All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 221 - Chapter 230

เจ้างูที่เป็นฝ่ายโดนปรับทุกข์ไม่เคยรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านสือหู จึงไม่ได้คิดอะไรมากมายเท่าเยว่เทียนฟง“เกี่ยวหรือไม่เกี่ยว เกี่ยวข้องกับพวกเราตรงไหน” งูบ่น “โรคหยุดโตที่หาสาเหตุไม่พบงั้นรึ? โรคประหลาดเช่นนี้อย่าว่าแต่หมอปลอมๆ อย่างเจ้า หมอเทวดาที่ว่าเก่งกาจเลิศล้ำก็ไม่แน่ว่าจะรักษาได้ เหตุใดจึงไม่รีบๆ ปฏิเสธคนผู้นั้นไปซะ?”“สายตาของพ่อเด็กตอนขอร้องดูคาดหวังมาก...” อาจูเปลี่ยนจากลูบหลังเป็นลูบศีรษะ ทั้งอย่างนั้นอาเป่าก็ยังคงกำมือแน่นอยู่ดี “เด็กคนนี้เป็นอะไรกันแน่นะ รู้จักกันมาก่อนก็ไม่ใช่ แค่เล่นด้วยกันหน่อยเดียว ทำไมถึงได้ทำตัวเกาะติดขนาดนี้?”“คงเพราะเด็กนี่มีกลิ่นอายคล้ายคลึงกับเจ้า คล้ายคลึงจนเหมือนแม่กับลูก” ...กลิ่นอายของปีศาจจิ้งจอก... ประโยคหลังนี้เจ้างูเลือกละไว้ ไม่กล่าวออกมา“หืม?”แม่กับลูก?อาจูก้มลงมองเป่าเปาน้อยในอ้อมแขน ชั่วขณะนั้นอาเป่าคล้ายรู้สึกตัว ขยับศีรษะน้อยๆ เข้าซุกอ้อมอกท่านน้า ชวนให้นึกถึงเด็กทารกที่ควานหาไออุ่นเธอไม่เคยมีลูก ไม่รู้เรื่องพัฒนาการเด็ก รู้แต่ว่าท่าทีแบบนี้มองแล้วดูน่ารักน่าชังเป็นที่สุด อดคิดตามไม่ได้ว่าหรือเด็กนี่จะคิดว่าคนแปลกหน้าอย่า

อาจูปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว คนคู่นี้ไม่รู้ว่ายาเม็ดที่เก้าเจี้ยนได้ไปเป็นของจริง วัดจากประโยคเหล่านี้ ดูท่าบ้านหลักกับบ้านรองสายอื่นๆ ของพวกสกุลเก้าจะไม่ได้เรียบง่ายรักใคร่กลมเกลียวเท่าไหร่นัก ส่วนเรื่อง “แผนการ” อะไรนั่น...อาจูรู้สึกได้ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ เลือกจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ“หึหึหึ...น้ำเสียงอ่อนแรงใกล้ตายเช่นนั้น คงเป็นสารเลวสักคนที่โดนพิษ” ชายคนขวาคาดเดา “พวกเจ้าเล่นกวาดเอาทั้งยาพิษ ยาสมานแผล ยาถอนพิษมาจนหมด จนถึงตอนนี้หายาถอนพิษที่ต้องกินเข้าไปเจอแล้วหรือยัง?”“พี่ใหญ่...หากยังไม่ได้ยาถอนพิษ ป่านนี้มันคงก้าวขาลงปรโลกไปแล้ว” ชายคนขวาหัวเราะดังขึ้น “ทว่าไม่รู้ว่าต้องกินยาไปทั้งหมดกี่ขนานกว่าจะเจอยาถอนพิษที่ต้องกินเข้าไป ยาหลายตัวที่พวกเราได้มาจากท่านอ๋องสาม แม้ให้คุณ ช่วยยืดชีวิต ยาบางตัวสรรพคุณเลิศลอยถึงขั้นกระทั่งคนตายไปแล้วก็ยังช่วยรักษาศพ หนอนแมลงไม่อยากกรายใกล้ ช่วยยืดเวลาให้ได้เล่นสนุกกับร่างไร้วิญญาณนานขึ้น ทว่าแต่ละชนิดกลับออกฤทธิ์ขัดกันเองอย่างรุนแรง หากกินเข้าไปโดยไม่ระวังเกรงว่าแม้แต่เซียนก็ยังต้องร่ำไห้ เดาว่าตอนนี้ไอ้ลูกตะพาบในรถม้าคงร่างกายย่ำแย่ ลุกไ

