All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 121 - Chapter 130

ชายตรงหน้าเธอคนนี้คือท่านจ้าวหุบเขาหลี่หยางไม่ผิดแน่ แต่ดูเหมือนเขาจะเริ่มมีอารมณ์ความรู้สึก อีกทั้งยังไม่พอใจอย่างยิ่งที่ค้นพบว่าลูกศิษย์ของตัวเองแอบฝึกฝนลมปราณโดยที่ตัวเขาเองไม่ได้เป็นผู้สอนไม่สิ...เขาดูคล้ายจะไม่พอใจ เพราะเข้าใจว่าเธอฝึกวิชาที่สลักลงบนผนังถ้ำพวกนี้ต่างหาก!“ซือฝุ! เรื่องที่ศิษย์เล่าเป็นความจริง ทั้งหมดเป็นเพราะงูตัวนั้น เป็นงูตัวนั้นที่สอนเรื่องนี้ให้ข้า!”“เช่นนั้นลองบอกมา งูที่เจ้าอ้างถึง ตอนนี้ไปอยู่ที่ใด”“มันอยู่ข้างในนั้น” อาจูบอก น้ำเสียงร้อนรน “งูตัวนี้เพิ่งจะเปิดประตูกลไกบานนี้ที่ศิษย์เองก็เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้นี่เองว่ามี แล้วจากนั้นก็เลื้อยเข้าข้างในไปก่อนที่ท่านจะปรากฏตัวขึ้น”“อ้อ” ท่านจ้าวหุบเขาแค่นหัวเราะอย่างที่ไม่เคยทำ เขาดึงแขนพาร่างอ้อนแอ้นบอบบางก้าวผ่านประตูบานใหม่ เอ่ยเสียงเย็น “เช่นนั้นก็กวาดตาดูให้ดี ในห้องลับห้องในสุดของถ้ำลับที่ปรมาจารย์จ้าวหุบเขารุ่นแรกละสังขาร บอกมาว่าห้องเล็กๆ ทรงแปดเหลียมห้องนี้ จะมีที่ใดให้งูร่างใหญ่ยักษ์ที่เจ้าเพ้อฝันถึงหลบซ่อน”เอ๋???อาจูรีบกวาดตามองหาผู้ร้ายตัวจริงมายืนยัน แต่ต่อให้สอดส่ายสายตาดูกระทั่งเพดาน...นอกจาก

ของสองชิ้นนี้ เป็นสมบัติเพียงสองชิ้นที่เธอได้ติดไม้ติดมือกลับมาจากถ้ำกลไกในหุบเหวนั่น ชิ้นหนึ่งได้มาเพราะท่านจ้าวหุบเขาเห็นว่าเธอถือเหมาะมือ ทั้งยังตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ จึงยอมอะลุ่มอล่วยให้เก็บไว้ใช้ป้องกันตัว ส่วนชิ้นใหญ่ล้ำค่าอย่างพิณหยกตัวนี้ ณ ตอนนั้น จู่ๆ ท่านจ้าวหุบเขาผู้หน้านิ่วคิ้วขมวดก็ยอมตามใจเธออย่างน่าประหลาด ด้วยการสั่งสั้นๆ ว่า “อุ้มฉินนี่ไว้ให้ดี” เธอกับเขาจึงได้กลับขึ้นสู่หุบเขาในสภาพคล้ายเมื่อตอนออกจากคฤหาสน์ขึ้นเขามาหาสมุนไพร ต่างกันตรงที่หนนี้มีพิณหยกเนื้อเย็นใสคั่นกลางระหว่างกัน หลังกลับถึงคฤหาสน์ก็รักษาระยะห่างกว่าปกติ เห็นได้ชัดว่าจงใจให้เธออุ้มกู่ฉิน[1]ตัวนี้กลับมาก็เพราะไม่อยากใกล้ชิดกันเกินพอดี มากกว่าจะใจดียอมตามใจลูกศิษย์ตัวน้อย...เอ๊ะ...หรือไม่น้อยนะ? อาจูก้มลงมองหน้าอกตัวเองแล้วอดจับๆ คลำๆ ดูเพื่อความแน่ใจไม่ได้ดูเหมือนช่วงนี้หน้าอกหน้าใจจวี๋ฮวาจะปรับขนาดขึ้นอีกแล้ว...เต่งตึงตู้มต้ามขนาดนี้ สัญชาตญาณและความรู้แบบผู้หญิงผู้หญิงที่สั่งสมมาจนถึงตอนนี้ ทำให้เธอค่อนข้างจะแน่ใจเดาว่าเสี่ยวฮวาผู้นี้คงใกล้จะถึงว

