นางมารน้อยข้ามภพ의 모든 챕터: 챕터 301 - 챕터 310

**ตอนนี้นางมารน้อยข้ามภพเปิดให้สั่งจองรูปเล่มฉบับปกอ่อน ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองอยู่นะคะ นักอ่านที่สนใจเก็บเล่ม(มีการ์ตูนแถมท้ายเล่ม) ทักแชทเพจ เจ้าหญิงการเวก ได้เลยจ้าหลี่หยางได้สติเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่และภาพภรรยาบนพื้นเขาปล่อยมือจากงูปีศาจ พุ่งเข้าไปประคองร่างนางทันที“จวี๋ฮวา!” ตอนยังไม่เรียกก็ไม่เท่าไหร่ พอเรียกออกมาแล้ว แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังอดตกใจไม่ได้จวี๋ฮวา...ภาพความทรงจำมากมายเกี่ยวกับ “จวี๋ฮวา” ลูกศิษย์เพียงคนเดียวที่เขาอดห่วงใยนางไม่ได้ อดดูแลนางไม่ได้ แข่งกันผุดพรายขึ้นมาไม่หยุดลูกศิษย์...? แต่...แต่นางคือ...นางคือภรรยาของเขา...?ตอนนี้อาการแสบร้อนในอกและอาการคล้ายชีพจรปั่นป่วนยุติลงแล้ว แต่ในหัวของเขากลับมีภาพความทรงจำมากมายแข่งกันผุดพรายขึ้นมาไม่หยุด หลี่หยางยกมือขึ้นกุมขมับ ขบกรามแน่น ทั้งปวดหัวจนแทบคลั่งทั้งสับสน ทรมานจนไม่อาจยั้งยืนให้ตรงอยู่ได้“ซือ...ซือฝุ?”หรือว่า...หรือว่าความทรงจำของเขากลับมาแล้ว?แต่...แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้?อาจูที่ร่างกายบอบช้ำเพราะแรงสะท้อนกลับเมื่อครู่ ทั้งเจ็บปวดทั้งตกใจอยู่เป็นทุน เห็นท่าทีคนตรงหน้าแล้วก็ยิ่งตกใจและปวดใจจนร้องไห้แค

**ตอนนี้นางมารน้อยข้ามภพเปิดให้สั่งจองรูปเล่มฉบับปกอ่อน ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองอยู่นะคะ นักอ่านที่สนใจเก็บเล่ม(มีการ์ตูนแถมท้ายเล่ม) ทักแชทเพจ เจ้าหญิงการเวก ได้เลยจ้าท่านอ๋องเกิดเรื่อง แม้ทุกคนจะตกอกตกใจแค่ไหน แต่ครู่เดียวทั้งตำหนักก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ บ่งบอกถึงกฎระเบียบที่เคร่งครัดรัดกุมของตำหนักได้เป็นอย่างดีผู้ที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการควบคุมสถานการณ์ครั้งนี้ก็คือนายท่านรองทันทีที่รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ นายท่านรองของตำหนักก็รีบสั่งให้เหล่าทหารสกุลหลี่วางเวรยามคุ้มกันให้แน่นหนายิ่งขึ้น และกำชับให้ทุกคนรักษาระเบียบให้ดี ห้ามไม่ให้ผู้ใดแพร่งพรายเรื่องที่เกิดขึ้นออกไป ทั้งยังกำชับให้ปิดเรื่องอาการของท่านอ๋องเป็นความลับ ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งจะถูกส่งตัวไปยังหน่วยลงทัณฑ์อย่างไม่มีข้อยกเว้นหลังฟังความทั้งหมดจากสาวใช้ อาจูที่ถูกสาวใช้ประคองมาพักผ่อนอยู่ในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลันฮวา เพิ่งจะได้สติ หลังตรวจดูจนแน่ใจว่า “พี่ใหญ่” ที่ทอดตัวนอนพักอยู่ในอ้อมแขนปลอดภัยดี ดูแล้วสามารถเคลื่อนย้ายได้ ก็สั่งให้สาว-ใช้ไปเอาตระกร้ามาจนกว่าพี่ใหญ่งูยักษ์ของเธอจะฟื้นตัว เธอจะไม่ยอมเสี่ยงให้เกิดอะไรขึ้นก

“ท่านหมอกัว!” องค์หญิงผิงหยางยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าอันงดงามซีดเผือดลงทันตากัวจื่อหรานรีบประสานมือคารวะองค์หญิงผิงหยาง ฝืนอธิบายน้ำเสียงเรียบเรื่อย “เมื่อครู่เป็นเพราะใช้ลมปราณขับพิษให้ท่านอ๋อง ทำเรื่องเกินกำลัง จึงเป็นเช่นนี้...ทุกท่านไม่ต้องตกใจ เพียงพักผ่อนสักนิดร่างกายแก่ชราของข้าก็จะหายเป็นปกติในไม่ช้า” กัวจื่อหรานหันกลับไปพูดคุยกับนายหญิงน้อยของตำหนัก สั้น กระชับ คล้ายเป็นห่วงกังวลแต่ไม่อาจฝืนสังขารยืนพ่นพล่ามอะไรอีกต่อไปแล้ว “อย่าลืมเสียเล่า หากฟื้นขึ้นมา อาการกำเริบ รีบให้ท่านก๋องกินยาที่ข้ามอบให้ทันที” กล่าวจบกัวจื่อหรานก็ถึงขั้นทรุดตัวลงพิงกรอบประตู หอบหายใจ เอ่ยเสียงสั่น “ตอนนี้ข้าสมควรกลับได้แล้ว...รบกวนท่านรีบให้คนพาข้ากลับบ้านที...”ท่านหมอกัวคงมียาเม็ดฟื้นฟูพลังปราณ หรือยาบำรุงในลักษณะเดียวกันเก็บสะสมไว้ที่บ้านละมั้ง?อาจูเข้าใจความต้องการของกัวจื่อหราน เธอสบตาองค์หญิงผิงหยางเป็นเชิงขออนุญาต องค์หญิงผิงหยางเห็นดังนั้นก็พยักหน้ารับ รีบให้คนไปยกเกี้ยวมาหามท่านหมอกัวพากลับไปส่งทันที ก่อนให้คนส่งท่านหมอเทวดากลับไปยังมอบข้าวของเงินทองให้เป็นการตอบแทนเป็นจำนวนมากอาการของท