“พวกเจ้าหนึ่งปีศาจหนึ่งมนุษย์ร่วมมือกันสูบเอาปราณของข้า คิดจะทำอะไร!” คราวนี้เสียงที่ดังขึ้นในหัวเธอเป็นเสียงผู้หญิงอาจูจ้องลึกลงในตาจิ้งจอกแดงตรงหน้าเพียงเท่านั้น มันแผดเสียงในหัวเธอดังลั่น“กลิ่นอายปีศาจจิ้งจอกที่แฝงอยู่ในตัวก็ได้มาเพราะอย่างนี้ใช่หรือไม่!” อาจูตกใจที่บางอย่างตรงหน้าสื่อสารได้ เกือบหยุดมือ โดนงูด่า “ลูกศิษย์ที่สั่งสอนไม่รู้จักจำ! ความใจอ่อนของเจ้าจะสังหารพวกเขาทุกคนที่นี่ จำเรื่องปีศาจจิ้งจอกที่คนพวกนี้เล่าไม่ได้รึ!”“เป็นเจ้าที่สังหารจิ้งจอกขาว!” จิ้งจอกแดงแผดเสียงร้องโหยหวน “ ไม่นึกว่าจิ้งจอกขาวที่เย่อหยิ่ง ทอดทิ้งพวกพ้อง จะต้องมาตายด้วยน้ำมือนางแพศยาไร้ฝีมือเช่นเจ้า!”“ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าคิด” อาจูอดตอบโต้ไม่ได้“อย่าให้ข้ารอดไปได้ หากข้ารอดไปได้ ข้าจะตามจองล้างจองผลาญ จะสังหารทุกคนที่เจ้ารัก จะทำลายตระกูลเจ้าทุกๆ รุ่น!”“ปล่อยมันไปครั้งนี้เราแย่แน่!” งูยักษ์เตือน “ไม่ ไม่ใช่แค่พวกเรา เป็นทุกคน!”อาจูตัดสินใจเชื่องู ทำสิ่งที่สมควรกระทำปีศาจจิ้งจอกโดนสูบปราณออกมาเสียเยอะ เริ่มอ่อนแรง แต่ฝีปากยังคมกล้าประโยคต่อๆ มา มันไม่ได้ด่าอาจู แต่หันไปพูดคุยด้วยจิต ตอบโต้

อาจูแกล้งไม่ได้ยิน รอฟังคำตอบจากพ่อค้าสวี“หากไม่ลำบากแม่นางจนเกินไป...” สวีต้าสงไม่กล้าตอบรับเต็มที่เพราะไม่รู้ว่าแม่นางตรงหน้าจะใช้วิธีอะไร แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธโอกาสนี้ ก่อนหน้านี้ขุนเขาอวี้หลงเคยมีหมอเทวดา ผู้คนล้วนกล่าวกันว่า ไม่แน่ว่าท่านหมอผู้นั้นจะเป็นผู้เดียวที่สามารถรักษาเยียวยา ทว่าคนผู้นั้นช่างจิตใจแข็งกระด้าง เย็นชา ตลอดปีครึ่งมานี้ต่อให้อดทนคุกเข่าหน้าสะพานแขวนเนิ่นนานสักเท่าใดก็ไม่เคยปรากฏกายให้เห็น...แม่นางอาจูคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนก้มลงลูบศีรษะเสี่ยวเป่าในอ้อมแขน ข่มขู่งู “หากกล้าขัดขวางข้า พวกเราตัดขาดกัน”งูยักษ์จ้องลูกศิษย์จอมดื้อรั้นนิ่งค้าง ครู่หนึ่งก็เลื้อยร่างเข้าข้างในรถม้าทันทีอา...ดูท่าจะโกรธแต่ไม่กล้าอาละวาด นี่ท่าทางใหม่เลยนะเนี่ยเห็นแม่นางอาจูจู่ๆ ก็ดุสัตว์เลี้ยง ข้างฝ่ายสัตว์เลี้ยงได้ฟังแล้วคล้ายน้อยใจเลื้อยร่างหนี พ่อค้าสวีอดคิดไม่ได้ว่างูตัวนี้ช่างแสนรู้ คู่เจ้านายสัตว์เลี้ยงคู่นี้ก็ช่างสนิทสนมเข้าอกเข้าใจกันและกันมากจริงๆคืนนั้น อาจูถ่ายปราณส่วนหนึ่งให้อาเป่าแบบเดียวกับที่เคยทำกับจิ้งจอกตัวนั้น พิเศษกว่าเล็กน้อยตรงที่เส้นเลือดเส้นเอ็นและส่วนอื่นๆ ของอาเป่

นิสัยเปิดเผย จริงใจ ปรับตัวไว เปิดรับทุกคนของสวีต้าสง เธอทั้งชื่นชมทั้งชอบใจมากจริงๆ“พี่สวี” อาจูปลดป้ายทองแดงตราพยัฆค์ส่งให้ “จำได้ว่าในโรงเตี๊ยมร้าง พี่น้องสกุลเก้าสายรองกล่าวว่ามีผู้จ้างวานให้ดักปล้นทำร้ายท่าน ป้ายคำสั่งทองแดงตราพยัฆค์นี่สามารถใช้ขอความช่วยเหลือและสั่งการคนสกุลเก้าจากย่าหนาน แม้คนสกุลเก้าสายรองจะมีที่เชื่อถือไม่ได้ แต่พวกสายหลักที่ดูแลโดยว่าที่นายท่านใหญ่อย่าง ‘เก้าเจี้ยน’ ไม่เหมือนกัน สักวันป้ายนี้อาจมีประโยชน์ต่อท่านและการค้า”“น้องสาว...ของชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไป”“ถือว่าข้ามอบให้อาเป่ารับขวัญหลานชายก็แล้วกัน”สวีต้าสงซาบซึ้งใจ พลันนึกถึงเรื่องสำคัญที่ตั้งใจไว้ขึ้นได้“ก่อนหน้านี้ข้าสัญญากับภรรยาไว้ว่าจะกลับไปหานาง กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ค่อยช่วยกันตั้งชื่อดีๆ ให้อาเป่าสักชื่อ ตอนนั้นข้าทำการค้าติดพัน กำลังลำพองและกระหายเงินทองความสำเร็จ คิดเองเออเองว่าสองสิ่งนี้จะทำให้นางภาคภูมิใจและมีความสุข คิดแต่จะเดินไปข้างหน้า กว่าจะกลับถึงบ้าน ภรรยาที่รออยู่ข้างหลังก็จากไปแล้ว” สวีต้าสงน้ำตารื้นเมื่อเล่าถึงเรื่องนี้ “นางรอคอยให้ข้ากลับบ้านเพื่อร่วมตั้งชื่อบุตรชายตามสัญญา อาเป่า