“ศิษย์ไม่เคยคิดเช่นนั้น”“เช่นนั้นแล้ว จะขวนขวายฝึกวิชาบนผนังถ้ำนั่นไปเพื่ออะไร”ฮึ่ย...! นั่นก็เพราะข้าโดนบังคับอย่างไรล่ะ!หากท่านเข้าไปในสุสานอาจารย์ทวดเร็วกว่านี้ คิดว่าข้าจะโดนงูขู่เข็ญให้ฝึกวิชาหรือไม่!ยิ่งกว่านั้น ที่ข้าฝึกไปไม่แน่ว่าจะเป็นวิชามารฟ้า เจ้างูบ้านั่นเรียกมันว่าวิชามารนรกานต์ต่างหาก!อาจูก้มหน้า หลุบตาลงมองกลีบเบญจมาศที่ลอยคว้างในถ้วยชา พยายามสงบใจหึ...พูดไปก็ไร้หลักฐาน สุดท้ายท่านก็ไม่เชื่อข้าอยู่ดีโดนงูบังคับจับทำลูกศิษย์...ลองมีใครมาบอกเธอแบบนี้ ถ้าไม่เคยเห็นเองกับตา เธอเองก็คงจะไม่เชื่อเหมือนกันนั่นแหละขืนดื้อแพ่งยืนกระต่ายขาเดียวต่อไป อีกหน่อยคงไม่มีขาเหลือให้ยืนในหุบเขานี้แน่ๆยิ่งคิด อาจูก็มันเขี้ยวจนอยากจะจับเจ้างูตัวนั้นมาให้ท่านจ้าวหุบเขาตัดเป็นท่อนๆ แล้วเสียบไม้ย่างไฟเสียให้รู้แล้วรู้รอดต่อให้พาหลวงจีนทั้งวัดมาช่วยยืนยัน เธอก็ไม่เชื่อหรอก ว่าเจ้างูน่าตายตัวนั้นไม่ได้เจตนา และยิ่งไม่เชื่อด้วยว่างูตัวนั้นจะล่องหนหายตัวได้

หลี่หยางอุ้มร่างอันแน่นิ่งตรงดิ่งเข้าหาห้องนอนใหญ่ในเรือนประธานด้วยลมปราณอันกล้าแข็ง เพียงร่างสูงสง่าเข้าใกล้ ประตูบานไม้ก็พลันเปิดอ้า ส่งเสียงปึงปังดังก้องหุบเขาท่ามกลางเสียงประตูหน้าต่างสั่นไหวกึกกัก หลี่หยางพาร่างในอ้อมแขนเดินข้ามข้าวของระเกะระกะบนพื้น กระชากที่นอนทิ้งแล้ววางร่างในอ้อมแขนลงบนเตียงซึ่งแท้จริงแล้วคือแท่นศิลาหยกสีเขียวเข้ม จากนั้นก็รีบจับชีพจร“ธาตุไฟปั่นป่วน...” ท่านจ้าวหุบเขารีบปลดสายรัดเอวถอดเสื้อคลุมที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตเมื่อถึงเสื้อตัวใน มือคู่แกร่งชะงักไปเล็กน้อยเขาตวัดมือใช้ลมปราณปิดประตูหน้าต่าง จากนั้นถึงค่อยเริ่มแก้ปมชุดผ้าไหมสีขาวเรียบลื่น คลายปมเอี๊ยมสีเหลืองนวล เปลี่ยนให้ลูกศิษย์อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าอ่างทองเหลืองมุมห้องถูกยกมาวางข้างเตียงหยกอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ยกอ่างน้ำเย็นจัดมาถึง ท่านจ้าวหุบเขาใช้ผ้าผืนเล็กสองผืนชุบน้ำจนชุ่มโชกแล้ววางทาบทับปกปิดทรวงอกและส่วนพึงสงวนเอาไว้ จากนั้นใช้ผ้าอีกผืนชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดเนื้อตัวให้นาง“จวี๋ฮวา” เขาเรียกแต่ไร้เสียงตอบยิ่งนางไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะกระดุกกระดิก สีหน้าท่านจ้าวหุบเขาก็ยิ่งดำคล้ำมากขึ้นเรื่อยๆ ผิดกั

คืนนี้อาจูฝันดี ฝันว่าท่านจ้าวหุบเขามาง้อด้วยการโอบอุ้มไปเที่ยวชมดอกไม้ที่ริมผา แล้วต่อมา ไม่รู้ว่าชมดอกไม้กันท่าไหน เธอและเขาถึงได้ล้มตัวลงนอนกอดก่าย พากันเกลือกกลิ้งไปจนทั่วทุกอณูผืนหญ้า...ทีแรกเธอก็ตั้งใจว่าจะปัดป้อง แต่พอคิดได้ว่านี่เป็นแค่ความฝัน มือที่จะป้อง จะปัด ก็เปลี่ยนเป็นกอดเกาะ ริมฝีปากน้อยๆ ที่จะขยับห้ามปรามก็คลี่ยิ้มฉอเลาะ แล้วจากนั้น มหกรรมค้ากำไรกับแผงอกแน่นๆ หอมๆ อุ่นๆ ก็เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ระดับเบาะๆ ไปจนถึงขั้นเลื้อยตัวขึ้นคร่อม ขบกัดซอกคอ ระบายความหมั่นไส้ที่เขาชอบทำหน้านิ่ง พูดจาโหดร้าย ใช้งานหนัก แถมล่าสุดยังมีหน้ามาวางท่าเย็นชา ประกาศว่าจะขับไล่เสี่ยวจวี๋ฮวาลงจากหุบเขาอีกด้วยในห้วงความสาแก่ใจนั้น เธอได้ยินจ้าวหุบเขาหลี่คำรามเสียงแผ่วราวกับจะร้องขอชีวิตอา...นี่สินะ ไอ้ที่เขาเรียกกันว่าโดนจูบจนต้องร้องขอชีวิต...ไม่รู้ทำไม...แทนที่จะสงสาร เธอกลับยิ่งสะใจอย่างน่าประหลาดหึหึ อย่าหวังว่าข้าจะไว้ชีวิตท่าน!ร่างเล็กๆ บอบบาง ที่จู่ๆ ก็ดูคล้ายจะมีพละกำลังเพิ่มขึ้นอีกสักสิบเท่า เลื่อนริมฝีปากขึ้นซุกไซ้ ทั้งขบเม้ม จูบกัด วนซ้ำไปมากระทั่งร่างที่อยู่ข้างใต้พลิกกายขึ้นต