ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก のすべてのチャプター: チャプター 331 - チャプター 340

แม้ตอนที่เจียงซู่ได้รับรางวัลจะเกิดเหตุการณ์ก่อการร้ายขึ้น แต่เกียรติยศที่ได้รับมานั้นยังคงอยู่ และตำแหน่งดาวรุ่งดวงใหม่ ก็ช่วยยกระดับฐานะทางสังคมของเธอได้เป็นอย่างดียิ่งได้รับการแนะนำจากอาจารย์เจิงด้วยแล้ว แม้จะยังไม่ถึงขั้นมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ววงการ แต่อย่างน้อยผู้คนต่างก็รับรู้กันถ้วนหน้าว่าอาจารย์เจิงได้ผู้สืบทอดที่สมน้ำสมเนื้อแล้วเมื่อโจวซือเหย่เดินทางมารับเธอ เขาก็ได้เห็นภาพเจียงซู่ที่กำลังบรรจงวาดลวดลายได้อย่างคล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงบ เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจวินาทีนั้นเอง เขาราวกับเห็นรัศมีบางอย่างเปล่งประกายออกมาจากตัวเจียงซู่ มันช่างสว่างไสวและเจิดจรัสเหลือเกินโจวซือเหย่ก้าวลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปหาเธอใครบางคนในกลุ่มนั้นเห็นเขาเข้าพอดี และจำได้ทันทีว่าเขาคือใคร จึงหลุดปากอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ประธานโจวนี่นา! มาที่นี่ได้ยังไงกันครับ?”โจวซือเหย่พยักหน้าทักทายคนเหล่านั้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า“ผมมารับภรรยาครับ”ภรรยางั้นเหรอ?!สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่เจียงซู่โดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เป็นเพราะในที่แห่งนี้มีเธอเพ

โจวซือเหย่เดิมทีนั่งจัดการธุระปะปังอยู่ในห้องทำงาน ทว่าทำไปได้เพียงครู่เดียว ความหงุดหงิดใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในร่างกาย เขารู้สึกกระสับกระส่าย ไม่สบายเนื้อสบายตัวจนไม่มีสมาธิจะทำงานต่อ สุดท้ายจึงตัดสินใจปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินกลับห้องพักป้าอู๋ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาด เมื่อเห็นเขาเดินออกมาก็ละมือแล้วส่งยิ้มกว้างทักทาย “คุณผู้ชายทำงานเสร็จแล้วหรือคะ?”โจวซือเหย่พยักหน้าพลางตอบ “ดึกมากแล้ว เลิกทำแล้วไปพักผ่อนเถอะ”ป้าอู๋พยักหน้าพร้อมทั้งตอบกลับสั้น ๆ ว่า “ค่ะ” ทว่าทันทีที่แผ่นหลังของโจวซือเหย่ลับหายเข้าไปหลังบานประตูที่ปิดสนิท ท่าทีนอบน้อมเมื่อครู่ก็อันตรธานไปสิ้น ป้าอู๋เปลี่ยนเป็นท่าทีที่กระตือรือร้นขึ้นมาทันตา โถมตัวไปแนบหูฟังที่ข้างกำแพงอีกครั้งตามนิสัยเดิมทางด้านโจวซือเหย่ เมื่อเข้ามาในห้อง เขาปรายตามองเจียงซู่ที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วก้าวเข้าห้องน้ำไป ทว่าสายน้ำอุ่นจากฝักบัวกลับยิ่งสุมไฟในกายให้รุ่มร้อนจนทนไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจปรับเป็นน้ำเย็นจัดแทน ความเย็นเยียบที่ปะทะผิวช่วยชะล้างความว้าวุ่นและทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้ในทันทีเจียงซ

สายตาที่ประสานเข้ากับเจียงซู่ทำให้โจวซือเหย่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูกเจียงซู่รวบผ้าห่มผืนบางเข้าหาตัวพลางเอ่ยขึ้น “คืนนี้ฉันจะนอนที่ห้องนอนใหญ่”ความหมายนัย ๆ ก็คือ เธอต้องการจะแยกห้องนอนกับเขาเจียงซู่ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น โดยไม่สนใจว่าโจวซือเหย่จะมีความเห็นเช่นไร เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องแล้วจัดการลงกลอนประตูในทันที ทิ้งให้คนที่ยังยืนอยู่ข้างล่างได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก จ้องตากันปริบ ๆ อย่างคนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกโจวซือเหย่ส่งโทรศัพท์คืนให้ป้าอู๋ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “มาจากไหนก็กลับไปที่นั่นซะ”ป้าอู๋ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ และเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณผู้ชายคะ...”โจวซือเหย่กดเสียงต่ำ “ออกไปเดี๋ยวนี้”ป้าอู๋หุบปากฉับลงในทันที เธอหดคอลงด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะรีบกุลีกุจอไปเก็บข้าวของเพื่อย้ายออกจากคฤหาสน์ไปเสียให้พ้นตั้งแต่ในคืนนั้นโจวซือเหย่เดินขึ้นชั้นบน พยายามจะผลักประตูเข้าไปแต่ก็พบว่ามันถูกล็อกกลอนจากด้านในเสียแล้ว เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วจำใจเบี่ยงตัวไปนอนที่ห้องนอนแขกห้องข้าง ๆ แทน*เจียงซู่นึกว่าการถูกลู