หลังจากเก็บตัวฝึกฝนพลังปราณอยู่พักใหญ่ สิ่งแรกที่อาจูเรียนรู้ได้ก็คือ พลังปราณนับเป็นสิ่งที่นิยามได้เพียงคำเดียวว่า “อัศจรรย์”สำหรับเธอแล้ว เธอรู้สึกว่าพลังปราณพวกนี้ก็เหมือนพลังชีวิต ยิ่งผู้ฝึกฝนฝึกฝนตนเอง สั่งสม “พลังชีวิต” ที่ว่านี้มากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ฝึกฝนคนนั้นก็จะยิ่งมีพลังชีวิตกล้าแข็ง ทำให้ยิ่งแข็งแรง แข็งแกร่งมากขึ้นในโลกใบนี้ สัตว์ใหญ่ย่อมบดขยี้สัตว์เล็กฉันท์ใด ผู้มีพลังปราณหรือพลังชีวิตสูงส่งก็สามารถบดขยี้คนที่มีพลังปราณหรือพลังชีวิตน้อยกว่าได้ฉันท์นั้นถ้านี่เป็นเกม MMORPG[1] เวลานี้ท่านอ๋องจ้าวหุบเขาที่มีพลังปราณยิ่งกว่ากล้าแข็ง ไม่ได้เก็บงำพลังปราณของตนเหมือนก่อนหน้า ก็เหมือนยักษ์ตัวโต ที่มีค่าพลังชีวิตสูงลิบ ทั่วทั้งร่างแผ่รัศมีเข่นฆ่า น่าขนลุกส่วนเธอ...เธอในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากมนุษย์ที่เพิ่งจะเก็บเลเวล[2]ถึงแค่ระดับกลางๆ เป็นตัวละครประเภทที่...เหมือนจะใช้ชีวิตลำบาก แต่ก็ยังพอจะถูๆ ไถๆ เอาตัวรอดในโลกของผู้ฝึกฝนพลังปราณไปพร้อมๆ กับคนชนชั้นเดียวกันได้ เหมือนจะเก่งกาจแต่ที่จริงแล้วก็ยังอ่อนหัด เป็น “คนกลางๆ” ตัวจริงเสียงจริงตอนนี้มนุษย์ระดับกลางอย่างเธอ ต้องม

หลังจากพยายามดึงปราณอยู่สามยกแล้วคว้าน้ำเหลวไปทุกครั้ง อาจูก็ตัดใจ ยอมรับความจริงเรื่องที่ตัวเองไม่สามารถช่วยดึงปราณเจ้าปัญหาพวกนั้นออกจากร่างกายนายท่านแซ่หลี่ตรงหน้าได้ คงมีแต่จะต้องรอให้เขาควบคุมปราณพวกนั้นได้ แล้วถ่ายพวกมันกลับไปให้พี่ใหญ่ของเธอ หรือไม่ก็ขับทิ้งไปอย่างที่เคยเห็นในหนังจีนกำลังภายในพวกนั้น...ผู้ฝึกฝนวิชามารดูดพลังอย่างเธอกับคนคนนี้ สูบปราณจากคนอื่นและสรรพสิ่งเข้าร่างยังทำได้ ถ่ายปราณให้คนอื่นก็ยังทำได้ เธอไม่เชื่อหรอกว่าทั้งเธอและเขาจะขับปราณที่ไม่ต้องการออกจากร่างกายตัวเองไม่ได้!ตอนเอาเข้าทำแบบไหน ตอนจะเอาออกก็แค่ทำกลับกันเท่านั้น! หลักการมันก็เหมือนๆ กับตอนที่ถ่ายปราณให้คนอื่นนั่นแหละ จะแตกต่างกันสักเท่าไหร่เชียว! ส่วนที่น่าเป็นห่วงจึงไม่ใช่วิธีการเอาปราณพวกนี้ออกจากร่าง...มั้งนะ ที่น่ากังวลก็คือ เรื่องที่ท่านอ๋องจ้าวหุบเขาของเธอจะพ่ายแพ้ให้กับปราณมารพวกนี้ โดนปราณมารพวกนี้ครอบงำจนกลายเป็นมารร้าย เดินเข้าสู่เส้นทางสายมารไปหรือเปล่า…ในหนังในละครที่เธอเคยดูมาก็มีตัวละครประเภทนี้ถมถืด เธอจำได้!อาจูครุ่นคิดอยู่ในห้อง เหล่าข้ารับใช้เองก็ครุ่นคิดอยู่นอกห้องจู่ๆ ท่า