เสียงสะอื้นไห้ที่ปนเปไปกับเสียงอึกทึกครึกโครมดังลอดออกมาจากปลายสายอย่างชัดเจนโจวซือเหย่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว คิ้วเข้มขมวดมุ่นขณะตะคอกถาม “เกิดอะไรขึ้น?”เวิงอี๋ยังคงร้องไห้ไม่หยุด “ฮั่วเซวียน ฮั่วเซวียนเขา กรี๊ดด”ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโครมครามดังสนั่นหวั่นไหว คล้ายกับมีข้าวของบางอย่างถูกปัดกระเด็นจนแตกกระจายจากนั้นเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของชายหนุ่มก็แทรกเข้ามา“อย่า ออกไปนะ พี่ซือเหย่ ช่วยฉันด้วย...”เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติและการอ้อนวอนขอชีวิตนั้น เจียงซู่ได้ยินทุกคำชัดเจนเต็มสองรูหูทว่าก่อนที่โจวซือเหย่จะได้ถามถึงพิกัด สายของเวิงอี๋ก็ถูกตัดทิ้งไปเสียก่อนโจวซือเหย่รีบพลิกตัวลงจากเตียงทันที เขาต่อสายหาหลู่เหยียนสั่งให้สืบหาตำแหน่งของฮั่วเซวียนอย่างเร่งด่วน และเมื่อวางสาย เขาก็รีบติดต่อพ่อเวิงเพื่อถามหาเบาะแสสุดท้ายของลูกสาวของเขาเมื่อเห็นโจวซือเหย่ทำท่าจะออกไปข้างนอกด้วยท่าทีที่วู่วาม เจียงซู่จึงใช้มือยันตัวลุกขึ้นนั่ง “ฉันจะไปกับคุณด้วย”โจวซือเหย่ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำนั้น เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าเธอจะเสนอตัวไปด้วย ในขณะที่เขากำลังลังเล เจียงซู่ก็จัดแจงเสื้อผ
続きを読む
