All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 281 - Chapter 290

สิ่งที่พวกนางทำได้ในตอนนี้ มีเพียงพยายามยืนกระต่ายขาเดียว ยืนยันว่าเห็นตัวอะไร สงสัยอะไร เพราะอะไร ด้วยใจบริสุทธิ์เท่านั้นไวเท่าความคิด หานชิวเยว่ที่ยังมีน้ำตาพร่างพรูออกมาจากสองตารีบบอก น้ำเสียงขลาดกลัว“พวกเราพี่น้องไหนเลยจะกล้าบุกมาโวยวายใส่ความอะไรอย่างที่ว่า...พะ พวกเราก็แค่เห็นงูยักษ์แล้วหวาดกลัว ทั้งหวาดกลัวทั้งหวั่นใจว่าผู้คนในตำหนักจะได้รับอันตราย พวกเราพี่น้องจึงรีบตามงูตัวนั้นมาถึงนี่...” หานชิวเยว่ยกมือขึ้นปิดหน้า ร้องไห้โฮ ทำท่าคล้ายโดนรังแก “ทุกคน ณ ที่นี่ล้วนเห็นกับตา งูตัวนั้นพุ่งตรงมาที่เรือนหลังนี้จริงๆ!” ปากเหมือนแก้ต่างให้ตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายยืนยันเรื่องงูยัยเด็กนี่...กัดไม่ปล่อยเลยสินะ... อาจูหงุดหงิดถึงขีดสุด มา มาตบกันสักตั้ง! ใช้กำลังตบกันมันเชย มาตบกันด้วยคำพูดนี่แหละ!“ท่านอ๋อง...” อาจูเอ่ยเสียงเบา มือน้อยๆ ที่ทาบทับแผงอกแกร่งสั่นเทา“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ที่นี่จะไม่ยอมให้ใครมาใส่ความเจ้าทั้งนั้น!”“ท่านอ๋อง...” อาจูบีบน้ำตา ซุกหน้าซบแผงอกสามี ไหล่บอบบางสั่นไหว คล้ายเจ้าของร่างกำลังกลั้นสะอื้นสุดกำลัง เหล่าบรรดาข้ารับใช้ในตำหนักที่เมื่อครู่ยังคล้อยตามเหล

ข้อกล่าวหานี้รุนแรงนัก ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไร แต่ขอโทษทีเถอะ นี่ข้า อาจู อาจูหลานอาม่า! อาจูที่ยังหอบหายใจ เอนซบแผงอกสามีอ๋อง บอกด้วยใบหน้าเผือดสี ดูตกอกตกใจจนเสียขวัญ “คงเพราะน้องชิวเยว่โดนความเย็นจู่โจม ไม่อาจขยับกาย แม้พี่สาวอย่างข้าจะดึงเอาไว้แล้วก็ยังจะจมลงไปได้...ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ได้แต่พยายามยื้อตัวนางเอาไว้ ไม่ให้จมลงไปมากกว่าเก่า...”หานชิวเยว่ที่เพิ่งคืนสติ ได้ยินแล้วก็บีบน้ำตา ทำหน้าเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม ไม่ทันจะพูดอะไรก็ถูกอาจูที่วิญญาณนางร้ายเข้าสิงปลอบโยนด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ“น้องสาวยังไม่ได้ออกเรือน กลับต้องเปิดเผยเนื้อหนังต่อหน้าบ่าวรับใช้และทหารมากมายถึงเพียงนี้...ช่างน่าสงสารนัก” เธอหันไปพูดกับสามีอ๋องด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกับพระโพธิสัตว์ในละคร “ท่านอ๋อง...เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น หากผู้ใดล่วงรู้เข้า ชื่อเสียงน้องชิวเยว่ย่อมต้องเสียหาย พวกเราไม่สู้สู่ขอนางให้ไช่เฉวียนคนสนิทของท่านดีหรือไม่...ไช่เฉวียนผู้นี้ แม้ไม่ได้มีชาติตระกูลสูงส่ง แต่ก็นับว่ามาจากตระกูลที่ดี อนาคตยาวไกล มีฐานะสูงที่สุดในที่นี้แล้ว...”หานชิวเยว่ตกใจ ตาเหลือกตาลานไม่

อาจูโดนริมฝีปากร้อนๆ กับร่างกายอุ่นๆ ที่ทาบทับอยู่ด้านบนทำเอาสติสตังกระเจิดกระเจิงไปไกลในชั่วอึดใจที่สายรัดเอวคลายออก เธอพยายามรวบรวมสติ รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดดันแผงอกท่านอ๋องจ้าวหุบเขา บอกเสียงสั่น“ซือฝุ...อย่า...อย่านะ! แบบนี้มันมากเกินไป!”“ซือฝุ?” ภาพเหตุการณ์มากมายผุดพรายขึ้นในหัวหลี่หยางเฉียบพลัน เพียงพยายามนึกถึงเรื่องพวกนั้นก็รู้สึกเหมือนโดนบีบขมับ ขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนโดนเข็มสักพันเล่มทิ่มตำข้างในหัว เจ็บปวดทรมานจนต้องยกสองมือขึ้นบีบศีรษะไว้“ซือ...ท่านอ๋อง!” อาจูรีบเปลี่ยนคำเรียก กลัวว่าถ้ากระตุ้นความทรงจำเขามากไปกว่านี้จะทำให้เจ้าตัวยิ่งเจ็บปวดทรมานมากขึ้นอาการเจ็บปวดนี้ต้องเกิดขึ้นเพราะความทรงจำถูกกระตุ้นแน่ๆ เธอมั่นใจ!“ท่านอ๋อง” อาจูน้ำตาซึม ทั้งตกใจทั้งรู้สึกผิด รีบขยับเข้าสวมกอดเขาไว้ ถือวิสาสะลูบศีรษะ ปลอบโยนเสียงนุ่ม “ไม่เป็นไร...ไม่ต้องนึกอะไรทั้งนั้น...ไม่เป็นอะไรแล้ว...”ไม่นานนักท่านอ๋องจ้าวหุบเขาก็ค่อยๆ สงบลงเขาสวมกอดร่างเธอไว้แน่นเนิ่นนานนัก หลี่หยางขยับริมฝีปากพูดออกมา“ข้าเห็นภาพเจ้าถูกทำร้ายจนพลัดตกหน้าผา...พวกเราพลัดพรากจากกันเพราะเหตุนี้ใช่หรือไม่