ใบหน้าของเวิงอี๋เต็มไปด้วยความอับอายและกระอักกระอ่วนจากการถูกฉีกหน้าอย่างรุนแรงเจียงซู่เอียงศีรษะไปทางโจวซือเหย่พลางเอ่ยถาม “ที่รัก คุณว่าจริงไหม?”โจวซือเหย่รับลูกต่อทันที “พี่สะใภ้ของเธอพูดถูกแล้ว อายุเธอก็ถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้วจริง ๆ นั่นแหละ มีสเปกแบบไหน หรือวางมาตรฐานไว้ยังไงก็บอกมาได้เลย เดี๋ยวพวกเราจะช่วยคัดเลือกให้เอง”สีหน้าของเวิงอี๋ยิ่งดูแย่ลงไปกว่าเดิม มือของเธอเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวไช่หลานเห็นท่าทางไม่ยินยอมของลูกสาวจึงรีบแย้งขึ้น “คือเสี่ยวอี๋เขายัง...”แต่ทว่าคำพูดของเธอกลับถูกเวิงอี๋ชิงขัดขึ้นเสียก่อน “ฉันไม่มีข้อเรียกร้องอะไรพิเศษหรอก ขอแค่เขาดีกับฉันก็พอ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงซู่ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอบตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่แอ๊บใสสักหน่อยเหรอ? ไม่สมกับเป็นเวิงอี๋เอาเสียเลยโจวซือเหย่ถามย้ำ “แน่นะ?”เวิงอี๋ตอบ “ค่ะ”โจวซือเหย่พยักหน้าพลางตอบรับ “โอเค งั้นเดี๋ยวพวกเราจะช่วยดู ๆ ให้”มื้อเที่ยงจัดขึ้นที่คฤหาสน์แห่งนี้ โดยมีครอบครัวของเวิงอี๋ร่วมโต๊ะด้วยหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ครอบครัวของเวิงอี๋ก็ขอตัวลากลับไปก่อนยังไม่ทันที่เวินเหยาฉิ

วันนี้เวินเหยาฉินจัดตารางนัดดูตัวให้เวิงอี๋รวดเดียวถึงสามรอบชายหนุ่มทั้งสามคนล้วนมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดีไม่น้อย โดยเฉพาะรายที่สาม ซึ่งดูจะสนใจในตัวเวิงอี๋มากเป็นพิเศษ ตลอดการสนทนาเขาแสดงออกอย่างเป็นสุภาพบุรุษและรุกเข้าหาอย่างชัดเจน ฝ่ายเวิงอี๋เองก็แสดงท่าทางโดยการสวมบทบาทดรุณีอ่อนหวาน ขานรับไมตรีจากอีกฝ่ายด้วยท่าทีเอียงอายอย่างเป็นธรรมชาติการที่ต้องมานั่งเป็นเพื่อนดูตัวกับศัตรูหัวใจ ผู้หญิงที่แอบรักสามีของเธอและคอยจ้องจะขุดรากถอนโคนเธอให้พ้นทางอยู่ตลอดเวลานั้น เป็นเรื่องที่เจียงซู่ไม่เคยจินตนาการถึงเลยสักครั้ง นับตั้งแต่ที่เธอรู้ว่าโลกใบนี้มีผู้หญิงชื่อว่า เวิงอี๋ อยู่จริง มันเป็นอย่างที่โบราณว่าไว้จริง ๆ ตราบใดที่มนุษย์ยังมีลมหายใจนานพอ ต่อให้เป็นเรื่องประหลาดล้ำพรรณนาเพียงใด ก็ล้วนมีสิทธิ์พบเจอได้ทั้งสิ้นเมื่อเห็นว่าบรรยากาศทั้งคู่กำลังดำเนินไปได้ด้วยดี เจียงซู่จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทว่าเพียงคล้อยหลังไม่กี่ก้าว ก็พบว่าเวิงอี๋เดินตามเธอมาติด ๆ เจียงซู่ล้างมืออย่างเนิบนาบ ไม่มีความเร่งรีบแม้แต่น้อย ในขณะที่เวิงอี๋โพล่งถามขึ้นมาตรง ๆ ว่า “เธอว่าคนไหนดี?”เจียงซู่ซับน้ำออกจาก