All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 91 - Chapter 100

อ่า... “นั่นเป็นเพราะในระหว่างที่จ้าวหุบเขาหลี่กำลังรักษาให้ข้าอยู่นั้น ศิษย์พี่หญิงของท่านจ้าวหุบเขาก็เดินทางมาถึงที่นี่ นางไม่พอใจที่ท่านจ้าวหุบเขาใส่ใจดูแลข้า...แม้จะเป็นการดูแลตามความเหมาะสมก็ตาม นางจึงจับตัวข้ามาที่หน้าผา แล้วโยนลงมาด้วยความหึงหวง” ตอบแล้ว อาจูก็ถอนหายใจยาว สีหน้าปลดปลง ทั้งที่ในใจโล่งอกอย่างที่สุดเออ...ก็แถไปได้เนอะ“อ้อ แปลว่าแม้เจ้าจะตายหรือเกิดสิ่งใดขึ้นกับเจ้า หลี่หยางก็จะไม่รู้สึกอันใดใช่หรือไม่?”เอ๊ะ คำถามนี้...อาจูกลืนน้ำลายลงคอ มองงูที่ยืดตัวชูคอสูงขึ้นเหนือหัวแล้วเริ่มสังหรณ์ใจว่าจะเลือกคำตอบผิดไปไกล“ข้า...ข้าคิดว่าเขาคงเสียใจ” อาจูพยายามควบคุมสติและลมหายใจ ระงับไม่ให้หัวใจเต้นแรงจนไปกระตุ้นต่อมอยากอาหารของงูเจ้าถิ่น“อ้อ”“และสะเทือนใจ...”นึกถึงใบหน้าจ้าวหุบเขาหลี่และสัมผัสที่ขมับ ที่แก้ม ที่ฝ่ามือ...อาจูก็โพล่งสิ่งที่นึกได้ออกมา“เขามักจะอ่อนโยนต่อข้าเสมอ ทุกสองสามวันเขาจะสละเวลาอันมีค่าช่วยนวดฝ่ามือ

ร่างอ้อนแอ้นในชุดสีเขียวเปรอะเปื้อนเหมือนใบไม้ช้ำ ก้าวขาเดินตามงูร่างยักษ์อย่างระแวดระวัง ยิ่งผนังถ้ำสองข้างค่อยๆ ตีวงแคบเข้ามา สองมือน้อยๆ ก็ยิ่งกำกิ่งไม้ปลายแหลมไว้แน่นอาจูไม่คิดจะอ้าปากถามอะไรท่ามกลางทางเดินแคบๆ ที่แทบไร้แสงสว่าง อาจูกวาดดวงตาที่มองเผินๆ แล้วดูสวยใสไร้เดียงสามองผนังถ้ำ พยายามสังเกตว่าถ้าเกิดกรณีฉุกเฉินร้ายแรงขึ้นมา จะต้องงัด ต้องแงะ ต้องแซะจุดเปราะบางจุดไหน หินในอุโมงค์จึงจะถล่มลงมาปิดทาง กั้นระหว่างเธอกับเจ้างูยักษ์ตัวนี้ได้หลังจากปล่อยให้เธอเดินตามอยู่นาน เจ้างูยักษ์ก็พาเธอมาถึงโถงถ้ำไม่แคบไม่กว้าง ภายในมีร่องรอยกองไม้ แม้มองเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่ก็พอมองออกว่าเคยเป็นกองไฟอาจูเก็บรายละเอียดภายในโถงอย่างรวดเร็ว ที่นี่มีสิ่งที่ดูคล้ายเตียงนอนที่สร้างจากการเก็บหินมาวางเรียงแล้วปูทับด้วยกิ่งไม้ใบไม้อย่างง่ายๆ ดูจากกองไฟเก่าๆ กับเตียงนอนมนุษย์ถ้ำนั่นแล้ว ไม่แน่ว่าครั้งหนึ่งที่นี่จะเคยมีมนุษย์สักคนอยู่อาศัย แต่เพราะไม่มีร่องรอยอุปกรณ์ยังชีพอย่างอื่นเลยสักอย่าง อาจูจึงค่อนข้างแน่ใจว่าชีวิตความเป็นอยู่ของใครคนนั้นน่าจะยากลำบากไม่น้อย

