Todos los capítulos de มรสุมรัก CEO ซาตาน: Capítulo 621 - Capítulo 630

“คุณหมอกู้ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว คุณหมอกู้ คุณใจเย็นหน่อย ที่นี่คือโรงพยาบาลนะคะ อย่าทำวู่วามสิคะ”“คุณผู้ชายคะ คุณผู้ชาย ใจเย็นกันหน่อยค่ะ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันดี ๆ อย่าลงไม้ลงมือกันสิคะ คนมากมายกำลังมองดูอยู่นะคะ”เนื่องจากรูปร่างและมวลกล้ามเนื้อของเยี่ยนอวี้เจ๋อนั้นกำยำกว่ากู้เหยียนหลี่อยู่มาก ผลที่ตามมาคือบนตัวของกู้เหยียนหลี่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด จนคนที่เข้ามาช่วยดึงตัวเขาออกไปถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะคว้าลงตรงส่วนไหนของร่างกายดีเยี่ยนอวี้เจ๋อยกมือขึ้นป้ายเลือดที่มุมปากทิ้งอย่างกวน ๆ แล้วหัวเราะหึ ๆ “หมอกู้ แค่โดนยั่วนิดหน่อยก็คลั่งเป็นหมาบ้าแล้วหรือ จิตใจเปราะบางจังเลยนะ”กู้เหยียนหลี่ในตอนนี้ดูราวกับเสือสิงห์ที่ถูกยั่วจนบ้าคลั่ง นัยน์ตาของเขาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด แววตาที่จดจ้องนั้นดุร้ายจนดูเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเยี่ยนอวี้เจ๋อให้ได้“คุณพูดมาให้ชัด”เพื่อนร่วมงานในโรงพยาบาลต่างมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น แอบสงสัยอยู่ในใจว่าคุณหมอกู้ที่ปกติมักจะสุภาพและอ่อนโยนอยู่เสมอ กลับขาดสติได้ถึงขนาดนี้ผู้คนรอบข้างกรูเข้าไปรวบแขนทั้งสอ

เว่ยอวิ่นลู่เคยเห็นสายตาแบบนี้ของเยี่ยนอวี้เจ๋อมาก่อนเป็นคืนที่การแข่งขันเปียโนรอบแรกจบลง และเป็นคืนเดียวกับที่เธอเว้าวอนขอร้องให้เยี่ยนอวี้เจ๋อปล่อยเธอกลับบ้านอย่างไรก็ไม่ได้เยี่ยนอวี้เจ๋อกำลังย้ำเตือนข้อตกลงระหว่างพวกเขาเว่ยอวิ่นลู่รู้สึกลนลาน เธออดไม่ได้ที่จะส่งสายตาเว้าวอนเยี่ยนอวี้เจ๋อ “อวี้เจ๋อ คุณ...”กู้เหยียนหลี่ทนไม่ไหว ดึงเว่ยอวิ่นลู่มาอยู่ด้านหลังเขา“เยี่ยนอวี้เจ๋อ ถ้าอยากต่อยตีกันอีกก็บอกมาตรง ๆ อย่าทำให้ลู่ลู่ลำบากใจ” กู้เหยียนหลี่แทบจะกัดฟันกรอด “อย่าลืมสิ คุณเลิกกับลู่ลู่ไปตั้งนานแล้ว”สีหน้าของเยี่ยนอวี้เจ๋อบิดเบี้ยวเยี่ยนเสี่ยวไกวมุดออกจากอ้อมกอดของเยี่ยนอวี้เจ๋อ เด็กน้อยมองเว่ยอวิ่นลู่ที่ยืนอยู่ข้างหลังกู้เหยียนหลี่ด้วยดวงตาที่ยังคลอไปด้วยน้ำตาเมื่อเว่ยอวิ่นลู่เห็นสายตาของเด็กน้อย เธอก็สังหรณ์ใจได้อย่างแม่นยำว่าอีกเดี๋ยวเด็กคนนี้จะตะโกนเรียกอะไรออกมาเธอเผลอหลุดปากเรียกโดยไม่ทันคิด “เสี่ยวไกว”เยี่ยนเสี่ยวไกวหยุดชะงักคำที่คิดจะพูดออกมาเว่ยอวิ่นลู่ส่งยิ้มให้เด็กน้อย “น้ารู้ดีว่าหนูเป็นเด็กดี แต่น้าต้องพาคุณอาคนนี้ไปทำแผลก่อน เลยไม่มีเวลามาอยู่กับคุ

