Semua Bab นางมารน้อยข้ามภพ: Bab 291 - Bab 300

อาจูหงุดหงิดจนใบหน้างอเง้า ไม่แม้แต่จะพยายามเก็บสีหน้า พวกบ่าวรับใช้จึงเข้าใจผิดกันไปว่านายหญิงน้อยเกิดหึงหวงน้อยใจขึ้นมา เพราะยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรโถ...ช่างเป็นนายหญิงน้อยที่ใสซื่อบริสุทธิ์และซื่อตรงนัก คิดอะไร น้อยใจอะไร ก็แสดงออกทางสีหน้า น่าเอ็นดูเหลือเกิน...ถ้าอาจูได้ยินความคิดของคนพวกนี้ อาจจะต้องกลอกตามองท้องฟ้า รำพึงรำพันว่า “อาการหนักทั้งนายทั้งบ่าว”คนของตน นายของตน จะอย่างไรก็ดีที่สุดน่ะสิ!อาจูคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า “สตรีผู้นั้น” ที่บ่าวรับใช้พูดถึงด้วยสีหน้าเครียดขึง จะเป็นเซี่ยซูเหยาวัดจากเรื่องราวตอนพบหน้ากันครั้งสุดท้าย อาจูแน่ใจว่าเซี่ยซูเหยาคงทั้งเกลียดทั้งแค้นเสี่ยวจวี๋ฮวาจนแทบกระอัก ไหนจะยังมีเรื่องที่ตอนนี้เธออยู่ในสถานะภรรยาของนายท่านหลี่หยางผู้สูงส่งอีกล่ะ จึงขยับเข้าหลบด้านหลังผิงอ๋องโดยอัตโนมัติ ทำเอาเซี่ยซูเหยาคลี่ยิ้มงดงามเจิดจ้า เส้นเลือดในตาแดงก่ำน่ากลัว...ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวกว่าเมื่อก่อนเสียอีก! อาจูขยับตัวอีกนิด ให้ร่างท่านอ๋องบดบังร่างของตัวเองมิดชิดขึ้นอีกหน่อยยิ่งเห็นเซี่ยซูเหยาจ้องมองเหมือนอยากจับเธอโยนลงหน้าผาอีกสักรอบ อาจูก็ยิ่งขยับเข้าชิด

เซี่ยซูเหยาที่สิ้นหวังจนถึงขีดสุด ตัดสินใจพูดเรื่องในอดีตออกมา“ในอดีต ซือฝุของเจ้าและข้าทำนายได้ว่าเจ้าและข้าไม่อาจมีความสัมพันธ์อื่นใดนอกจากความสัมพันธ์ฉันท์ศิษย์พี่และศิษย์น้อง มิเช่นนั้นจะเกิดหายนะครั้งใหญ่ ทั้งยังให้พวกเราสาบานว่าจะวางอีกฝ่ายไว้ในฐานะศิษย์พี่และศิษย์น้องของตนเองตลอดไป เพราะคำสาบานนั้นเจ้าจึงไม่เคยชายตาแลข้าในฐานะสตรีสักนิด”“เจ้าแน่ใจว่าเรื่องระหว่างข้ากับเจ้ามีเพียงเท่านี้?” หลี่หยางแค่นหัวเราะ “ข้าบอกเจ้าแล้ว ข้านั้นเป็นบุรุษที่เอาตนเองเป็นใหญ่และเห็นแก่ตัวยิ่ง หากข้ามีใจต่อเจ้าจริง แม้แต่คำสาบานใดใด ข้าก็จะไม่สนใจ เจ้าบอกว่าพวกเราเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์ เช่นนั้นย่อมรู้จักอุปนิสัยใจคอซึ่งกันและกันไม่น้อย หรือจะบอกว่าที่ผ่านมาเจ้าไม่รู้เลยว่าบุรุษที่ตนปักใจมีอุปนิสัยใจคอเช่นไร? เช่นนั้นเจ้ารักสิ่งใดในตัวข้า?”เซี่ยซูเหยาไม่อยากยอมแพ้ ตัดสินใจพูดต่อไปจะอย่างไรนางก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว!“ที่เจ้าไม่อาจยอมรับข้า เป็นเพราะหลังจากนั้น ข้าที่ถูกกีดกันความรัก เกิดคับข้องใจ จึงโดนจอมมารพันพิษล่อลวงให้เดินเข้าสู่เส้นทางสายมาร ซ้ำยังหลอกล่อให้ข้าเป็นผู้วางยาศิษย์ทั้งหุบเขารว

