Todos los capítulos de มรสุมรัก CEO ซาตาน: Capítulo 581 - Capítulo 590

คดีของเฉินฉวนหมินคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทางตำรวจและสำนักตรวจสอบร่วมกันนำส่งฟ้องศาลในข้อหายักยอกทรัพย์ของบริษัท ขโมยความลับทางการค้า และพยายามกระทำอนาจารทางฝั่งศาลเองก็ได้กำหนดเวลาเปิดศาลพิจารณาคดีในเร็ว ๆ นี้ ด้วยความผิดหลายกระทงรวมเข้าด้วยกัน เฉินฉวนหมินไม่มีทางมีจุดจบที่ดีแน่นอนเนื่องจากเรื่องอื้อฉาวของเฉินฉวนหมิน หุ้นส่วนบริษัทของเฉินฉวนหมินจึงเกิดแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่ ส่งผลให้ราคาหุ้นตกลงอย่างต่อเนื่องเมื่อขาดผู้นำไป คนในตระกูลเฉินก็เริ่มทะเลาะเบาะแว้งกันอย่างรุนแรงเฉินจื่อเต๋อเจอทั้งศึกภายนอกและศึกภายใน ทำให้เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาจัดการเรื่องของเฉินฉวนหมิน จึงมอบอำนาจให้เซิ่นหรูซวงจัดการเรื่องทั้งหมดเมื่อเฉินฉวนหมินล้ม บรรดาคนในครอบครัวและเพื่อน ๆ ในอดีตเหล่านั้นไม่มีใครยินยอมจ้างทนายว่าความเพื่อเขาเลยสักคน แต่เป็นระบบที่จัดหาทนายความอาสาว่าความให้เขาฟรี ๆเซิ่นหรูซวงเคยไปเยี่ยมเยียนหลิวเหยียนเหยียน นับตั้งแต่หลังจากที่บรรดาเพื่อนบ้านล่วงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับหลิวเหยียนเหยียน เซิ่นหรูซวงก็จัดแจงหาที่พักอื่น เพื่อให้เธออยู่ห่างจากคำซุบซิบนินทา ตอนที่เซิ่นหรูซวงเดินทา

อวี๋จื่อฉีไม่ตอบโต้เซิ่นหรูซวงมองไม่เห็นสีหน้าของอวี๋จื่อฉี แต่ก็พอจะคาดคะเนได้ว่าสีหน้าคงจะย่ำแย่พอสมควรสายตาของเซิ่นหรูซวงลุ่มลึกขึ้นเว่ยอวิ่นลู่ถึงกับใช้ญาติสนิทมาข่มขู่ถึงเว่ยอวิ่นลู่จะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่คนฟังกลับไม่คิดเช่นนั้น“จื่อฉี เชื่อฟังสิ การแข่งขันคราวนี้สำคัญกับฉันมาก เตรียมเพลงบรรเลงเปียโนไว้ดี ๆ ด้วยล่ะ ฉันได้เพลงที่น่าพอใจเมื่อไหร่ ฉันจะโอนเงินให้เธอเลย” เว่ยอวิ่นลู่พูดยิ้ม ๆ “จื่อฉี เธอเองก็รู้นี่ว่า ฉันกับซิงจือเหยียนแต่งงานกันแล้ว ตอนนี้ฉันก็คือคุณนายซิง หากเธอยังคงทำงานให้ฉันต่อ เธอก็เลิกกลุ้มเรื่องเกียรติยศหรือว่าเงินทองไปได้เลย แค่ติดตามฉัน แล้วอนาคตของเธอจะรุ่งเรืองเอง” น้ำเสียงอวี๋จื่อฉีอ่อนลงเล็กน้อย “คุณหนูเว่ย ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณถึงไม่แต่งเพลงบรรเลงเองล่ะ? คุณมีความสามารถสูงส่งอยู่ ตามหลักแล้ว เพลงบรรเลงเปียโนที่คุณแต่งไม่มีทางแย่แน่นอน”เว่ยอวิ่นลู่พูดว่า “เรื่องนี้เธอไม่ต้องสนใจหรอก เชื่อฟังคำพูดของฉันแต่โดยดีก็พอ เธอจะได้รับผลประโยชน์แน่นอน”เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เซิ่นหรูซวงก็ได้ยินเสียงของอวี๋จื่อฉี “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว...”เว่ยอวิ่นล

