Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

ว่าแต่...สาเหตุของฉากสยิวกิ้วชวนจิ้น[1]ฉากนี้คืออะไร?เสี่ยวจวี๋ฮวากลิ้งตัวนอนคว้ำ ยกมือขึ้นเท้าคางจากที่อยู่ร่วมกันมา ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้ก็ดูเป็นสุภาพบุรุษดี เพราะฉะนั้น เธอคิดว่าเรื่องนี้จะต้องมีเหตุผล และเหตุผลที่ว่านั้นจะต้องฟังขึ้นแน่ๆแต่ก็อีกนั่นแหละ...เชื่อใจก็ส่วนเชื่อใจ อยากรู้ก็ส่วนอยากรู้ ตอนนี้เธออยากรู้คำตอบจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วด้วยซ้ำ!ในที่สุดสายตาจับจ้องราวกับจะจับกลืนลงท้องของอาจูก็ส่งผลจนได้ท่านจ้าวหุบเขา...ซึ่งยามนี้สวมเพียงเสื้อตัวในยับยู่ยี่ เกือบจะหลุดลุ่ย ออกจากสมาธิ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า แล้วหันหน้ามาหาเธอด้วยกริยาสงบนิ่งทุกการเคลื่อนไหวของเขา ทำให้นึกถึงท่านเทพบุตรแห่งขุนเขาลึกลับผู้ผ่านการขัดเกลากิเลศตนจนบรรลุเป็นเซียนมาแล้วสักพันปี...อา...ซือฝุของข้ากลับมาแล้ว...อาจูอยากจะถลาเข้าออดอ้อนท่านจ้าวหุบเขาจนแทบทนไม่ไหวทันทีที่สบตากัน ท่านจ้าวหุบเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“เช้าวานนี้มีลูกศิษย์โง่งมควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จนธาตุไฟแปรปรวน นางกระอักเลือด และหมดสติไป” จ้าวหุบเขาหลี่เล่าเรื่องของเธอประหนึ่งกำลังเล่าเรื่องของคนนอกวงสนทนา “ข้าช่วยนางปรับสมดุลล

ไม่รู้ว่าเพราะโกรธจนหิวหรือเป็นเพราะไม่ได้กินอะไรมาถึงหนึ่งวันเต็ม หรืออาจจะทั้งสองอย่างรวมกัน หลังสะกดความหงุดหงิดเดินกลับเรือนมาค้นหาผ้าซับโลหิตแล้วสวมใส่อย่างเงอะๆ งะๆ ไม่นานนัก เธอได้กลิ่นอาหารหอมชวนน้ำลายสอคนเราหิวแล้วก็ต้องได้กิน อยากรู้ก็ต้องได้รู้ หลังจากตรวจดูจนแน่ใจว่าตัวเองสวมเสื้อผ้าถูกต้อง เสี่ยวฮวาผู้อดอยากฝืนความปวดท้อง ค่อยๆ เดินตามกลิ่นไปอย่างไม่ค่อยคล่องตัวนักทันทีที่ขาน้อยๆ ก้าวถึงหน้าประตูโรงครัว แม่ครัวเพียงหนึ่งเดียวของหุบเขาก็ตกตะลึงตาค้างเพราะภาพสวยงามที่สุดที่ชีวิตนี้ไม่คาดว่าจะได้เห็นภาพ...ภาพที่สะท้อนในดวงตาเธอยามนี้ เป็นภาพบุรุษเรือนผมดำขลับที่งดงามที่สุดผู้หนึ่ง บนกายคนผู้นั้นในยามนี้สวมเพียงเสื้อสีขาวบางๆ ที่ยับยู่ เปิดแผงอกแน่นตึงผึ่งผายให้เห็นเด่นชัด ผิวอันขาวจัดที่อยู่ท่ามกลางหมอกควันจะว่าดูกลมกลืนก็กลมกลืน จะว่าดูโดดเด่นก็โดดเด่น เส้นผมสีดำยาวถูกปล่อยระเกะระกะดูดิบเถื่อนทว่าขับเน้นให้กรอบหน้าอันสมบูรณ์แบบยิ่งโดดเด่น เห็นแล้วชวนให้นึกถึงเทพบุตรรูปงามเย็นชาผู้ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางม่านหมอกท่ามกลางกลุ่มควันหอมกรุ่น ท่านจ้าวหุบเขายืนหลังตรง ตักน้ำแกง

“ทุกอย่างที่เคยเรียนรู้มาจากอักษรจารึกภายในถ้ำลับของปรมาจารย์จ้าวหุบเขารุ่นก่อน ห้ามฝึกฝนต่อเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งแล้วช่วงนี้ยิ่งห้ามลอบฝึกฝน เข้าใจที่พูดหรือไม่”เผชิญหน้ากับสายตาจดจ้องถึงขนาดนี้ เธอก็มีแต่ต้องพยักหน้ารับเท่านั้น“ดี” ท่านจ้าวหุบเขารินน้ำชาจากกาเดียวกันให้ตนเองบ้าง ริมฝีปากหยักงามก็ขยับเอ่ยต่อไป “เตียงศิลาหยกมีสรรพคุณช่วยควบคุมธาตุไฟ ทั้งยังช่วยปรับสมดุลร่างกายได้ดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เพื่อป้องกันปัญหายากง่ายหลายๆ อย่าง ช่วงนี้ให้อยู่ที่นี่ นอนบนเตียงหยกเย็นไปก่อน รอจนหายดีแล้วค่อยกลับเรือนทิศใต้”เอ๋...? มองเขายกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทางสงบนิ่งดูสูงศักดิ์แล้ว คนโดนสั่งให้ย้ายที่พักก็อดนึกหมั่นไส้จนอยากแหย่พยัคฆ์สงบไม่ได้ “หมายความว่าซือฝุจะให้จวี๋ฮวาย้ายมานอนกับท่านหรือ” ลูกศิษย์สาวน้อยถามเสียงหวานล้ำ หน้าซื่อ ตาใสท่านจ้าวหุบเขาไม่ตอบอะไรเขาตอบไม่ได้ เพราะกำลังข่มอาการคล้ายสำลักหลังจากนั่งทำตาปริบปริบมองท่านจ้าวหุบเขาแสดงอาการแปลกใหม่ที่ไม่คาดฝันว่าจะได้เห็นให้ดู อาจูก็รู้สึกคล้ายจะกระชุ่มกระชวยขึ้นมากอา...ที่แท้ช่วงเวลาอื่นนอกจากบนเตียงท่านก็ยังมีอารมณ์ความรู้

