ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก のすべてのチャプター: チャプター 221 - チャプター 230

เจียงซู่นิ่งเงียบตลอดทาง เธอปล่อยให้ไต้ซานเหอประคองไปดั่งหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิตทันทีที่ถึงบ้าน ไต้ซานเหอรีบสำรวจตามเนื้อตัวของเพื่อนรักด้วยใจที่เต้นระรัวก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อดูว่าร่างกายเธอยังมีร่องรอยอื่นอยู่อีกหรือไม่ ทว่าเจียงซู่กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าว่า “ฉันไม่ได้ถูกข่มขืน”คำพูดนั้นทำให้ก้อนเนื้อในอกของไต้ซานเหอที่หนักอึ้งค่อย ๆ คลายลง ไม่แปลกที่เธอจะคิดมาก เพราะแววตาที่สิ้นหวังและไร้ชีวิตของเจียงซู่นั้นช่างเหมือนกับเธอเพิ่งถูกข่มขืนมาไต้ซานเหอถามเสียงสั่น “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เจียงซู่ไม่ได้ให้คำตอบ แต่ถามกลับด้วยสายตาว่างเปล่า “ในบ้านมีเหล้าไหม?”“มีแต่เบียร์ เอาไหม?”เจียงซู่พยักหน้าช้า ๆ ทันทีที่ไต้ซานเหอเอากระป๋องเบียร์มา เจียงซู่ก็เปิดมันออกแล้วกรอกของเหลวขมปร่าลงคออย่างบ้าคลั่ง เพียงอึดใจเดียวเบียร์ครึ่งหนึ่งก็อันตรธานไป ทว่าความรีบร้อนกลับทำให้เธอสำลักจนตัวโยน “แค่ก ๆ...!”หยดน้ำสีอำพันกระเซ็นเปื้อนเสื้อผ้า ไต้ซานเหอรีบคว้าทิชชูมาซับให้พลางเอ่ยเตือนด้วยความสงสาร “ค่อย ๆ ดื่มสิ”เจียงซู่ยกหลังมือขึ้นปาดคราบเบียร์ที่มุมปาก พลางพึมพำเสียงแผ่ว

ห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ไม่มีใครเปล่งเสียงใด ๆ ออกมา ทุกสายตาขยับมาจับจ้องที่เธอเป็นจุดเดียวเจียงซู่ยังคงยืนหยัดในเจตนารมณ์เดิม “หนูไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขาอีกต่อไปแล้วค่ะ”เวินเหยาฉินกดเสียงต่ำอย่างตำหนิ “เจียงซู่ เธอพูดจาเลอะเทอะอะไรออกมา?”คุณพ่อท่านเพิ่งจะจัดการเรื่องนี้ไปเอง แล้วเธอจะลุกขึ้นมาแกว่งเท้าหาเสี้ยนอีกทำไม?คุณปู่โจวเอ่ย “เสี่ยวเจียง ซือเหย่ก็บอกแล้วไงว่าเขากับเวิงอี๋ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้ง ปู่จะสั่งให้เขาส่งยัยนั่นไปให้ไกล ไม่ให้มาปรากฏตัวต่อหน้าหนูอีก ชีวิตสามีภรรยาจะเอ่ยคำว่าหย่ากันง่าย ๆ ได้ยังไง”“คุณปู่คะ เขาอาจจะไม่ได้มีอะไรเลยเถิดกับเวิงอี๋ก็จริง แต่เขากลับเทิดทูนพี่สาวของเวิงอี๋ไว้เหนือหัวใจ” เจียงซู่กล่าวต่อ “หนูแค่ทำลายสิ่งของที่เขาหวงแหน เขาก็แทบจะบีบคอหนูให้ตายคามือ หนูไม่รู้เลยว่าถ้าครั้งหน้าหนูทำให้เขาโกรธขึ้นมาอีก เขาจะพรากชีวิตหนูไปจริง ๆ หรือเปล่า”เวินเหยาฉินรีบแก้ต่างแทนลูกชาย “เหลวไหล! อาเหย่ไม่ใช่คนใช้ความรุนแรงขนาดนั้นเสียหน่อย คราวหน้าเธอไม่ไปยั่วโมโหเขา มันก็ไม่เกิดเรื่องแล้ว?”เจียงซู่ย้อนถาม “แม่คะ ถ้าพ่อเอาแต่คิดถึงคน