คนขับรถขานรับติ๊ง เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์เซิ่นหรูซวงเป็นข้อความที่เจียงเสี่ยวชุนส่งถึงเธอ (ผู้ป่วยหลิวเหมย เพศหญิง อายุเจ็ดสิบเก้าปี รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเอกชนเหมยเหอ ป่วยเป็นโรคมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย ห้องพักหมายเลข 1207 ตึก เอ)เมื่อเซิ่นหรูซวงได้อ่านข้อความจึงเงยหน้าขึ้น “ไปโรงพยาบาลเอกชนเหมยเหอ”คนขับรถพูดว่า “ได้ครับ ประธานเซิ่น”ซิงจือเหยียนคิดจะพาเว่ยอวิ่นลู่และซิงฉีหยวนกลับไปส่งโรงแรมก่อน จากนั้นตนเองค่อยออกไปร่วมงานเลี้ยงระหว่างทาง ผู้ช่วยอดไม่ได้จริง ๆ จึงถามว่า “ประธานซิง คุณเสียเวลาไปตั้งมากมายขนาดนั้นกว่าจะวางแผนให้คนของสำนักตรวจสอบเข้ามาจัดการได้ ทำไมถึงไม่บอกประธานเซิ่นล่ะครับ?”เว่ยอวิ่นลู่ได้ยินดังนั้น แววตาก็ไหววูบไปเล็กน้อย ความรู้สึกที่อยู่ภายในใจปั่นป่วนอย่างรวดเร็ว กระนั้นก็ยังโอบซิงฉีหยวนเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนโดยไม่ปริปากส่งเสียงแต่อย่างใดซิงจือเหยียนเดิมทีก้มหน้าอ่านเอกสารในแท็บเล็ต ได้ยินดังนั้นคิ้วก็กระตุกเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นมองผู้ช่วยที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ รออยู่นานก็ไม่ได้รับคำตอบสักที ผู้ช่วยพลันตระหนักว่าตน

เซิ่นหรูซวงวางกาน้ำร้อนไว้บนโต๊ะหัวเตียง ก่อนรินน้ำแก้วหนึ่งยื่นให้กับหลิวเหมยหลิวเหมยรับมาด้วยความประหลาดใจ แก้มที่ซูบตอบนั้นคลี่ยิ้มจนทำให้ริ้วรอยเหี่ยวย่นลึกขึ้น “ขอบใจเธอมากนะ แม่หนู ชื่ออะไรหรือ?”“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ”เซิ่นหรูซวงพูดโกหกหน้าตาย “คุณยาย หนูชื่อว่าเฉินเนี่ยนค่ะ”หลิวเหมยพึมพำสองพยางค์นี้ออกมา “เฉินเนี่ยน เนี่ยนตัวไหนหรือ?”“เนี่ยนที่แปลว่าคิดถึงค่ะ”เซิ่นหรูซวงสืบเท้าเข้าไปประคองเธอให้นั่งบนเตียง “คุณยายนั่งก่อนค่ะ”หลิวเหมยกุมมือเธอไว้ ก่อนดึงตัวเธอให้นั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย “แม่หนู หนูมาทำอะไรที่โรงพยาบาลล่ะ มาหาหมอหรือ?”เซิ่นหรูซวงตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย “หนูมาเยี่ยมเพื่อนน่ะค่ะ เพื่อนหนูเองก็กำลังรักษาตัวอยู่แผนกกระดูก ตอนที่หนูมาก็บังเอิญเจอคุณยายพอดี”หลิวเหมยขานรับคำหนึ่ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันมากขึ้น “แผนกกระดูกสินะ งั้นเพื่อนของหนูป่วยเป็นอะไรหรือจ๊ะ?”เซิ่นหรูซวงพูดโกหกโดยไม่ต้องคิดบทไว้ล่วงหน้า พูดตามน้ำไปว่า “ไม่ทันระวังเลยกระดูกหักน่ะค่ะ ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไรหรอก สองสามวันนี้คุณหมอจึงให้เพื่อนหนูนอนดูอาการที่โรงพยาบ

เมื่อมองเห็นรูปภาพดังกล่าว สายตาของอวี๋จื่อฉีพลันชะงักค้าง รูม่านตาหดลงทันทีเธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเธอคุ้นหน้าหญิงชราในรูปภาพเป็นอย่างดีแล้วเธอก็คุ้นหน้าหญิงสาวอีกคนในรูปเช่นกันเป็นลูกค้าที่มักจะเข้ามาดื่มกาแฟ พูดคุยกับเธอ และเล่นเปียโนเป็นประจำในระยะนี้ไม่ผิดแน่นอนหญิงสาวที่หน้าตางดงามอย่างที่หาตัวเจอได้ยากแบบนี้ เธอไม่มีทางจำผิดแน่นอนเธอไม่เคยถามชื่อของหญิงสาวคนนั้นเลยสักครั้ง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่อวี๋จื่อฉีรู้จักชื่อของเธอความรู้สึกไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นในใจอวี๋จื่อฉี คล้ายกับว่าจู่ ๆ ก็มีก้อนหินขนาดยักษ์กดทับลงบนหัวใจของเธอจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?เฉินเนี่ยน ทั้งรู้จักเธอ และยังบังเอิญที่เพื่อนกระดูกหักจนต้องเข้าโรงพยาบาล จนมารู้จักกับคุณย่าของเธออีกด้วย?หลายปีมานี้เธอติดต่อกับเว่ยอวิ่นลู่มาโดยตลอด จึงมักจะเจอเล่ห์เหลี่ยมกลโกงที่ไม่ค่อยมีมาให้เห็นบ่อย ๆ เสมอสัมผัสที่หกอันแรงกล้ากำลังบอกเธอว่า เรื่องนี้ไม่ได้บังเอิญและไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นแน่นอนหลิวเหมยยังคงยิ้มกว้างพร้อมกับถามขึ้น “จื่อฉี เป็นยังไงบ้าง? แม่หนูคนนี้สวยใช่ไหมล่ะ?”“สวยค่ะ...” อวี๋จื่อฉีพ