Tous les chapitres de : Chapitre 331 - Chapitre 340

ข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ทุกคนล้วนโล่งใจ ทว่าสาวใช้ที่ชีวิตตกอยู่ในเงื้อมมือของเซี่ยซูเหยาเห็นแล้วยิ่งกว่าหวาดวิตกหาก...หากสตรีผู้นั้นรู้เข้า จะเอาความโกรธเกรี้ยวมาลงที่นางและครอบครัวหรือไม่?เพื่อรักษาชีวิตตนเองและครอบครัวทั้งหมด นางตัดสินใจลอบไปแจ้งข่าวให้สายลับผู้รอรับข่าวจากนางอีกทอดหนึ่งทันทีทันทีที่ลูกศิษย์ซึ่งรับหน้าที่ติดต่อกับสาวใช้ในตำหนักผิงอ๋องนำเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมารายงาน เซี่ยซูเหยาที่ไม่เพียงไม่สมความคิด ยังกลายเป็นตัดชุดวิวาห์ให้ผู้อื่นอีกครั้งก็ยิ่งกว่าเดือดดาล กำกระบี่พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังตำหนักหลี่ผิงอ๋องทันทีนางไม่ได้ทำให้คนผู้นั้นได้อารมณ์ความรู้สึกและความทรงจำกลับคืนมาเพื่อให้ลูกศิษย์สารเลวต่ำช้านั่นมาตักตวงผลประโยชน์เช่นนี้!ครั้งนี้นางไม่สนใจอะไรแล้ว นางจะสังหารนางแพศยาน้อยนั่น!เซี่ยซูเหยาใช้วิชาตัวเบาดีดตัวพุ่งทะยานมายังตำหนักผิงอ๋อง รวดเร็วยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิตลูกศิษย์และผู้ติดตามของนางที่ตามมาติดๆ ล้วนช่วยปัดป้องอาวุธลับ และรับมือองครักษ์สกุลหลี่กับขุนศึกนายกองที่อาศัยอยู่ในตำหนักและองครักษ์เงาที่กรูกันพุ่งตัวออกมาขัดขวาง แม้ตึงมือแต่ก็ยังสามารถเ

เนิ่นนานนัก เซี่ยซูเหยาก็ขยับริมฝีปากซีดเซียวเอ่ยขึ้นมา“ไม่ว่าจะอย่างไรเจ้าก็จะยังเห็นข้าเป็นศิษย์พี่สินะ...หึๆ ตาแก่นั่น...สมแล้วจริงๆ ที่ข้าวางยาพิษไร้สีไร้กลิ่นจากตำหนักพันพิษสังหารมันและลูกศิษย์ของมันทุกคน ให้มันต้องทนมองลูกศิษย์ล้มตายไปทีละคนสองคน พวกที่ไม่ตายก็โดนไล่ล่าสังหารอย่างน่าสังเวช!” นางยังเอ่ยต่อไป “เจ้ารู้หรือไม่ หลี่หยาง ข้าเอง...เป็นข้าเองจริงๆ ที่วางยาคนทั้งหุบเขา เปิดทางให้พรรคมารเข้ามาสังหารอาจารย์และศิษย์พี่ศิษย์น้อง เป็นข้าเอง! ฮะๆๆ ยามเห็นพวกมันทุกคนที่คอยแต่จะขัดขวางความสุขของข้าค่อยๆ ขาดใจตาย เห็นซากศพของพวกมันเกลื่อนหุบเขา ตัวข้านั้นสาแก่ใจยิ่ง!”หลี่หยางฟังแล้วทอดถอนใจ “ข้ารู้เรื่องนั้นตั้งแต่แรกแล้ว...การที่หลังจากนั้นตัวท่านก็กลายเป็นศิษย์ชั้นสูงของตำหนักพันพิษ และต่อมาก็กลายเป็นประมุขคนใหม่ของตำหนักพันพิษ บ่งบอกเรื่องราวได้หมดแล้วทุกอย่าง”เซี่ยซูเหยาชะงักค้าง หน้าชาที่แท้...ที่แท้ที่ผ่านมา ไม่ว่านางจะเสแสร้งแกล้งพูดอะไร ไม่ว่านางจะโกหกพกลมอย่างไร เขาล้วนรู้เท่าทันทุกอย่าง เพียงแต่ไม่พูดออกมาเท่านั้น...ถูกแล้ว...เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรเซี่ยซูเหยาพลันสิ้

ข้างฝ่ายองค์หญิงห้า นางได้ยินรับสั่งแล้วก็ก้มหน้างุด ในตามีหยาดน้ำสีใสคลอเคล้าอยู่เต็มไปหมด นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านพ่อ ลูกเพียงแต่...”“หม่อมฉันเป็นผู้ให้หมิงซินไปเยี่ยมเยียนสหายเก่าแก่แทนตนเองเท่านั้นเพคะ” หวงฮองเฮาตรัสเสียงนุ่ม “หรือฝ่าบาททรงลืมเลือนไปแล้ว ว่าหม่อมฉันกับองค์หญิงผิงหยาง ชายาของผิงอ๋องรุ่นก่อน เคยสนิทสนมคบหา นับว่าเป็นสองสหายผู้รู้ใจที่ใครต่อใครต่างก็อิจฉาคู่หนึ่ง...ครั้งนั้นไป๋หลิงกวีเอกยังเคยบรรยายความงามของหม่อมฉันและองค์หญิงผิงหยางในเทศกาลดอกไม้ไฟเอาไว้ในบทกวีไป๋หลิงส่าน ความว่า ‘งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ที่เบ่งบานบนผืนนภา สองนางประคองกันและกันแย้มสรวล สนิทสนมรักใคร่ยิ่งกว่าพี่หญิงน้องหญิงร่วมอุทร...’”องค์ฮ่องเต้ไท่จินฟังแล้วยังไม่คลายโทสะ “ที่แท้ก็เป็นฮองเฮาที่ส่งบุตรสาวไปหาบุตรชายผู้อื่นถึงตำหนัก!”หวงฮองเฮาตกใจ รีบคุกเข่าลงทันที “ฝ่าบาท! คำกล่าวนี้ช่างรุนแรงนัก หม่อมฉันหาได้มีเจตนาเช่นนั้นไม่ หากคำพูดนี้ถูกแพร่งพรายออกไป หม่อมฉัน...” หวงฮองเฮาขมวดคิ้วแน่น น้ำตาไหลดั่งสายธารา ดูอ่อนแอน่าสงสารเป็นที่สุดท่าทีนั้นกลับไม่ได้ทำให้องค์ฮ่องเต้ไท่จินคลายโทสะทรง

