All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 201 - Chapter 210

มุมปากของเจียงซู่กระตุกยิ้มอย่างเย้ยหยัน “ฉันจะมาหาโจวซือเหย่ จำเป็นต้องบอกคนนอกอย่างเธอด้วยเหรอ?”เมื่อเวิงอี๋ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็ไหววูบ แต่เมื่อคิดถึงบางสิ่ง เธอก็ยังคงไม่ยอมถอย“คนที่หลงใหลประธานโจวมีมากมายจริงค่ะ แต่รบกวนคุณเจียงควบคุมตัวเองหน่อย อย่ามาสร้างความวุ่นวาย รบกวนการทำงานของทุกคนตามอำเภอใจแบบนี้”คำพูดของเธอ ประหนึ่งเป็นการตีตราเจียงซู่ว่าเป็นคนไร้ยางอาย หน้าด้านหน้าทนอย่างไม่ต้องสงสัยเลยเจียงซู่ได้ยินความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเธอชัดเจน “ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย หลีกไป!”ทันใดนั้น หลัวเจี๋ย สุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของเวิงอี๋รีบออกโรงช่วยพูดทันที “เจียงซู่ พอได้แล้ว! ทำเป็นได้คืบจะเอาศอกเหรอ? คำพูดดี ๆ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง? ลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งที่แล้วถูกไล่ออกไปแบบไหน?”“เวิงอี๋ ไม่ต้องไปเสียเวลาพูดกับเธอหรอก ผู้หญิงอย่างเธอ จ้องจะปีนขึ้นเตียงเป็นเมียน้อยคนอื่นจนตัวสั่น ต่ำตมสุด ๆ ไล่ออกไปเลย แค่ยอมพูดกับเธอ ยังถือว่าให้เกียรติเกินไปด้วยซ้ำ”สีหน้าของเจียงซู่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก ทว่าสีหน้าของอีกฝ่ายกลับมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยอย่างละเอียดอ่อน ความไ

เลขาหลู่พูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณผู้หญิงครับ การหย่าไม่ใช่เรื่องเล็ก คุณคิดให้ดีก่อนตัดสินใจได้ไหมครับ?”เจียงซู่หันไปมองเขา ไม่ตอบ แต่ถามกลับว่า “คุณจะรับได้ไหมถ้าภรรยาของคุณสวมเขาให้คุณทุกวัน?”“...”เลขาหลู่พูดไม่ออกเจียงซู่กล่าวต่อ “เรื่องที่พวกคุณรับไม่ได้ ทำไมจะต้องให้ฉันรับได้ด้วย?”เธอเป็นพวกต้อยต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ?เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่งและเปิดออก เจียงซู่จึงก้าวเท้าออกจากประตูเลขาหลู่รู้สึกหงุดหงิด ไม่ใช่สิ เขายังเป็นโสดอยู่เลย จู่ ๆ ก็มาแช่งให้เขาถูกสวมเขาทำไมกัน?หลู่เหยียนแสดงออกว่ารู้สึกน้อยใจมาก“คุณผู้หญิงครับ คุณจะไปที่ไหนครับ? ผมไปส่ง”เลขาหลู่แสดงออกว่าเขาจะไม่ถือสาคนที่มีชีวิตแต่งงานที่โชคร้ายเจียงซู่พูดโดยไม่หันกลับไปมอง “ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณไปดูแลว่าที่นายหญิงคนใหม่ของคุณเถอะ”อันที่จริงเธอไม่ต้องการเอาความโกรธมาลงกับหลู่เหยียน แต่เธออดไม่ได้จริง ๆแม้ว่าเขาจะทำตามคำสั่ง แต่การที่เธอถูกผลักเข้าไปในลิฟต์อย่างไม่ให้เกียรติเช่นนี้ ทำให้เธอไม่อาจสงบใจได้หลู่เหยียนที่อึดอัดใจจึงหมุนตัวขึ้นไปชั้นบนเพื่อนร่วมงานที่ชอบซุบซิบนินทาเห็นหลู่เหยียนขึ้นมา

