All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 181 - Chapter 190

เวินเหยาฉินที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่บริเวณประตูอย่างไม่วางตา จึงได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่เจียงซู่กับโจวจิ่งอี้ประจันหน้ากันอย่างถนัดชัดเจน สายตาของเธอหรี่ลงในทันที พร้อมแฝงไว้ด้วยความจับผิดและพิจารณาในทุกอิริยาบถอย่างถี่ถ้วนในจังหวะเดียวกัน โจวซือเหย่ก็กลับมาถึงอย่างรวดเร็วเกินคาด ส่งผลให้พิธีไหว้บรรพบุรุษในครั้งนี้ ถูกปิดฉากลงด้วยตัวเขาเองในที่สุด...เมื่อเวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งวัน เข้าสู่วาระแห่งวันส่งท้ายปีเก่าอย่างเป็นทางการ นี่นับเป็นปีใหม่ครั้งที่ห้าแล้ว ที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ร่มเงาของตระกูลโจวตระกูลโจวยึดถือธรรมเนียมการอยู่พร้อมหน้าเพื่อเฝ้ารอรับปีใหม่อย่างเคร่งครัด ตราบใดที่ท่านผู้อาวุโสยังคงนั่งอยู่ ณ ที่นั้น ย่อมไม่มีสมาชิกคนใดกล้าลุกออกจากห้องไปก่อนอย่างเด็ดขาดเรื่องบาดหมางส่วนตัวในวันวานจะเป็นเช่นไร ก็ต้องถูกเก็บงำไว้ในวันวาน ในวันนี้ใบหน้าของผู้คนในตระกูลโจวต่างต้องประดับประดาด้วยความสงบสุขและความชื่นมื่นอย่างพร้อมเพรียงตึงเมื่อเสียงนาฬิกาบ่งบอกถึงวาระปีใหม่ดังขึ้น ท้องฟ้าพลันถูกโอบล้อมไปด้วยแสงสว่างจากดอกไม้ไฟที่กำลังพวยพุ่งและเบ่งบานเปล่งประกายระยิบระยับอย่างต

เมื่อจวงเยว่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว เธอก็กล่าวขอบคุณทันที “ขอบคุณนะคะ”เจียงซู่ตอบกลับสั้น ๆ “ไม่เป็นไร”เมื่อกล่าวจบ เธอก็ไม่รอช้า และเดินตรงไปยังอาคารผู้ป่วยในโดยมีจวงเยว่เดินตามหลังเธอไปในทิศทางเดียวกัน“คุณมาเยี่ยมคนป่วยเหรอคะ?”เจียงซู่เพียงตอบรับด้วยเสียง อืม เบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะกล่าวเพิ่มเติมต่อไปว่า “คุณย่าฉันพักรักษาตัวอยู่ที่นี่น่ะ”จวงเยว่เกรงว่าบรรยากาศจะน่าอึดอัด จึงรีบหาเรื่องชวนคุย “พ่อฉันก็พักรักษาตัวอยู่ที่นี่เหมือนกันเลยค่ะ”เจียงซู่พยักหน้าตอบรับ จากนั้นจึงถามกลับด้วยคำถามที่ตรงประเด็น “ทำไมคุณไม่ตอบตกลงไป?”“เรื่องอะไรคะ?” จวงเยว่ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยเจียงซู่กล่าวชี้ชัด “คนที่พวกเขาพยายามบังคับให้เธอแต่งงานด้วยนั่นน่ะ?”ในเมื่อเธอเคยพัวพันเกี่ยวกับเรื่องการอุ้มบุญมาก่อน ก็ย่อมหมายความว่า ขอบเขตทางด้านศีลธรรมของเธอไม่ได้สูงส่งอะไรเลยแม้แต่น้อยจวงเยว่ได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันซีดเผือดลงทันทีด้วยความละอายใจอย่างรุนแรง เธอใช้เวลาชั่วครู่ใหญ่กว่ากว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “คุณก็มองว่าฉันเป็นพวกปากว่าตาขยิบใช่ไหมคะ?”“ฉันก็แค่สงสั

