All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 111 - Chapter 120

“จ้าวหุบเขาช่างเข้าใจพูดจานัก”“ข้าล้วนคิดใคร่ครวญตามถ้อยคำกุนซือหวางทั้งสิ้น”ฝีปากของจ้าวหุบเขาผู้นี้... รองแม่ทัพเห็นท่าจะไม่ดี รีบเอาตัวเข้าแทรกการสนทนาบรรยากาศตึงมึนนี้อย่างทันท่วงที “ที่จ้าวหุบเขาเอ่ยมานั้นชอบแล้ว เมื่อพิจารณาตามถ้อยคำกุนซือหวาง หุบเขาเดียวดายก็ยากจะนับว่าอยู่ในอาณาจักรหนึ่งอาณาจักรใดจริงๆ” เขาประสานมือคารวะเจ้าของสถานที่ กิริยายิ่งกว่านอบน้อมหากคนอื่นๆ ณ ที่นี่ใบหน้าดำคล้ำเหมือนเปื้อนหมึก สีหน้าท่านรองแม่ทัพในยามนี้ก็ดำคล้ำและแข็งเกร็งราวกับแท่งหมึกเลยทีเดียว“ท่านจ้าวหุบเขา” จ้าวเหว่ยซงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม จริงจัง “บิดาข้านั้นเลื่อมใสศรัทธาในตัวท่านยิ่งนัก ตัวข้าเองที่ได้ยินชื่อเสียงท่านมาร่วมสิบปีก็ศรัทธาในตัวท่านเหลือจะกล่าว หากชาตินี้ไม่อาจร่วมรบก็คงได้แต่เสียใจที่ไร้วาสนา...”“รองแม่ทัพช่างเจรจายิ่งนัก เสียแต่ที่เรื่องการทหารดูจะเหลือบ่ากว่าแรงจนเกินไป อีกทั้งตัวข้ายังไม่มีเวลามากพอจะอยู่ฟัง หากพวกท่านมีธุระเท่านี้ เห็นทีจ้าวหุบเขาเช่นข้าต้องขอตัว&rd

กระนั้นจ้าวเหว่ยซงก็ไม่คิดว่าบุรุษที่พุ่งทะยานนำหน้าตนจะเป็นผู้คิดอ่านเรียบง่ายเช่นนั้น นอกจากนี้ แม้ตำหนักพันพิษจะเป็นค่ายพรรคมารก็ใช่ว่าจะยินยอมรับงานจากผู้ใดโดยง่าย ยิ่งเรื่องเข้ารับใช้แผ่นดินหนึ่งแผ่นดินใดด้วยแล้ว นับว่าผิดวิสัยพรรคมารอันเย่อหยิ่งที่ก่อร่างสร้างตัวอยู่ในสถานที่ที่รายรอบด้วยทะเลทรายอันแห้งแล้ง ปกครองตนเองเสมือนหนึ่งชนเผ่าอิสระย่อมๆ ชนเผ่าหนึ่งก็ไม่ปานรองแม่ทัพจ้าวสงสัยยิ่งนัก ว่า “กุนซือหวาง” ผู้พุ่งทะยานนำหน้าด้วยแววตามั่นอกมั่นใจถึงเพียงนั้น ไปเอาความเชื่อมั่นเช่นนี้มาจากที่ใดขณะกระโดดข้ามหุบเหวเคียงกัน จ้าวเหว่ยซงอดออกปากถามไม่ได้“กุนซือหวาง...ท่านมีวิธีทำให้ประมุขตำหนักพันพิษยอมช่วยเหลือฝ่ายเราอย่างนั้นรึ?”“เรื่องนั้นยังไม่แน่นอนนัก เพียงแต่ข่าวลือพวกนั้นช่างน่าสนใจยิ่ง” หวางมู่ตอบตามตรงนอกจากข่าวเล่าลือเรื่องลูกศิษย์ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นสตรีของจ้าวหุบเขา กับเรื่องนายน้อยสกุลซุน ยังมีเรื่องที่ประมุขตำหนักพันพิษมาพำนักที่นี่อยู่อีกเรื่องจากข่าวสารที่พวกเขาได้รับ...ก่อนหน้าที่พวกเ

หลี่หยางกวาดสายตาคะเนจากมุมสูง ทดลองทิ้งก้อนหินก้อนใหญ่ลงไปแบบเดียวกับหีบไม้เมื่อครู่ เมื่อสังเกตเห็นว่าก้อนหินตกกระทบพุ่มกิ่งไม้ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้พุ่มกิ่งไม้อื่นๆ อีกหลายกิ่ง ก็แตะปลายเท้า ไต่ลงไปยังบริเวณนั้นทันทีบนพุ่มกิ่งไม้ไม่มีร่างลูกศิษย์มากปัญหา แต่ยังมีเศษผ้าจากชายกระโปรงนางติดค้างคากิ่งไม้แห้งๆ กิ่งหนึ่งไม่ผิดแน่...ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางพลัดตกลงมาที่นี่ร่างกายนางไม่ได้ติดค้างอยู่บนนี้ ไม่ได้ลอยอยู่ในน้ำ ไม่ได้นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเย็นชืดด้านล่างเช่นนั้นความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือ...นางยังมีชีวิตอยู่แต่เป็นที่ไหน?หลี่หยางดีดปลายเท้าไต่กลับลงไปในหุบเหวอีกครั้งหุบเหวแห่งนี้เป็นสถานที่ปิดตายอย่างแท้จริง แม้กินอาณาเขตกว้างขวางพอใช้ แต่ก็นับเป็นหุบเหวลับที่มีเพียงคนของหุบเขาเดียวดายที่อาจพบเห็น ทั่วทุกทิศไร้ทางออก หากร่วงหล่นลงไปแล้ว เด็กสาวไร้วรยุทธผู้หนึ่งก็มีแต่จะต้องพยายามปีนป่ายกลับขึ้นมาด้วยกำลังของตนเองเท่านั้นวัดจากพละกำลังของร่างกายนั้นและประสบการณ์กา