เธอรับไม่ได้กับการแต่งงานที่มีตำหนิ และทนไม่ได้ที่จะต้องแบ่งปันสามีกับผู้หญิงคนอื่นโจวซือเหย่ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมา “ผมกับเวิงอี๋มีความสัมพันธ์กันแบบปกติ ไม่มีอะไรคลุมเครือ และผมก็จะไม่หย่ากับเจียงซู่ด้วย”ป้าเฉินบ่นในใจว่า คุณมาอธิบายให้ฉันฟังก็ไม่มีประโยชน์ คนที่คุณควรไปอธิบายคือเจียงซู่ต่างหาก!เจียงซู่ต่างหากที่ต้องการหย่ากับคุณป้าเฉินจ้องมองแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป ในใจยังคงหวังว่าคุณผู้ชายจะตามง้อคุณผู้หญิงกลับมาได้เธอมองเห็นว่าคุณผู้ชายมีความรู้สึกที่ดีต่อคุณผู้หญิง แต่ทำไมชีวิตคู่ถึงต้องเดินมาถึงจุดที่ต้องหย่าร้างกันด้วย?และเธอเองก็ตั้งใจว่าจะช่วยพวกเขาเลี้ยงลูก ความปรารถนานี้ของเธอยังจะสามารถเป็นจริงได้หรือไม่?สถานที่ที่เจียงซู่จะไปได้ก็มีอยู่ไม่กี่แห่ง โจวซือเหย่รู้ดี เมื่อตัดบ้านตระกูลเจียงและโรงพยาบาลออกไปแล้ว เขาจึงตรงไปที่บ้านของไต้ซานเหอเป็นอันดับแรกไต้ซานเหอเปิดประตูให้เขาอย่างไม่ลังเล เธอยืนพิงกำแพงตรงทางเข้าพลางกอดอก และพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมว่า “โอ้โห! ช่างเป็นแขกพิเศษจริง ๆ วัดเล็ก ๆ ของฉันนี่ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ ที่ได้ต้อนรับพระองค์ใหญ่มาถึงที่ นั

ขณะที่ทั้งสองดิ้นรนฉุดระชากกัน ชุดนอนของเจียงซู่ก็เลื่อนหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนผืนใหญ่ และจากมุมมองของเขา เขายังมองเห็นเรือนร่างอันเย้ายวนที่ทำให้เขาไม่อาจวางมือไม่ลงได้โจวซือเหย่รู้ดีว่าร่างกายใต้เสื้อผ้าของเธอนั้นช่างยั่วยวนเขามากเพียงใดสายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ซึ่งเจียงซู่ก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนเช่นกันโจวซือเหย่ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองต้องทนทรมานอยู่แล้ว อีกทั้งพวกเขาไม่ได้มีอะไรกันมาหลายวันแล้ว วินาทีนั้น ความคิดทั้งหมดจึงพุ่งพล่านไปยังเบื้องล่าง พร้อมกับร่างกายของเขาที่กดทับลงมาเจียงซู่ต่อต้าน “โจวซือเหย่ คุณคิดจะข่มขืนภรรยาตัวเองหรือไง?”โจวซือเหย่จับข้อมือของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ แล้วเตือนเธอว่า “ตอนนี้เรายังเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย”พูดจบ ริมฝีปากของโจวซือเหย่ก็จูบลงบนไหล่ขาวเนียนของเธอเจียงซู่: “อย่าแตะต้องฉัน สกปรก—”โจวซือเหย่จับกรามของเธอไว้ด้วยมือเดียว แล้วก้มลงจูบเพื่อปิดปากของเธอเป็นสามีภรรยากันมาตั้งหลายปี อันที่จริงแล้วจำนวนครั้งที่พวกเขาจูบกันนับครั้งได้ การจูบสำหรับโจวซือเหย่ถือเป็นเรื่องที่ใกล้ชิดสนิทสนมอย่างยิ่งความนุ่มนวลใต้ริม

ดูเหมือนโจวซือเหย่จะสนิทสนมกับเวิงอี๋ถึงขั้นที่คุยกันได้ทุกเรื่องแล้ว ถึงได้เล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเวิงอี๋เฝ้ามองสีหน้าของเจียงซู่อยู่ตลอด ในใจแวบผ่านความรู้สึกดีใจที่เธอเดาไม่ผิดเวิงอี๋กล่าวอีกครั้ง “ฉันช่วยเธอได้นะ”เจียงซู่: “เธอจะช่วยฉัน?”เวิงอี๋พยักหน้า “ใช่ ฉันช่วยเธอได้”เจียงซู่ดึงมือที่เวิงอี๋จับไว้ออก “ไม่เป็นไร”การที่จู่ ๆ เธอมาหาแล้วพูดเรื่องนี้ เจียงซู่ไม่คิดว่าเวิงอี๋จะมีเจตนาดีอะไรสีหน้าของเวิงอี๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ทำไม หรือว่าเธอไม่อยากหย่าแล้ว?”เจียงซู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันจะหย่าหรือไม่หย่า เมื่อไหร่จะหย่า มันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ”อย่ามาเสือกเรื่องของชาวบ้านที่นี่พูดจบ เธอก็หันหลังเตรียมเดินจากไปเวิงอี๋ตามติดเหมือนวิญญาณร้าย คว้าแขนเธอไว้ได้อีกครั้ง นัยน์ตาของเจียงซู่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม?“ปล่อยมือ!”เวิงอี๋เหลือบมองไปด้านหลังเจียงซู่ ก่อนออกแรงบีบแขนเธออย่างลับ ๆเจียงซู่เจ็บปวด จึงสะบัดมือเวิงอี๋ออกด้วยสัญชาตญาณวินาทีต่อมา เวิงอี๋ก็ล้มลงไปด้านหลังราวกับว่าวสายป่านขาดเจียงซู่เห็นดังนั้น ก็แขวะในใจ อ้าว! มามุกนี้อีกแล