ถึงออดอ้อนไปก็ไร้ผล ภาระหน้าที่ก็คือภาระหน้าที่ อาจูรู้ดีว่าถึงอย่างไรท่านอ๋องแม่ทัพของเธอก็ต้องไป และคนอย่างเขาจะไม่มีทางฝ่าฝืนกฏระเบียบของกองทัพแน่ๆ ดังนั้น ถึงจะอยากออดอ้อนทำตัวเอาแต่ใจแค่ไหน คนอย่างอาจูหลานอาม่าก็ยังพอจะรู้กาละเทศะ เธอไม่อยากทำให้เขาต้องห่วงหน้าพะวงหลัง หรือมองว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภทที่จะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา กลายเป็นภาระทางใจในสนามรบ เหนือสิ่งอื่นใด...เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะรออยู่เฉยๆ สักหน่อย!เดินทางออกจากหุบเขา ดั้นด้นมาจนถึงเมืองหลวงแฝงตัวเป็นนางคณิกาก็ยังทำมาแล้ว กับแค่แฝงตัวเป็นทหาร แมนๆ ขี่ม้าคุยกัน มันจะยากเย็นแค่ไหนเชียว!...อาจูลืมไปเสียสนิท ว่าพลทหารส่วนใหญ่ต้องเดินเท้ากันทั้งนั้น พวกที่มีม้าให้ขี่น่ะ มีแค่พวกทหารม้ากับพวกมียศมีตำแหน่งเท่านั้นแหละ!หลังจากหลบหนีออกจากตำหนักอันสุขสบาย แฝงตัวเข้าในกองทัพ อาจูถึงได้สำเหนียกถึงความจริงข้อนี้นี่ถ้าหากว่าเธอเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่เคยฝึกฝนลมปราณ คงจะหอบแฮ่ก เป็นลมตั้งแต่ชั่วยามแรกที่ออกเดินทางแล้ว!อาจูมัวจดจ่อกับการแฝงตัวเป็นทหาร ไม่ทันเฉลียวใจสักนิดว่าตัวเองก็ถูกลอบติดตามเหมือนกันยามนี้พี่ใหญ่งู...ที่ไม

อาจูช่วยแก้ปมเสื้อผ้าไป หัวใจก็เต้นตุบตับ ทั้งเร็วทั้งแรงขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัวว่าท่านอ๋องบางคนจะได้ยิน“ไม่เคยรับใช้ผู้อื่นเปลี่ยนเสื้อผ้างั้นรึ” จู่ๆ หลี่หยางก็ถามขึ้นมาอาจูไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ทั้งหัวทั้งหูตัวเองแดงก่ำไปหมดจนน่าขำ พยายามคุมน้ำเสียงให้ทุ้มต่ำและไม่สั่นเครือ ตอบสั้นๆ“เคยขอรับ” ก็ท่านไงล่ะ! แต่ตอนนั้นข้าไม่ได้ถึงกับต้องช่วยปลดช่วยถอดให้ท่านทุกชิ้นแบบนี้!ตอนนั้นเอง ท่านอ๋องที่ถอดกางเกงชั้นในสุดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ก็ก้าวขาเดินไปนั่งในอ่างอาบน้ำที่เหนือผิวน้ำยังมีไอจางๆ บ่งบอกว่าเป็นน้ำอุ่น ออกคำสั่งเสียงขรึม“มาถูหลังให้ข้า”ถะ...ถูหลัง?ที่ผ่านมาถึงจะเคยทำอะไรต่อมิอะไรร่วมกันตั้งมากมาย กระทั่งนั่งดีดฉินบนตักก็ยังทำมาแล้ว แต่เธอกับเขายังไม่เคยปลดเสื้อถอดผ้าลงอาบน้ำด้วยกันหรือปรนนิบัติถูหลังให้อีกฝ่ายเลยนะ! ของแบบนั้นน่ะ ท่านอ๋องอย่างเขามีบ่าวรับใช้คอยดูแล ส่วนเธอก็มีสาวใช้คอยดูแลให้ทุกอย่าง จู่ๆ จะให้มายืนดูเขาอาบน้ำ ยืนถูหลังให้แบบนี้ เธอ...เธอต้องเลือดกำเดาท่วมทะลักตายแน่ๆ!“ข้าสั่ง ทำไมถึงยังไม่มา” หลี่หยางเอ่ยเสียงเข้ม “หรือเจ้าไม่เต็มใจรับใช้แม่ทัพอย่างข้