เจียงซู่เห็นคุณย่าแสดงอาการดังนั้น ก็รู้สึกสงสารจับใจขึ้นมาในทันทีนี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากคนเป็นลูกได้จริงหรือ?ในฐานะบุตรชาย ถึงแม้จะไม่รู้จักวิธีการแสดงความกตัญญูต่อผู้เป็นแม่ก็แล้วไปเถอะ แต่ถึงขนาดรังเกียจว่าการมาเยี่ยมเยียน ณ ที่แห่งนี้เป็นเรื่องอัปมงคลอย่างนั้นเลยหรือ?เจียงซู่เอ่ยแทรกขัดจังหวะทันที “พ่อคะ พวกเรากำลังกินข้าวรวมญาติกันอยู่”เจียงซงหวากล่าวอย่างดูแคลน “อาหารรวมญาติที่โรงพยาบาลจะไปอร่อยได้ไง? ไป ๆ ๆ ซือเหย่ พวกเราไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ พอดีเลย ฉันมีเรื่องธุรกิจจะคุยกับนาย...”เจียงซู่รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาจนทนไม่ไหว พ่อของเธอทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?คุณย่าอี้เอ่ยปากห้ามปราม “ซงหวา วันนี้เป็นวันปีใหม่ มีเรื่องอะไรจะคุยก็รอหลังปีใหม่ไม่ได้หรือ?”เจียงซงหวาตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องงานการแม่จะไปรู้เรื่องอะไร? อย่ามายุ่งมั่วซั่วไม่เข้าเรื่องเลย รอหลังปีใหม่ค่อยคุยก็ไม่ทันทำมาหากินกันพอดี”“ตอนนี้แม่ไม่ได้เป็นคนหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว ไม่รู้หรอกว่า ค่าน้ำค่าไฟค่ากิน มันแพงแค่ไหน ไหนจะเสื้อผ้าอีกมีอะไรที่ไม่ใช้เงินบ้าง? แม่พักอยู่ในโรงพยาบา

ดวงตาของโจวซือเหย่เรียบเฉย ทอดมองไปยังสามีภรรยาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา “ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของผม เป็นคนในตระกูลโจว ไม่ใช่คนที่พวกคุณจะแตะต้องได้ตามใจชอบ”ต่อหน้าอำนาจที่แท้จริง สถานะหรือลำดับใดความอาวุโสใด ๆ ย่อมไม่มีความหมายการถูกโจวซือเหย่กระทำให้อับอายขายหน้าเช่นนี้ เจียงซงหวาทำได้เพียงโกรธจนตัวสั่น แต่กลับไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความความอัดอั้นและคับแค้นอย่างเห็นได้ชัดหลู่ไฉ่หวานยิ่งไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว เธอทำได้เพียงยืนนิ่งด้วยความหวาดเกรงเจียงซู่จ้องมองแผ่นหลังของโจวซือเหย่ ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังที่ดูสง่างามดุจภูเขาสูง ทำให้เธอเผลอใจลอยไปชั่วขณะ เธอใจลอยจนกระทั่งเจียงซงหวาและภรรยาเดินจากไปแล้ว เธอก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น“เธอโง่เหรอ? หรือขาพิการ?”เสียงที่ดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหันนั้น ดึงความสนใจให้เธอหลุดออกมาจากภวังค์ เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็พบกับคิ้วที่ขมวดมุ่นเข้าหากันจนเป็นปม พร้อมด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจโจวซือเหย่กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กำลังจะโดนตบอยู่แล้วแท้ ๆ ทำไมไม่รู้จักหลบ?”เจียงซู่ค่อย ๆ แกะมือที่ถูกก

ในตอนนั้น เธอคิดว่า ต่อให้เขาลาจากโลกนี้ไป เธอก็ยอมครองตัวเป็นม่ายให้เขาไปตลอดชีวิตแต่ตอนนี้ เขาไม่ได้ลาจากโลกนี้ไป และในเมื่อเธอไม่สามารถเป็นที่หนึ่งในใจเขาได้ การที่เธอเลือกถอนตัวออกมามันผิดตรงไหนกัน?เจียงซู่กล่าวออกมาด้วยความแน่วแน่และเย็นชา “เพราะว่า ฉันไม่อยากรักคุณอีกแล้ว”ในวินาทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง ห้องพักผู้ป่วยก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เป็นความเงียบที่หนักหน่วงที่สุดเท่าที่เคยมีมาราวกับว่าความลับใหญ่หลวงได้ถูกเปิดเผยขึ้นมาภายใต้แสงอาทิตย์ในขณะนั้น ทั้งสองคนจมดิ่งอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบ“คุณชอบผมเหรอ?”โจวซือเหย่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นด้วยคำถามที่ไม่คาดคิด ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นความประหลาดใจอย่างยิ่งเจียงซู่มองเห็นสีหน้าของเขาได้อย่างชัดเจนทุกประการ และรู้สึกที่อยากจะหัวเราะอย่างขมขื่นในใจทุกคนรอบตัวเขา รู้หมดว่าเธอชอบเขา มีเพียงเขาซึ่งเป็นเจ้าของเรื่องเท่านั้นที่ไม่รู้ เขาต้องเฉื่อยชาไม่ใส่ใจเธอมากแค่ไหน ถึงได้ไม่รู้สึกถึงเรื่องนี้เลย?ถ้าไม่ใช่เพราะความรัก เธอจะบ้าบิ่นถึงขนาดมาแต่งงานแกเคล็ดให้เขาที่มีชะตากรรมไม่แน่นอนอย่างนั้นหรือ?ถ้าไม่ใช่เพราะค