หลังฝึกกระบี่ขั้นพื้นฐานควบรวมกับการได้กลับมาดูแลร่างกายรูปแบบเดียวกับช่วงแรกๆ ที่เข้ามาอยู่ในหุบเขานี้ ในที่สุดร่างกายของจวี๋ฮวาก็กลับสู่สภาวะที่เธอนับเอาเองว่า “ปกติ” ที่แม้จะไม่ได้มีพลังช้างสาร แต่ในแต่ละวันก็ยังสามารถเต้นระบำ รำกระบี่ ตักน้ำ ล้างจานชาม ทำกับข้าว ซักผ้า ผ่าฟืน ได้ชนิดที่ไม่เป็นลมตายไปเสียก่อน...ถูกต้อง หลังพ้นช่วงวันแดงเดือด ท่านจ้าวหุบเขาก็ยกฝ่าเท้าอันสูงส่งยันเธอลงจากสวรรค์ด้วยการสั่งให้เธอกลับไปทำงานทั้งหมดนั่น แม้เขาจะยกห้องนอนกับเตียงศิลาหยกให้เธอใช้สอย แต่สุดท้ายแล้วงานใดที่เคยต้องทำ ก็ยังต้องกลับไปทำอีกอยู่ดี จนถึงตอนนี้เธอเชื่อแล้ว...เชื่อแล้วจริงๆ ว่าชายคนนี้เป็นบุรุษตระหนี่ถี่เหนียว ซ้ำยังเคร่งครัดในกฎระเบียบและถ้อยคำที่เคยลั่นวาจากันเอาไว้มากจริงๆคงเพราะร่างกายเธอกลับสู่สภาวะปกติแล้วกระมัง ท่านจ้าวหุบเขาจึงคล้ายจะวางใจ หลังตรวจชีพจรให้เธอก็ใช้วิชาตัวเบาข้ามหุบเหวออกจากหุบเขาไปทำธุระตั้งแต่เช้าตรู่ ทิ้งลูกศิษย์กำมะลออย่างเธอเอาไว้โดยไม่ได้ออกคำสั่งอะไร นัยว่าวันนี้จะปล่อยให้ใช้ชีวิตด้วยตัวเองตามใจ อาจูจึงตามใจตัวเองด้วยการคว้าเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมานอนแช่บ

“ซะ...ซือฝุ?”อาจูจ้องดวงตาสีดำเปล่งประกายสีทองวาบวับตรงหน้าแล้วแข็งเกร็งไปทั้งร่าง มุมปากกระตุกไม่หยุดนี่มัน...งูยักษ์ตัวนั้น!เจ้ามาบ้าอะไรที่นี่อีกล่ะเนี่ย! นี่ยังไม่หมดเวรหมดกรรมต่อกันอีกหรือไง!“ด่าข้าในใจอยู่รึ?”ทีแรกยังไม่ได้ด่า แต่ตอนนี้จะด่าแล้ว!ไอ้งูขี้ตื๊อ!“เฮ้อ!” แน่นอนว่าต้องเป็นเสียงงูถอนหายใจ “เหตุใดเจ้าจึงชอบด่าทอผู้อื่นในใจนัก?” มันยื่นหัวเข้าใกล้จนจมูกแทบจะชนจมูกเธอ จ้องลึกลงในตา “คิดอะไรอยู่ในใจก็พูดออกมาตรงๆ จะเป็นไร ซือฝุผู้นี้มิใจร้าย ย่อมยอมรับเสี่ยวฮวาผู้นี้ได้ทุกอย่าง”ข้า ไม่ เชื่อ!ร้อยไม่เชื่อ พันไม่เชื่อ!ไอ้ตัวที่ขังข้าไว้แล้วขู่จะจับกินเป็นพักๆ พรรค์นี้ จะอย่างไรข้าก็ไม่เชื่อ!“เสี่ยวฮวา...ซือฝุกำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ” มันตีเสียงขรึมหน็อย...อุตส่าห์คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ก็ยังต้องมาเจอกันอีกจนได้...เสี่ยวจวี๋ฮวาอยากจะร้องไห้ให้ชะตากรรมบัดซบ ข่มใจตอบเสียงสั่น“ข้ากำลังดีใจที่ได้เจอท่าน...”“อ้า...ที่แท้แล้ว เราศิษย์อาจารย์ต่างคิดตรงกัน ข้านึกว่าเจ้ากลับมาพบซือฝุคนเก่าจะลืมเลือนซือฝุคนใหม่อย่างข้าไปเสียแล้ว” มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงพึง