บทที่ 604

ดวงตาของอวี๋จื่อฉีแดงระเรื่อเล็กน้อย “หรือว่าฉันทำได้แค่ทนมองเธอรับรางวัลไปอย่างนั้นหรือ?”

“เดิมทีคุณย่าเองก็แก่ชรามากแล้ว สุขภาพก็ไม่ค่อยดีอยู่ หลังถูกเว่ยอวิ่นลู่มาวุ่นวายอีก ก็ยิ่งทำให้ร่างกายของท่านทรุดลงไป แม้จะไม่ได้เป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย แต่หมอก็ยังแนะนำให้ท่านนอนอยู่โรงพยาบาล บอกว่าต้องค่อย ๆ พักฟื้นเพื่อทำให้ร่างกายแข็งแรงกลับคืนมา“

น้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาของอวี๋จื่อฉี “ฉันร่วมงานกับเว่ยอวิ่นลู่ เธอให้เงินฉันและแนะนำหมอให้กับคุณย่า ฉันจึงให้บทประพันธ์เพลงเปียโนแก่เธอไป ข้อตกลงนี้ยุติธรรมเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งบทเพลงเหล่านั้นจะอยู่ภายใต้ชื่อของเว่ยอวิ่นลู่ไปตลอดชีวิต ฉันก็สามารถยอมรับได้ ฉันยอมรับได้ทั้งหมด จะให้ฉันเขียนประพันธ์เพลงให้เธอไปตลอดชีวิตเลยก็ยังได้”

“แต่ฉันทนเห็นเว่ยอวิ่นลู่ทรมานคุณย่าแบบนี้ไม่ได้ ฉันทนมองไม่ได้!”

อวี๋จื่อฉีเช็ดน้ำตาที่ปลายหางตา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ พูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ แม้ว่าจะไม่สามารถพูดโต้แย้งจนได้ผลลัพธ์กลับมา แต่ฉันก็ต้องไปคุย”

เซิ่นหรูซวงเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอ “อย่าเพิ่งรีบร้อน”

“เป็นถึงขั้นนี้แล้ว