เว่ยอวิ่นลู่มือสั่นอย่างแรงจนโทรศัพท์เกือบจะหลุดมือกระแทกพื้นติงเจียซือส่งข้อความหาเธอ: (ลู่ลู่ นี่คือใครน่ะ? คงไม่ใช่ลูกของเธอกับเยี่ยนอวี้เจ๋อหรอกใช่ไหม?)เว่ยอวิ่นลู่รีบกดปิดโทรศัพท์จนหน้าจอมืดสนิทในพริบตาติงเจียซือยังคงส่งข้อความตามมาอีกหลายประโยค แต่เธอก็ไม่เปิดอ่านความคิดในสมองของเว่ยอวิ่นลู่สับสนปนเปกันไปหมด หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมาจากอกเธอรู้สึกเหมือนมีดาบแหลมคมจ่ออยู่เหนือศีรษะ ซึ่งพร้อมจะร่วงหล่นลงมาทิ่มแทงเธอได้ทุกเมื่อ และจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตจนพังพินาศไม่เหลือชิ้นดีถ้ายังปล่อยให้เยี่ยนอวี้เจ๋อกับเยี่ยนเสี่ยวไกวอยู่ในประเทศอีกต่อไป ด้วยนิสัยที่กัดไม่ปล่อยและไม่มีวันอ่อนข้อของเยี่ยนอวี้เจ๋อ ในไม่ช้าตระกูลซิงและซิงจือเหยียนจะต้องรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอนเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เว่ยอวิ่นลู่เริ่มจมอยู่กับความเสียใจและนึกแค้นที่วันนั้นหลงเชื่อคำพูดของเยี่ยนอวี้เจ๋อ และยอมให้เยี่ยนเสี่ยวไกวลืมตาดูโลก ถ้าเธอไม่ฟังคำเขา เรื่องทุกอย่างก็คงไม่บานปลายจนถอยหลังกลับไม่ได้อย่างในวันนี้เธอเกลียดเยี่ยนอวี้เจ๋อเข้าไส้ ทำไมเขาถึงไม่ยอมฟังเธอแล้วส่ง

เซิ่นหรูซวงอยากรู้อยากเห็นจริง ๆหากเป็นเรื่องจริงขึ้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างซิงจือเหยียน เว่ยอวิ่นลู่กับเยี่ยนอวี้เจ๋อคงจะซับซ้อนยุ่งเหยิงมากทีเดียวเยี่ยนอวี้เจ๋อไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย “ใช่”เซิ่นหรูซวงอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ “พวกคุณนี่สุดยอดจริง ๆ”ความสัมพันธ์แบบที่โลกกลมโคจรมาเจอกันตลอดเวลาขนาดนี้ แต่กลับยังอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติเซิ่นหรูซวงไม่ได้ชวนเยี่ยนอวี้เจ๋อคุยต่อ เธอแค่เอื้อมมือไปลูบผมเยี่ยนเสี่ยวไกวแล้วหมุนตัวเดินจากไประหว่างทางเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดจะส่งข้อความหากู้เหยียนหลี่เพื่อลองถามดูว่า เขายังจำนัดหมายที่ตกลงไว้กับเธอได้อยู่หรือเปล่าเมื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาก็พบว่าเธอไม่มีช่องทางติดต่อของกู้เหยียนหลี่ เซิ่นหรูซวงได้แต่ถามพี่พยาบาลว่าห้องทำงานของเขาอยู่ที่ไหน แล้วไปรอที่นั่นก่อนเซิ่นหรูซวงนั่งรอกู้เหยียนหลี่อยู่ในห้องทำงานอยู่ครู่หนึ่ง ในจังหวะที่เธอกำลังก้มหน้าเช็กอีเมลอยู่นั้น เสียงประตูห้องทำงานด้านหลังเธอก็เปิดออกในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงของกู้เหยียนหลี่ก็ดังขึ้น “คิดไว้แล้วว่าเธอต้องอยู่ที่นี่”เซิ่นหรูซวงเก็บมือถือลงแล้วหันกลับ

ขณะเจียงเสี่ยวชุนพูด เธอก็ยื่นแฟ้มเอกสารส่งให้ถึงมือเซิ่นหรูซวงเซิ่นหรูซวงเปิดดูเอกสารที่เจียงเสี่ยวชุนส่งมาให้ หลังจากกวาดสายตาดูเพียงไม่กี่วินาที เธอก็ก้มหน้าเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว“ใช่ละมั้ง ถึงอย่างไรวันนี้เขาก็ไม่คิดจะไปดูจริง ๆ”เจียงเสี่ยวชุนพิงขอบโต๊ะ “แล้วจะเอาไงดีล่ะ หรือพวกเราจะลักพาตัวเขาไปที่นั่น?”เซิ่นหรูซวงได้ยินแล้วก็หัวเราะ “พูดอะไรน่ะ ตอนนี้เป็นยุคสมัยที่บ้านเมืองมีกฎหมาย เรื่องลักพาตัวฟังดูเพ้อฝันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”เจียงเสี่ยวชุนพูดไปพูดมาก็อดขำตามไม่ได้ “งั้นจะเอาไงดีล่ะ?”เซิ่นหรูซวงเซ็นชื่อเสร็จก็ยื่นเอกสารคืน “กู้เหยียนหลี่จะต้องไปแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”เจียงเสี่ยวชุนปรับเปลี่ยนท่าทีมาเป็นโหมดตั้งใจฟัง “เล่ามาสิ?”เซิ่นหรูซวงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “แค่ความรู้สึกอย่างนั้นน่ะ”“ไม่อย่างนั้นเธอว่าทำไมวันนี้กู้เหยียนหลี่ถึงยอมตามฉันมาที่โรงพยาบาล? ไม่ใช่แค่ความสงสัยแน่ ๆ” เซิ่นหรูซวงพูด“จะว่าก็ใช่นะ งั้นคงต้องรอดูสักหน่อยแล้วล่ะ” เจียงเสี่ยวชุนพยักหน้า “แต่ถ้าเขารู้ว่าเธอหลอกใช้เขาเพื่อจัดการเว่ยอวิ่นลู่ละก็ เขาต้องโกรธจนสติแตกแน่”เซิ่นหรูซวงหัวเราะอย่