All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 211 - Chapter 220

หัวหน้าของพวกสกุลเก้าสบโอกาส รีบปราดเข้าประชิดร่างสตรีกลางวงล้อม ยกกระบี่คมกริบขึ้นจ่อคอ แผดเสียงสั่งดังลั่น“หยุด! งูสารเลวนั่นก็ต้องหยุด ไม่อย่างนั้นสตรีผู้นี้ ตาย!”เยว่เทียนฟงที่กำลังจะฟาดกระบี่ใส่ผู้ฟันไหล่ข้างซ้ายของตนเองชะงักค้าง เจ้างูเองก็หยุดชะงัก ตัดสินใจเหวี่ยงร่างที่คาบไว้ในปากลงพื้นหัวหน้าโจรสกุลเก้าเห็นภาพนี้แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่ทำให้มือไม้สั่นเลือดในกายเต้นเร่า ชื่นชมเสียงเหี้ยมเกรียม“ดี ดีจริงๆ เป็นงูที่ฟังภาษามนุษย์เข้าใจเสียด้วย!”“เสี่ยวฮวา อย่าเพิ่งขยับ! คนผู้นี้ยามนี้ดวงตาไร้แวว ดูก็รู้แล้วว่าเลือดลมตีกลับจนขาดสติ ซ้ำยังโหดเหี้ยมอำมหิตโดยสันดาน หากเจ้าขยับ มันเชือดคอเจ้าแน่!” เจ้างูส่งเสียงเตือนงูยักษ์เหลียวมองไปทางตัวแถมที่มีประโยชน์กว่าที่คิดอย่างเยว่เทียนฟง เพียงได้กลิ่นเลือดที่ไหลรินก็รู้ว่าบนคมดาบของพวกสกุลเก้ามีพิษ ไหนจะท่าทีซวนเซเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงนั่นอีกล่ะ!แย่แล้ว... หลังจากประเมินความเป็นไปได้ในการช่วยเหลือลูกศิษย์ เจ้างูก็ทั้งผิดหวัง ทั้งหงุดหงิด ทั้งโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดมันยกหัวขึ้นชูคอ ชั่งใจว่าจะลงมือทำอะไรดีหรือไ

อาจูเหลียวมองงูตัวเขื่องที่นอนขดอยู่รอบร่างตัวเองกับคนแซ่เยว่ ฟังจากน้ำเสียงเกลียดชังลึกล้ำนั่นแล้ว ลองถ้าคนคนนี้เปิดประตูรถม้าเข้ามาเห็นภาพนี้เข้า ไม่ทันฟังคำอธิบาย ต้องคว้ามีดคว้าดาบพุ่งเข้าสับงูตัวนี้เป็นร้อยเป็นพันชิ้นแน่ๆท่ามกลางความเงียบงัน อาจูขยับฝ่ามือน้อยๆ ดันหน้าต่างรถม้า ลอบมองชายที่เที่ยวย่อตัวลงตรวจสอบร่องรอยการต่อสู้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ ที่ติดจะหน้าตาดี ดูสะอาดสะอี่กว่าชาวบ้านทั่วๆ ไปคนหนึ่ง คนอื่นๆ ในคณะเดินทางก็ดูไม่คล้ายชาวยุทธ...พวกเขาต่างพยายามตีกรอบป้องกันไม่ให้หญิงชราที่อุ้มเด็กทารกอยู่ด้านหลังมองเห็นภาพน่าหวาดกลัวด้านหน้า ก็ตัดสินใจแง้มเปิดประตู ก้าวขาลงจากรถม้าด้วยท่าทีขลาดกลัว“ท่าน...ท่านไม่ใช่พวกโจร?”ผู้เพิ่งมาถึงเห็นแม่นางผู้เพิ่งประสบเคราะห์กรรมดูหวาดกลัว ก็รีบประสานมือคารวะ แนะนำตัว “ข้าแซ่สวี ชื่อต้าสง เป็นพ่อค้า เดินทางมาจากหมู่บ้านสือหู ผู้ที่ติดตามมาในขบวนคือมิตรสหายร่วมค้าขาย ท่านแม่ และบุตรชาย...แน่นอนว่าตัวข้าย่อมไม่ใช่พวกโจร”อาจูแสร้งทำท่าอึกอัก คล้ายอยากขอความช่วยเหลือ แต่ไม่กล้าไว้ใจ ทว่าท้ายที่สุด ก็กลั้นใจเอ่ยออกมา “พาข

“ก่อนหน้านี้ ข้ามีภรรยาที่เลิศล้ำอยู่ผู้หนึ่ง” จู่ๆ สวีต้าสงก็เปิดปากเล่าเรื่องที่คล้ายจะไม่เกี่ยวข้องออกมา “นางไม่รังเกียจที่ข้ายากไร้ ยอมโน้มกายแต่งเข้าครอบครัวยากจน ไม่ว่าข้าต้องการทำสิ่งใด นางล้วนสนับสนุนส่งเสริม เมื่อข้าสนใจเรื่องค้าขาย ขณะที่ผู้อื่นพากันคัดค้าน นางกลับขายเครื่องประดับที่มีติดตัวมาทุกชิ้น ทั้งยังรับจ้างปักผ้า ปะชุนเสื้อ เย็บผ้าห่มเพื่อช่วยรวบรวมเงินทุนให้ข้า สุดท้ายก็รวบรวมมาได้มากถึงหนึ่งร้อยตำลึง...ข้ายังจดจำสายตายามนางจ้องมองข้าได้ดี สายตาเชื่อมั่นกับภาพความลำบากของภรรยาทำให้เมื่อก้าวขาออกจากหมู่บ้านแล้ว ข้ายิ่งไม่อาจล้มเลิกความคิด หันหลังกลับ ข้าเคยคิดว่าหากตนเองก้าวหน้า มีเงินทองเยอะๆ จะสามารถทำให้ครอบครัวและคนรักมีความสุขยิ่งขึ้น จึงพยายามทำสิ่งที่ตนรักและคิดว่ากระทำได้ดีอย่างเต็มที่ ทว่าในวันที่ประสบความสำเร็จ ขนข้าวของเงินทองรวมแล้วมีค่ามากกว่าเงินร้อยตำลึงนั่นตั้งไม่รู้กี่เท่ากลับไปหา ภรรยาที่แสนดีผู้นั้นกลับตายจากโลกนี้ไปแล้ว...”สวีต้าสงสูดลมหายใจเสียงสั่น เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า หลังสงบใจลงได้แล้ว ถึงค่อยลดสายตาลงสบตา“ข้าไม่อาจมอบทรัพย์สินเงินทองให้ภรร

