บททั้งหมดของ นางมารน้อยข้ามภพ: บทที่ 311 - บทที่ 320

“เจ้าพูดจาราวกับเด็กน้อยไม่รู้ความ” ตัวเขาในชุดสีดำหัวเราะหึ “ลูกศิษย์งั้นรึ? ศิษย์อาจารย์ที่ใดจะตระกองกอดโรมรันกันเช่นนี้ ไม่เชื่อเจ้าถามเขาดู” ตัวเขาในชุดสีดำหันมาพูดกับเขา...ตัวเขาเองในชุดสีน้ำเงินเข้ม “เจ้าก็เคยได้กอดก่ายลิ้มรสจุมพิตหอมหวานนั่นไม่ใช่รึ? เจ้าตอบข้ามา ศิษย์อาจารย์อันใดจะกอดก่ายละเลงรักระรื่นวสันต์กันเช่นนั้น ครั้งนั้น อีกแค่นิดเดียว...อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น นางก็จะตกเป็นของเจ้า ถ้าไม่ได้มันมาหยุดไว้!” คราวนี้ตัวเขาในชุดดำตวัดสายตามองตัวเขาในชุดสีขาว แววตาหงุดหงิดรำคาญ “สมควรเรียกว่าแมลงรำคาญโดยแท้!”ตัวเขาในชุดสีขาวพิสุทธิ์ค้านทันที “ตอนนั้นเพราะถูกเจ้าครอบงำชั่วครู่ จึงได้พลาดพลั้งกระทำเช่นนั้นลงไป หาไม่แล้ว ตัวเขาที่เป็นอาจารย์ไหนเลยจะกระทำเรื่องต่ำทราม ฉวยโอกาสแตะต้องเนื้อตัวนาง!”ตัวเขาในชุดสีดำหันกลับมาสบตา เอ่ยอย่างรู้ทัน “ข้าว่าเจ้าก็แตะต้องไปมากพอดู...ตรวจอาการอันใดกัน...ข้ารู้นะ ทุกครั้งที่เจ้าสัมผัสมือนาง เจ้าจะรู้สึกอบอุ่น เป็นสุขใจ...”เพียงตระหนักถึงข้อเท็จจริงเรื่องนี้ หลี่หยางก็พูดอะไรไม่ออกเขาอยากจะช่วยตนเองในชุดขาวเถียงสักคำ แต่...แต่เขาจะเถียงได้

หลี่หยางหลุบตาลงมองจวี๋ฮวาดอกน้อยที่เบ่งบานอย่างงดงามอยู่บนผืนดินตรงหน้า ขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงเบา ทั้งอย่างนั้น น้ำเสียงนั้นกลับก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขาที่จู่ๆ ก็กลายเป็นเงียบเชียบ ไร้สรรพเสียง “ข้าคิดว่า...ข้าแน่ใจว่านั่นเป็นเพราะพวกเราทั้งหมดล้วนรักใคร่ชอบพอในตัวนาง...ทั้งรักทั้งหวงแหนยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด”เนิ่นนานนัก ตัวเขาในชุดสีขาวพิสุทธิ์ก็เอ่ยออกมาสั้นๆ“นี่คงเป็นเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่พวกเราล้วนเห็นพ้องต้องตรงกัน”ตัวเขาในชุดสีดำสนิทเอ่ยขึ้นบ้าง “เรื่องอื่นคิดไม่ตรงกันแล้วอย่างไร สุดท้าย ข้า เจ้า กับเจ้าคนที่พยายามวางตัวเป็นกลาง ฟังข้าที เจ้าที อยู่ตรงนี้ ก็คือคนเดียวกัน”ตัวเขาในชุดขาวแย้งเสียงขรึม “ข้าไม่ใช่มารราคะที่ละโมบในพลังปราณและเห็นแก่ตัวเช่นเจ้า”ตัวเขาชุดดำหัวเราะลั่น “เจ้าแน่ใจรึ? อย่าเที่ยวโยนสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดมาให้ข้าเช่นนี้สิ หรือเจ้าอยากให้ข้าจับพวกเจ้าสองร่างกักขังไว้แล้วครอบครองร่างนี้ให้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด ทำเช่นนั้นพวกเจ้าจะสะดวกใจขึ้นใช่หรือไม่? ก็หลังจากนี้ คนที่จะคิดเรื่องทั้งหมดทำเรื่องทั้งหมดไม่ใช่พวกเจ้าแล้วนี่นะ แต่เป็นข้าที่โสมม เป็นข้าที่ชั่วร้า