อึก...แต่....คนหายใจไม่ออกเริ่มดิ้นขลุก ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งโดนกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆโอ๊ย! ซือฝุ! คิดถึงกันก็ใช้ปากบอกดีๆ สิ ไม่ต้องอยากกอดข้าถึงขนาดนี้ก็ได้!“อยู่นิ่งๆ”นิ่งบ้านท่านสิ!อันที่จริงเป็นฝ่ายโดนกอดแบบนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่ขืนเขายังกอดเสียแนบสนิทแน่นหนึบอยู่แบบนี้ มีหวัง อีกไม่ถึงหนึ่งนาที เธอต้องขาดอากาศหายใจตายแน่ๆจู่ๆ ซือฝุที่ทำตัวเหมือนพี่หมียักษ์นักกอดก็ขยับมือข้างหนึ่งลงต่ำ...ฝ่ามือกร้าวแกร่งสอดไล่จากชายโครงเข้าแทรกกลางระหว่างร่างเธอกับร่างเขา ไม่ทันไรก็ชักออกเหมือนต้องของร้อนทุกอย่างเมื่อครู่เกิดขึ้นในชั่วอึดใจ แต่สัมผัสวาบหวามหมิ่นเหม่จะโดนหน้าอกหน้าใจ กลับทำให้คนโดนกอดอย่างอาจูสำเหนียกถึงความจริงที่น่าอับอายข้อหนึ่ง...เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!เอี๊ยมสักตัวก็ไม่ได้ใส่เมื่อครู่นี้เธอแทบจะกระโดดกอดเขาตัวลอย ในสภาพไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!“อะ...” เสี่ยวจวี๋ฮวาตัวแข็งทื่อโดยอัตโนมัติ ทั่วร่างเหมือนโดนย้อมด้วยสีแดงเถือกเฉียบพลัน ริมฝีปากน้อยๆ อ้าค้าง ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองคิดจะพูดอะไร รู้แต่ว่าในใจร้องด่าตัวต้นเหตุดังลั่นไอ้งูยักษ์ซังกะบ๊วย! เป็นเพราะเจ้านั่น

วิชา...? อาจูลอบชะโงกมองจากข้างหลังท่านจ้าวหุบเขา พอจะมองออกว่าบนผนังถ้ำภายในห้องลับตรงหน้าเต็มไปด้วยอักษรตัวจ้อยและรูปภาพแปลกตา ที่หากเดาไม่ผิด คงจะเป็นเคล็ดวิชาบางอย่างที่จ้าวหุบเขาหลี่พูดถึงเสี่ยวจวี๋ฮวาขมวดคิ้วมุ่น ส่ายหน้ายิก เริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง“ศิษย์ฝึกวิชาจริงๆ แต่วิชาที่ศิษย์ฝึกมีเพียงสิ่งที่งูร่างยักษ์ที่ขังศิษย์ไว้บังคับให้ฝึกฝนเท่านั้น”ท่านจ้าวหุบเขากำมือแน่น...แล้วก็คลาย กำ...แล้วก็คลายอยู่แบบนั้น“อ้อ...เป็นงูอย่างนั้นรึ”“จริงๆ นะเจ้าคะ” อาจูเลื่อนมือขึ้นกอดตัวเองโดยอัตโนมัติ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไรจู่ๆ อากาศในถ้ำถึงได้เย็นยะเยือกจนขนแขนชูชัน บางทีมันอาจเกี่ยวพันถึงน้ำเสียงเย็นเยียบ กับท่าทีคล้ายกรุ่นโกรธจากท่านจ้าวหุบเขาผู้ปกติแล้วดูนิ่งเฉยคล้ายนักบวชผู้ไร้แล้วซึ่งกิเลส...เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อน...ไม่ใช่ว่ายายอาจารย์ป้าอะไรนั่นบอกว่าจ้าวหุบเขาหลี่หยางฝึกวิชามารฟ้าแล้วสูญเสียอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง สิ้นทุกอย่างหรอกเรอะ? ยิ่งคิด อาจูก็ยิ่งแปลกใจนับตั้งแต่แรกกลับมาพบกัน ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้มีท่าทีตื่นตะลึง ตอนยื่นมือมาสัมผัสโดนจุดล่อแหลมบนร่างกายเธอ