ประมุขตำหนักพันพิษวางแผนการร้าย เหล่าคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอย่างเยว่เทียนฟงและอาจูกลับเพลิดเพลินกับการเดินหมาก สุขใจยิ่งหลังวางหมากตัวสุดท้าย อาจูก็ยิ้มกริ่ม รอดูผลลัพธ์ พอเห็นว่าเยว่เทียนฟงขยับหมากไปในตำแหน่งที่ตัวเองหวังเอาไว้ก็แสยะยิ้ม บอกเสียงดัง น้ำเสียงเริงร่า“ท่านแพ้ ท่านแพ้แล้ว!”เยว่เทียนฟงเพ่งมองกระดานแล้วหงุดหงิด โยนหมากในมือลงกล่องเก็บหมากอย่างเสียไม่ได้หลายวันมานี้ สตรีน่าตายนี่รู้จักมาเล่นหมากกระดานเป็นเพื่อนเขา อีกทั้งท่านอ๋องจ้าวหุบเขาหน้านิ่งนั่นก็กิจธุระรัดตัว หากไม่เข้าวังก็สนทนากับเหล่าแม่ทัพนายกองติดพัน ไม่ว่างมานั่งกอดไหน้ำส้ม[1]ขัดขวางการเล่นหมากกระดานหรือการสนทนาอะไรทั้งนั้น อาการของเขาเองก็ดีขึ้นมาก สามารถเดินลมปราณได้ต่อเนื่องยาวนานขึ้นแล้ว พื้นอารมณ์จึงค่อนข้างดีเสียดายอยู่อย่างเดียวที่สตรีน่าตายนี่ยังซุกซ่อนฝีมือการเดินหมากเอาไว้ เพียงสอนนางเดินไม่กี่ตา สตรีหน้าซื่อตาใสอย่างนางก็สามารถรุกไล่ ต้อนเขาให้จนมุมได้เสียแล้วผู้คนถึงกล่าวกันว่าสตรีที่ฉลาดเฉลียวเกินไปนั้นไม่ดี...ดูสิ! แทนที่บุรุษอย่างเขาจะได้เสพความสุขของการเป็นผู้ชนะจากหมากกระดานนี้ ความสุข

แม้จะออกอาการไม่พอใจ ต่อต้าน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ท้ายที่สุดเยว่เทียนฟงกลับยอมตามใจน้องสาวคนใหม่อย่างเธอ ยอมสาบานเป็นพี่เป็นน้องกับงูยักษ์ตัวหนึ่งจนได้ บางทีเขาอาจจะคิดว่าถึงอย่างไรก็เป็นเพียงแค่งู ยอมทำเรื่องเหลวไหลไร้สาระเอาใจน้องสาวคนใหม่สักครั้งก็คงจะไม่เป็นไร แต่สำหรับเจ้างู...มันจริงจังกับเรื่องนี้มากทีเดียวแม้ยังไม่ไว้วางใจ ยังไม่คิดเปิดเผยเรื่องที่ตนสามารถพูดคุยสื่อสารกับมนุษย์ทางจิต ท่าทีที่เจ้างูยักษ์มีต่อเยว่เทียนฟงก็ดูเป็นมิตรมากขึ้น ใส่ใจมากขึ้น แต่หากจะบอกว่าใส่ใจอย่างไร กระทั่งตัวเยว่เทียนฟงเองก็ยังอธิบายไม่ถูกเหมือน กัน เขาเพียงแต่รู้สึกได้...เยว่เทียนฟงคิดว่าตัวเองอาจจะคิดมากเกินไป หรือไม่...เจ้างูยักษ์ตัวนี้ก็เป็นงูที่ฟังภาษามนุษย์เข้าใจ เห็นมนุษย์สองขาอย่างเขาเป็นน้องชายร่วมสาบานคนหนึ่งจริงๆไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม เยว่เทียนฟงคิดว่าในเมื่อหลวมตัวสาบานไปแล้ว ตนเองก็สมควรจริงจังต่อคำสาบานนี้ให้มากหน่อย อย่างน้อยๆ ก็สมควรป้อนเนื้อไก่สดใหม่ให้พี่ใหญ่งูยักษ์ของตนเองด้วยความกระตือรือร้นใส่ใจมากขึ้นสักนิดเวลาสองวันผ่านไปไวเหมือนโกหก ใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะพี่น้

เมื่อเยว่เทียนฟงจากไป เรือนหลันฮวาก็ว่างลงอาจูคิดใคร่ครวญดูแล้ว รู้สึกว่าพักนี้ท่านอ๋องจ้าวหุบเขามีแต่จะหนักข้อขึ้น กลั่นแกล้งรังแกเธอได้ไม่เว้นวัน ถึงแม้จะยังยอมหยุดเมื่อโดนทุบแผงอกแน่นตึงนั่นประท้วง แต่ขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้...มีหวังสักวันลูกศิษย์จิตใจสกปรกอย่างเธอจะต้องเผลอปล่อยตัวปล่อยใจ งับซือฝุที่ความจำสับสนลงท้องไปทั้งอย่างนี้แน่ๆเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอกลืนซือฝุผู้ทวีความน่ากินยิ่งกว่าเมื่อก่อนตั้งไม่รู้กี่เท่าลงท้องสะดวกนัก อาจูตัดสินใจขอย้ายออกมาพักที่เรือนหลันฮวา อ้างว่าเป็นห่วงสัตว์เลี้ยง แต่ไม่อยากย้ายสัตว์เลี้ยงตัวเขื่องไปที่เรือนอันซินให้ทางนั้นวุ่นวาย อีกทั้งเรือนอันซินยังไม่มีสวนสมุนไพรร่มรื่นอย่างเรือนหลันฮวาก็ไม่รู้ว่าท่านอ๋องจ้าวหุบเขาเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่ ท้ายที่สุด หลังเลื่อนมือขึ้นสัมผัสแก้มเธอเบาๆ สบสายตาเธอ แล้วทอดถอนใจ ก็กล่าวเสียงเบา“ข้าย่อมต้องตามใจเจ้าอยู่แล้ว...” หลี่หยางบอกพลางเลื่อนนิ้วหัวแม่มือขึ้นถูไถแก้มเธอเบาๆ เหมือนพยายามจะเช็ดอะไรสักอย่างออกไป แต่ไม่กล้ากระทำรุนแรงเกินไปนัก ด้วยกลัวว่าผิวบางๆ ของภรรยาจะมีรอยช้ำ เขายังคงเอ่ยต่อไป “ข้าเคยบอกว่าจะรอ.