได้”เยี่ยนเสี่ยวไกวเบะปากด้วยความไม่เต็มใจเยี่ยนอวี้เจ๋อเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง “ลูกไปนอนก่อนเถอะ พ่อกับแม่ยังมีเรื่องที่ต้องคุยกัน พอเราคุยกันเสร็จแล้ว คุณแม่จะเข้าไปนอนกับลูกโอเคไหม?”ดวงตาของเว่ยอวิ่นลู่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจปนฉงน ริมฝีปากของเธอเผยอขึ้นแล้วก็อึกอักปิดลงอีกครั้งเยี่ยนเสี่ยวไกวมองสีหน้าของเว่ยอวิ่นลู่อย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าเว่ยอวิ่นลู่ไม่ปริปากพูดราวกับเป็นการตอบตกลงกลาย ๆ เธอถึงจะพยักหน้าช้า ๆ แล้วยื่นมือไปหาเยี่ยนอวี้เจ๋อ “ก

ดึกดื่นค่อนคืน เสียงของซิงจือเหยียนยังคงนับได้ว่ามีความอ่อนโยน “คุณแม่กำลังยุ่งอยู่ พรุ่งนี้ก็กลับมาแล้ว”เสียงของซิงฉีหยวนอู้อี้ “คุณแม่ไม่กลับมานอนกับผมสองวันแล้ว คุณปู่ก็ไม่อยู่ คุณพ่อก็ยุ่ง ตอนกลางคืนผมนอนไม่หลับเลยสักนิด ตอนนี้รู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ”ซิงจือเหยียนพูดเสียงเบา “คืนนี้พ่อจะอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง”ซิงฉีหยวนออดอ้อน “คุณพ่อครับ ผมไม่อยากฉีดยา แล้วก็ไม่อยากกินยาด้วย”“ไม่ได้หรอก ป่วยแล้วก็ต้องฉีดยากินยาสิ”เซิ่นหรูซวงบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขาอย่างไม่ตั้งใจ จึงตัดสินใจเดินออกไปเงียบ ๆ หลังจากไปกดน้ำเสร็จเรียบร้อยเธอกดน้ำเสร็จ ปิดฝาขวด และในขณะที่หันหลังกลับมา ก็เห็นชายหญิงที่คุ้นตาคู่หนึ่งเดินตรงเข้ามาเยี่ยนอวี้เจ๋ออุ้มเยี่ยนเสี่ยวไกว มือของเยี่ยนเสี่ยวไกวดึงแขนเสื้อของเว่ยอวิ่นลู่เอาไว้ และเดินตรงมายังทิศทางของเซิ่นหรูซวงฝีเท้าของเยี่ยนอวี้เจ๋อเต็มไปด้วยความรีบร้อน อาจเป็นเพราะเยี่ยนเสี่ยวไกวเองก็ไม่สบายเช่นกัน แต่เว่ยอวิ่นลู่กลับดูเหมือนจะไม่สนใจเยี่ยนเสี่ยวไกวมากนัก แถมยังดูเหมือนจะปฏิเสธการเข้าหาของเยี่ยนเสี่ยวไกวด้วยซ้ำเซิ่นหรูซวงถือกาต้มน้ำร้อนพร้อมเลิกคิ