เยว่เทียนฟงหัวเราะเบาๆ บอกอย่างจนใจ “ที่นั่นย่อมต้องมีคนของสมาพันธ์เฮยอิงและเหยี่ยวราตรีวนเวียน หากประมุขอย่างข้ายังแข็งแรงดี จะเปลี่ยนใจเผยตัวก็ไม่ใช่เรื่องหนักหนาสาหัสอะไร แต่ตอนนี้ไม่ใช่...แม่นาง ที่เจ้าเคยพูดไว้ถูกต้องแล้ว ภายในสมาพันธ์กับสำนักค้าข่าวมีฝีร้ายแฝงตัวอยู่จริงๆ”ทีแรกเธอเองก็คิดเอาไว้ว่าจะเดินทางกับคนเหล่านี้เพื่อพรางตัวไปจนถึงเมืองหลวง ไม่ข้องเกี่ยวพึ่งพาชาวยุทธอีก แต่ตอนนี้เยว่เทียนฟงเกิดบาดเจ็บล้มป่วย ก็เลยอดคิดไม่ได้ว่าจะฝืนใจกลับไปผจญเรื่องวุ่นๆ ของพวกชาวยุทธอีกครั้งดีหรือไม่ นึกไม่ถึงว่าเยว่เทียนฟงจะเป็นฝ่ายยืนกรานไม่ข้องเกี่ยวชาวยุทธ โดยเฉพาะองค์กรของตัวเองเสียเองคล้ายกับว่าจิ๊กซอว์ที่อยู่ตรงหน้าจะเคลื่อนตัวลงล็อคพอดิบพอดี“ท่านตั้งใจไว้แบบนี้ตั้งแต่แรก” ยิ่งพูดออกมา อาจูก็ยิ่งแน่ใจ “ท่านจงใจให้ตัวตนของ ‘ฮูหยินจ้าวหุบเขา’ ชัดเจนขึ้นมา ท่านรู้ว่าข่าวสารเกี่ยวกับฮูหยินจ้าวหุบเขาล้ำค่า มีคนหลายฝ่ายต้องการตัวข้า ท่านก็เลยจงใจหว่านล้อมให้ข้าออกจากหุบเขาที่ผู้คนล้วนรู้แล้วว่าวางกำลังคุ้มกันไว้แน่นหนา เปิดโอกาสให้ฝีร้ายอะไรนั่นในสมาพันธ์กับสำนักค้าข่าวเผยตัว...”อาจู

คณะเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมร้างกลางป่าก่อนที่พายุฝนจะโหมกระหน่ำลงมาพอดิบพอดี วัดจากกระแสลมด้านนอกแล้ว นับว่าทุกๆ คน ณ ที่นี่โชคดีเป็นอย่างมาก ที่โรงเตี๊ยมที่ว่านี้แม้จะได้ชื่อว่าร้างก็ยังไม่ได้ผุพังสักเท่าไหร่ กระทั่งพายุพัดกิ่งไม้ใหญ่หักกระแทกหลังคา ก็ยังไม่ทำให้ตัวอาคารสั่นไหวสักนิดเนื่องจากพี่ชายของแม่นางอาจูบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง ไม่อาจขยับกายลงจากรถม้าโดยไม่ระวัง เกวียนสินค้าเองก็ไม่อาจปล่อยทิ้งไว้ด้านนอก อาสงจึงให้ซ่งฝูและคนอื่นๆ ช่วยกันเลาะผนังด้านที่ผุพังอยู่ก่อนแล้วออกเป็นช่องกว้างพอให้สามารถบังคับรถม้าลอดผ่าน แล้วนำรถม้ากับเกวียนสินค้าเข้าจอดในโถงชั้นล่าง หลังตรวจตราสถานที่คร่าวๆ แล้วพบว่าเหมาะสม ก็นำบรรดาสิ่งที่ไม่อาจปล่อยให้เปียกชื้นออกมาซับน้ำ ผึ่งลมต่อให้อยากนั่งนิ่งๆ แค่ไหน อาจูก็ยังรู้จักเกรงใจ พอเห็นว่าทุกคนขยับตัวทำงาน ผู้อาศัยอย่างอาจูก็ขยับตัวลงจากรถม้า ลงมาช่วยขนข้าวขนของกับเขาด้วยเหมือนกันก่อนหน้านี้เพราะรีบร้อนเดินทาง อาจูจึงไม่เคยพบหน้าหญิงชราและเด็กน้อยที่ร่วมขบวนเดินทางในระยะประชิด ทันทีที่เห็นมารดาพ่อค้าแซ่สวีลงมาจากเกวียนก็ตั้งใจจะเดินไปคารวะท่านแม่เฒ่า ไ