“ไม่ได้เรื่อง...” เสียงบ่นคุ้นหูที่ดังขึ้นในหัว ทำให้อาจูต้องเหลียวซ้ายแลขวา มองหาเจ้างู แต่มองหาอย่างไรก็หาไม่เจอ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวใหญ่ยักษ์นั่นไปซุกตัวแอบถ้ำมองจากทิศไหน“หลี่หยางชั่วอุตส่าห์เปิดช่องให้ประกาศศักดาแย่งชิงความเป็นใหญ่ในเรือนหลัง เจ้ากลับโยนโอกาสดีๆ เช่นนี้ทิ้งเสียได้ เสี่ยวฮวาเป็นคนดีเกินไปหรือไร้หัวคิดกันแน่!” งูด่าอาจูก็อยากจะบอกสัตว์เลี้ยงกำมะลออย่างมันเหมือนกัน ว่าที่แท้แล้วเสี่ยวจวี๋ฮวายังคงเป็นลูกศิษย์ของจ้าวหุบเขาหลี่หยาง ไม่ใช่ภรรยา! เธอที่ไม่ใช่ภรรยาจะอยากแย่งชิงความเป็นใหญ่ในเรือนหลังตระกูลคนอื่น สร้างความยุ่งยากให้ตัวเองไปทำไม! ทุกวันนี้เป็นที่รัก กินอยู่สุขสบาย ก็ดีแล้วนี่!ในตอนที่อาจูกำลังหงุดหงิดงูบางตัว ริมฝีปากอุ่นๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้ริมฝีปากเธออีกแล้วอาจูสะดุ้ง กระถดถอยหนีโดยสัญชาตญาณ ทำเอาหลี่หยางถึงขั้นชะงักไป“ท่านอ๋อง ข้า...” เห็นซือฝุที่จำไม่ได้สักนิดว่าแท้จริงแล้วตัวเองเป็นซือฝุไม่ใช่สามี ทำหน้าเหมือนน้องหมาน้อยคอยรัก ตัวการอย่างอาจูก็คันยิบๆ ในหัวใจ ทนไม่ไหว ต้องขยับเข้าไปกอดแขน เอนหน้าซบไหล่ที่ทั้งหนาและแข็ง บอกน้ำเสียงออดอ้อน“ท่านอ๋อง...พว

“มารดามันเถอะ!” คนของตำหนักพันพิษสบถบ่นนางไม่อาจปล่อยให้ตนเองกลายเป็นจุดสนใจ ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ จะอย่างไรหน้าที่ของนางก็คือการแฝงตัว!ไวเท่าความคิด นางรีบหลบหนีไปทันทีถางเมิ่งอิ๋งมองสตรีจากตำหนักพันพิษรีบร้อนจากไปแล้ว ก็หันกลับไปมองรถม้าตำหนักผิงอ๋องที่ค่อยๆ เคลื่อนห่างไปไกล พึมพำเสียงเบา“ข้าช่วยเท่าที่ช่วยได้แล้วนะ...‘แม่นางอาจู’ เรื่องเก็บความลับนี้ให้พวกเจ้า ข้าทำไม่ได้จริงๆ” เมื่อนึกถึงสิ่งที่ท่านอ๋องลึกลับจากต้าเว่ย นายที่แท้จริงของนาง อาจตัดสินใจกระทำหลังล่วงรู้ความลับนี้เข้า นางก็อดสงสารเห็นใจคู่สามีภรรยาคู่นี้ไม่ได้...เห็นแบบนี้จอมโจรอย่างนางก็เป็นผู้ยืนอยู่ข้างเดียวกับความรักนะ!ถ้าหากท่านอ๋องผู้นั้นยอมปล่อยเรื่องนี้ไป ไม่คิดแตะต้องคนคู่นี้ก็คงดี...ไม่อย่างนั้นนางคงต้องฝืนใจทำร้ายคู่ยวนยางที่น่าเอ็นดูคู่นี้แล้วเฮ้อ...ไม่บ่อยหรอกนะ ที่ยุทธภพจะเกิดมีคู่รักที่สร้างตำนานลือลั่นถึงสองตำนานเช่นคนคู่นี้...ถางเมิ่งอิ๋งควักเมล็ดแตงออกมากัดแทะ ยืนมองภาพผู้คนแห่แหนออกมาชื่นชมบารมีหลี่ผิงอ๋องและรูปโฉมของนายหญิงน้อยผู้มีใจรักมั่นอา...ที่ไหนๆ ก็ช่างมีละครให้ดูชมไม่