“ข้างในยังมีดีกว่านี้เสียอีก...ข้าวของพวกนี้ หากเจ้าพอใจ อยากหยิบอะไรไปใช้สอยก็หยิบไป ข้าเต็มใจมอบให้ทั้งนั้น”เอ๋...หยิบได้รึ? อาจูจ้องทอง ทอง ทอง และทองที่กำลังส่องแสงวิบวับ ตาเป็นประกายไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกของงูตัวนี้ ไม่ได้ฟังดูล่อลวง แต่ฟังดูจริงใจสุดๆอ๋า...ไม่นะ อาจู อย่าปล่อยให้ความโลภครอบงำจนลืมรักตัวกลัวตายแบบนี้สิ!“ตามมา” งูร่างยักษ์เลื้อยผ่านกองเงินกองทองไปราวกับของเหล่านี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไรอาจูหันกลับไปมองทางออกที่ปิดสนิทก่อนหันกลับมามองทางเดินข้างหน้าอย่างชั่งใจ ในที่สุดก็ประสานมือคำนับขอขมาเทพเจ้าแห่งทรัพย์สมบัติแล้วเดินเหยียบเงินเหยียบทองตามงูร่างยักษ์ไปอย่างช่วยไม่ได้...เฮ้อ...ต้าเกอ[1]เจ้าคะ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะข้าโดนท่านบังคับหรอกนะ ข้าไม่ได้เต็มใจเดินตามท่านเข้าข้างในเลยสักนิด~เอ๊ะ...นั่นทวนทองคำ?“พี่ชายใหญ่เจ้าขา ไม้เท้าเสี่ยวฮวาเปราะบางนัก ขอข้าคว้าไม้เท้าถือไปใช้พยุงตัวเองสักอันได้หรือไม่?”

“แต่แรกนั้นเป็นเพราะท่านคุกคามคนของหุบเขา ข้าจึงต้องปฏิบัติต่อท่านเช่นนั้น ยามนี้คนของหุบเขาหายตัวไป เหตุการณ์ประจวบเหมาะกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ประมุขเซี่ยสติปัญญาเลิศล้ำ ชำนาญเรื่องกับดักและยาพิษ ทั้งยังเคยใช้ชีวิตในหุบเขาแห่งนี้อยู่นานก่อนจะออกจากหุบเขาไปเข้าสำนักพันพิษ ท่านรู้จักหุบเขาแห่งนี้ดี ทั้งยังเป็นผู้มีสติ กล้าได้กล้าเสีย สตรีเช่นท่านจะพาตัวเองวิ่งหนีกระเซอะกระเซิงไม่รู้เหนือไม่รู้ใต้จนพลัดตกผาดอกหลี[1]โดยไม่ใช้พิษสลายกระดูกตอบโต้สักนิดได้อย่างไร”“นั่นเป็นเพราะประมุขเสียสมาธิเพียงเพราะผ้าเช็ดหน้าไร้ค่าผืนหนึ่งตกลงพื้นอย่างไรล่ะ!” ไป๋หู่ ผู้ติดตามหนุ่มที่อยู่ใกล้ตัวเซี่ยซูเหยาที่สุดโพล่งขึ้น น้ำเสียงโกรธเกรี้ยว“ผ้าเช็ดหน้ารึ?”เซี่ยซูเหยากัดฟันตอบ ดวงตาคู่งามวาวโรจน์เพราะความโกรธผสมหยาดน้ำตา “เป็นผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกท้อรายรอบด้วยดอกสาลี่ที่เด็กชายโง่งมผู้หนึ่งพยายามปักให้ข้า เพียงเพราะข้าเอ่ยว่า ‘คงดียิ่ง หากได้เห็นดอกท้อและดอกสาลี่ผลิบานอยู่คู่กัน’ ทั้งที่ยามนั้น เขายังใช้เข็มแทบไม่เป็

เซี่ยซูเหยามองตามชายเสื้อสีครามเข้มที่พลิ้วไหวท่ามกลางกลีบสาลี่ด้วยสายตานิ่งงันก่อนที่เขาจะห่างไปไกลลับตา นางรวบรวมพละกำลังทั้งหมด ตะโกนเสียงดังลั่น“หลี่หยาง อย่าลืมว่าเจ้าเคยลั่นวาจาอย่างไรไว้!”ร่างอันสง่างามชะงักฝีเท้าเซี่ยซูเหยาจ้องมองร่างนั้น แววตายิ่งกว่าจับจ้อง รอคอย“ ‘บุญคุณท่านมากล้น ไม่ว่าจะอย่างไร ท่านจะเป็นศิษย์พี่ของข้าตลอดไป’ เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนผัน”“เช่นนั้น...”“เพียงแต่กฎระเบียบของหุบเขาไม่อาจละเว้น” เสียงจ้าวหุบเขาไม่ดังไม่เบา แต่ได้ยินถนัดชัดทุกคำ “ชีวิตในยุทธภพวุ่นวายนัก นับจากนี้ขอศิษย์พี่ระวังรักษาตัวให้ดีด้วย”สิ้นคำนั้น ร่างในชุดสีเข้มดูสูงส่งก็ดีดตัวขึ้นสู่ฟากฟ้า มุ่งหน้าสู่ภูเขาฝั่งตะวันออก ทิ้งให้กลีบสาลี่ในอากาศหมุนเคว้งคว้างดูน่าเศร้าจบแล้ว...ก่อนหน้านี้ แม้จะระแคะระคายว่านางเป็นผู้ชักศึกเข้าหุบเขา เป็นเหตุให้สถานที่งดงามแห่งนี้ให้กลายเป็นสุสานฝังคนทั้งสำนัก เขาผู้สูญเสียอารมณ์ความรู้สึ