เรื่องราวเป็นไปอย่างที่นางหวัง ไม่นานเกินรอองค์หญิงห้าก็ถึงกับส่งรถม้ามารับนางเข้าวัง สหายอย่างนางย่อมรู้ดีว่าองค์หญิงห้าปรารถนาสิ่งใดที่สุดในยามนี้ จึงตระเตรียมกับมารดา คิดหาวิธีการชักนำผู้สูงศักดิ์ทั้งสองคนให้โคจรมาพบกันญาติผู้พี่ของนางเป็นบุรุษเก็บตัวยิ่ง อีกทั้งงานเลี้ยงในวังอะไรนั่น แท้จริงแล้วก็คาดหวังอะไรไม่ได้นัก ซ้ำองค์หญิงของราชวงศ์นี้ที่ยังไม่ออกเรือนก็ยังมีอีกมาก บุตรสาวของเหล่าผู้สูงศักดิ์เองก็จ้องมองมาที่ตำหนักหลี่ผิงอ๋องที่ยังไร้ชายา-เอกตาเป็นมัน หากไม้เลื้อยอย่างนางคิดเป็นสะพานรักให้องค์หญิงห้าและญาติผู้พี่ ไม่สู้ชิงลงมือก่อนผู้อื่น หาข้ออ้างอันเหมาะสม พาองค์หญิงหมิงซินไปเยือนตำหนักผิงอ๋องสักครั้ง รีบสานสัมพันธ์ให้ทั้งคู่ตั้งแต่เนิ่นๆ ยังดีกว่า...ที่แล้วมา มารดาของนางพาพวกนางพี่น้องเข้าทางท่านป้าอย่างองค์หญิงผิงหยางซึ่งเป็นมารดาของญาติผู้พี่ ก็ไม่นับว่าน่าเกลียดอะไร นางในฐานะบุตรสาวก็จะขอเอาอย่างมารดา ใช้วิธีเดียวกันนี้ก่อร่างสร้างสะพานรักให้พวกเขาสองคนก็แล้วกัน!เพื่อดำเนินแผนการสร้างสะพานรักครั้งนี้ หานลี่หรูถึงกับให้มารดานั่งรถม้าตามไปด้วย แล้วขอให้มารดาผู้รู้ควา

“ท่านป้าดูสิเจ้าคะ...องค์หญิงห้าช่างเป็นผู้มีจิตใจกตัญญูและอ่อนโยนนัก” หานลี่หรูรีบยกยออย่างเป็นธรรมชาติองค์หญิงห้าเอียงอาย นางไม่กล่าวอะไร ทำเพียงหลุบตาลง อมยิ้มน้อยๆ ไม่นานนักก็คล้ายนึกบางเรื่องขึ้นได้ “จริงสิ...ท่านน้าเจ้าคะ คุณหนูหานเคยเล่าว่าในเมืองหลวงแห่งนี้เกิดมีสตรีที่เชี่ยวชาญเพลงฉินขึ้นมาอีกคนแล้ว...ฟังมาว่าเป็นสตรีผู้หนึ่งที่อาศัยอยู่ในตำหนักผิงอ๋องแห่งนี้ ไม่ทราบว่าหมิงซินจะขอพบแม่นางท่านนั้นเพื่อฟังเพลงฉินที่แม้แต่คุณหนูหานก็ยังยกย่องชื่นชมไม่ขาดปากได้หรือไม่”หานลี่หรูฟังประโยคเหล่านี้แล้วคิ้วกระตุกก็ไม่รู้ว่าองค์หญิงห้าเกิดนึกอะไรขึ้นมา จู่ๆ ถึงได้ถามถึงภรรยาชาวยุทธ์ของผิงอ๋องขึ้นมาเสียได้ นางเคยชื่นชมสตรีชาวยุทธ์นั่นให้องค์หญิงห้าฟังเพื่อใช้เป็นข้ออ้างทูลขอพระราชานุญาตจากหวงฮองเฮาก็จริงอยู่ แต่เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในแผนเสียหน่อย! องค์หญิงสูงศักดิ์ผู้หนึ่งจะอยากพบหญิงอุ่นเตียงที่ไร้ตำแหน่งแห่งที่ ซ้ำในยามนี้ยังไร้ความรักความโปรดปรานจากผู้เป็นใหญ่ในตำหนักไปเพื่ออะไร? คิดตรวจสอบว่าสตรีข้างกายผิงอ๋องที่แท้มีรูปร่างหน้าตาอุปนิสัยใจคออย่างไรงั้นรึ?บรรยากาศกำลังดีเช่นนี้ แท

องค์หญิงห้า สหายสูงศักดิ์ของนางผู้นี้ ภายนอกดูนุ่มนิ่มแสนดี ทว่าแท้จริงแล้วเอาแต่ใจตนเองเป็นที่หนึ่ง อยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ เหล่าชนชั้นสูงมีใครบ้างไม่รู้ว่าที่ผ่านๆ มานางก่อวีรกรรมร้ายกาจอันใดเอาไว้บ้างนับตั้งแต่ยังเยาว์ อายุอานามได้ราวห้าขวบปี ครั้งหนึ่ง เพียงเพื่อจะแย่งชิงผลท้อบรรณาการมาจากองค์หญิงสี่ องค์หญิงห้าถึงขั้นแกล้งอดอาหาร นอนร้องไห้ รำพึงรำพันว่าเหตุใดตนเองจึงไม่เป็นที่โปรดปรานเหมือนพี่สาวอย่างองค์หญิงสี่ ตัดพ้อต่อชะตาชีวิตว่าสิ่งดีๆ ใด พี่หญิงของนางก็ล้วนได้ครอบครองทั้งสิ้น กระทั่งผลไม้ธรรมดาสามัญยังไม่เว้น องค์หญิงสี่จนใจ ได้แต่มอบผลไม้บรรณาการทั้งหมดที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ตนเองให้แก่องค์หญิงห้า องค์หญิงห้าถึงได้ยอม “ลุกขึ้นมากินข้าวกินปลา ร่าเริงสดใส” ดังเดิม วังหลวงจึงนับว่ากลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้งเรื่องราวทำนองนี้เกิดวนซ้ำนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นของดีใด หากองค์-หญิงห้าอยากได้ นางก็แค่ใช้วิธีการเดิมๆ แย่งชิงเอามาจากองค์หญิงสี่ ทั้งอย่างนั้น ความที่นางเป็นบุตรสาวของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน แตกต่างจากองค์หญิงสี่ที่เกิดจากฮองเฮาพระองค์ก่อนผู้ล่วงลับ จึงไม่มีผู้ใดขวัญกล