เวินเหยาฉินจะกล้าแสดงความเห็นได้อย่างไร เธอทำได้เพียงพยักหน้าตกปากรับคำแต่โดยดี……เจียงซู่กับโจวซือเหย่ฉุดกระชากลากถูซัดกันนัวเนียมาตลอดทางจนกระทั่งเธอถูกยัดเข้าไปในรถ“ฉันจะลงรถ!”โจวซือเหย่: “ออกรถ”เลขาหลู่ไม่รอช้า รีบสตาร์ทรถและกดปุ่มเลื่อนฉากกั้นปิดสนิททันที แยกเบาะหน้าและเบาะหลังออกเป็นสองโลกที่ตัดขาดจากกัน“ปล่อยฉันลงไป!”เจียงซู่ทุบแผ่นกั้นอย่างแรงเลขาหลู่ทำเป็นหูทวนลม พลางท่องในใจว่า: ฉันหูหนวก ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นโจวซือเหย่คว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วออกแรงกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอก “อย่าโวยวาย!”เจียงซู่บิดข้อมือหนีทั้งดิ้นรนทั้งแผดเสียง “แค่คุณเซ็นสัญญาหย่าซะ ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดกับคุณแม้แต่คำเดียว!”พูดไป มืออีกข้างก็ทุบตีไหล่เขาไม่หยุด “ปล่อย!”แรงทุบตีนั้นสะเทือนไปถึงแผลที่ถูกเฆี่ยนที่แผ่นหลังของโจวซือเหย่ จนเขาต้องขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าซีดเผือดลงไปถนัดตา“ปล่อย!”โจวซือเหย่หน้าดำคร่ำเครียด แววตามืดมนสลัว เขาจับเธอกดเข้ากับอ้อมกอดอย่างแรง ก่อนจะโน้มหน้าลงไปปิดปากเธอด้วยจุมพิตที่ดุดัน“อื้ออื้อ...”เจียงซู่พยายามดิ้นหนีโจวซือเหย่ล็อคท้ายทอยเธอไว้แน่น บัง

เวินเหยาฉินยืนเท้าสะเอวด้วยความฉุนเฉียว เธอตั้งใจจะโทรตามตัวลูกสะใภ้กลับมาจัดการให้รู้ดีรู้ชั่ว ทว่าเจียงซู่ไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย ทั้งมือถือและกระเป๋ายังคงวางนิ่งอยู่ในรถของโจวซือเหย่เมื่อติดต่อเจียงซู่ไม่ได้ เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายโทรหาลูกชายแทน แต่กลายเป็นว่าคนเป็นลูกชายก็ไม่ยอมรับสายอีก เวินเหยาฉินโกรธจนปวดขมับไปหมดหลังจากเจียงซู่ขับรถหนีออกมาจากคฤหาสน์จิ่งหยวน เธอก็นำรถไปจอดทิ้งไว้ที่ใต้ตึกคอนโดของตัวเอง ก่อนจะโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปหาไต้ซานเหอทันทีเธอไม่ได้ไปหาเพื่อนรักที่สำนักงานทนายความ แต่เลือกที่จะโทรนัดให้ออกมาเจอกันข้างนอกแทน เพื่อป้องกันไม่ให้ สายลับอย่างชุยจี้เหิงล่วงรู้ร่องรอยทันทีที่เห็นหน้าเธอ ไต้ซานเหอก็อุทานขึ้น “ทำไมแกถึงทำให้ตัวเองอยู่ในสภาพสะบักสะบอมแบบนี้อีกแล้วล่ะ? แล้วเรื่องหย่า ทางบ้านนั้นเขาว่ายังไงบ้าง?”เจียงซู่สั่งน้ำเปล่าจากบริกรมากระดกพรวดเดียวจนหมดแก้ว เพื่อชะโลมลำคอที่แหบแห้งให้ทุเลาลง เธอใช้นิ้วปาดคราบน้ำที่มุมปากก่อนจะเอ่ยว่า “โจวซือเหย่ไม่ยอมหย่า แถมเขายังคิดจะกักขังฉันไว้ในบ้านด้วย”ไต้ซานเหออึ้งไป “?”อะไรกัน โจวซือเหย่นึกเฮี้ยนอะไรขึ

เว่ยชิงหางแค่นยิ้มเย็น “ตระกูลโจวอาจจะมีอิทธิพลล้นฟ้าในเมืองเป่ยเฉิง แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์อยู่เหนือกว่ากฎหมาย การที่ซู่ซู่ต้องการจะหย่า ไม่ใช่เรื่องที่คุณแค่พูดว่าไม่หย่าแล้วมันจะจบลงได้”“ตอนนี้คุณก็แค่ข่มเหงเพราะเห็นว่าเธอไม่มีใครคอยหนุนหลัง เลยคิดจะทำอะไรตามใจชอบก็ได้งั้นสิ” เว่ยชิงหางก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องลึกเข้าไปในดวงตาอีฝ่ายพร้อมเน้นทีละคำ “เธอไม่ได้ไร้ที่พึ่ง เพราะตราบใดที่ซู่ซู่ยืนยันจะหย่า ผมนี่แหละที่จะช่วยเธอจนถึงที่สุด”นัยน์ตาคมกริบของโจวซือเหย่มืดครึ้มลงทันที ราวกับมีพายุพัดโหมอยู่ในใจเว่ยชิงหางที่มีใบหน้าหล่อเหลาสุขุมกลับฉายแววรักใคร่ลึกซึ้งอย่างไม่ปิดบัง “โจวซือเหย่ มีคนอีกมากมายที่พร้อมจะทะนุถนอมเธอ”สิ้นประโยคนั้น หมัดหนัก ๆ ของโจวซือเหย่ก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเว่ยชิงหางทันทีเว่ยชิงหางเซถลาถอยหลัง โจวซือเหย่ปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อเขาไว้แน่น พร้อมเอ่ยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง! เจียงซู่คือเมียฉัน เก็บความคิดสกปรกของนายไปซะ!”เว่ยชิงหางกระตุกมุมปากยิ้ม ใบหน้าที่มักจะดูอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “สกปรก