ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก のすべてのチャプター: チャプター 331 - チャプター 340

438 チャプター

บทที่ 333

แม้ตอนที่เจียงซู่ได้รับรางวัลจะเกิดเหตุการณ์ก่อการร้ายขึ้น แต่เกียรติยศที่ได้รับมานั้นยังคงอยู่ และตำแหน่งดาวรุ่งดวงใหม่ ก็ช่วยยกระดับฐานะทางสังคมของเธอได้เป็นอย่างดียิ่งได้รับการแนะนำจากอาจารย์เจิงด้วยแล้ว แม้จะยังไม่ถึงขั้นมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ววงการ แต่อย่างน้อยผู้คนต่างก็รับรู้กันถ้วนหน้าว่าอาจารย์เจิงได้ผู้สืบทอดที่สมน้ำสมเนื้อแล้วเมื่อโจวซือเหย่เดินทางมารับเธอ เขาก็ได้เห็นภาพเจียงซู่ที่กำลังบรรจงวาดลวดลายได้อย่างคล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงบ เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจวินาทีนั้นเอง เขาราวกับเห็นรัศมีบางอย่างเปล่งประกายออกมาจากตัวเจียงซู่ มันช่างสว่างไสวและเจิดจรัสเหลือเกินโจวซือเหย่ก้าวลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปหาเธอใครบางคนในกลุ่มนั้นเห็นเขาเข้าพอดี และจำได้ทันทีว่าเขาคือใคร จึงหลุดปากอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ประธานโจวนี่นา! มาที่นี่ได้ยังไงกันครับ?”โจวซือเหย่พยักหน้าทักทายคนเหล่านั้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า“ผมมารับภรรยาครับ”ภรรยางั้นเหรอ?!สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่เจียงซู่โดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เป็นเพราะในที่แห่งนี้มีเธอเพ
続きを読む

บทที่ 334

เจียงซู่กอดอกพลางเบือนหน้ามองออกไปทางนอกหน้าต่างรถ เธอเลิกดิ้นรนขัดขืน ซึ่งเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์เหล่านั้น เพราะรู้แก่ใจดีว่าในตอนนี้ตนเองยังไม่มีกำลังมากพอที่จะตัดเชือกที่ถูกล่ามตรึงอยู่ที่ข้อเท้าให้ขาดสะบั้นลงได้โจวซือเหย่จ้องมองใบหน้าด้านข้างที่แสนรั้นของเธอ ในใจเขารู้สึกราวกับทำคุณบูชาโทษอยู่ ทำไมเธอถึงเอาความปรารถนาดีของเขาไปย่ำยีเล่นเสียสิ้น เขาจึงไม่คิดจะลดตัวลงไปงอนง้อเธอเช่นกันภายในรถตกอยู่ในความเงียบงันที่น่ากระอักกระอ่วน ไม่มีใครยอมเปิดปากพูดแม้แต่คำเดียว ความเงียบงันนั้นคงอยู่ต่อเนื่องไปจนรถยนต์เคลื่อนตัวมาถึงคฤหาสน์จิ่งหยวนทันทีที่รถจอดสนิท เจียงซู่ก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะผลักประตูลงจากรถไป โดยมีโจวซือเหย่ก้าวตามหลังเธอลงมาติด ๆ เมื่อก้าวเข้ามาภายในบ้าน เจียงซู่มุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นบนทันทีทว่าเสียงของโจวซือเหย่ก็ดังไล่หลังขึ้นมา “ลงมาทานมื้อเย็น”เจียงซู่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เพียงตอบกลับไปว่า “ฉันไม่หิว”น้ำเสียงของโจวซือเหย่เย็นเยียบลงทันควัน เขาเค้นคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความกดดันออกมาเพียงสองคำ “มานี่”เจียงซู่ชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน เธอข่มอารมณ์จน
続きを読む

บทที่ 335

โจวซือเหย่เดิมทีนั่งจัดการธุระปะปังอยู่ในห้องทำงาน ทว่าทำไปได้เพียงครู่เดียว ความหงุดหงิดใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในร่างกาย เขารู้สึกกระสับกระส่าย ไม่สบายเนื้อสบายตัวจนไม่มีสมาธิจะทำงานต่อ สุดท้ายจึงตัดสินใจปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินกลับห้องพักป้าอู๋ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาด เมื่อเห็นเขาเดินออกมาก็ละมือแล้วส่งยิ้มกว้างทักทาย “คุณผู้ชายทำงานเสร็จแล้วหรือคะ?”โจวซือเหย่พยักหน้าพลางตอบ “ดึกมากแล้ว เลิกทำแล้วไปพักผ่อนเถอะ”ป้าอู๋พยักหน้าพร้อมทั้งตอบกลับสั้น ๆ ว่า “ค่ะ” ทว่าทันทีที่แผ่นหลังของโจวซือเหย่ลับหายเข้าไปหลังบานประตูที่ปิดสนิท ท่าทีนอบน้อมเมื่อครู่ก็อันตรธานไปสิ้น ป้าอู๋เปลี่ยนเป็นท่าทีที่กระตือรือร้นขึ้นมาทันตา โถมตัวไปแนบหูฟังที่ข้างกำแพงอีกครั้งตามนิสัยเดิมทางด้านโจวซือเหย่ เมื่อเข้ามาในห้อง เขาปรายตามองเจียงซู่ที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วก้าวเข้าห้องน้ำไป ทว่าสายน้ำอุ่นจากฝักบัวกลับยิ่งสุมไฟในกายให้รุ่มร้อนจนทนไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจปรับเป็นน้ำเย็นจัดแทน ความเย็นเยียบที่ปะทะผิวช่วยชะล้างความว้าวุ่นและทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้ในทันทีเจียงซ
続きを読む

บทที่ 336

ทันทีที่สิ้นเสียงเรียก ร่างของป้าอู๋ก็แข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด เธอยืนนิ่งสนิทอยู่กับที่ด้วยความตื่นตระหนก ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกายขณะเดียวกัน ฤทธิ์ยาเริ่มสำแดงผลรุนแรงขึ้นทุกขณะ ความร้อนรุ่มที่โหยหาทวีคูณจนเจียงซู่แทบจะทนไม่ไหว เธอพยายามฝืนพยุงกายลงจากเตียงหมายจะหาทางออก ทว่าขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรงจนร่างทั้งร่างร่วงกระแทกพื้นเสียงดัง ตุ้บเสียงนั้นดึงความสนใจของโจวซือเหย่ให้หันขวับกลับมามองด้วยความห่วงใยในใจของโจวซือเหย่เต็มไปด้วยความสับสนและขุ่นเคือง เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมป้าอู๋ถึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้ โจวซือเหย่ตะโกนเรียกป้าเฉินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมทั้งสั่งกำชับให้เฝ้าป้าอู๋ไว้ให้ดีห้ามให้คลาดสายตา พร้อมกับสั่งให้รีบต่อสายหาแพทย์ประจำบ้านในทันทีโดยไม่ลืมระบุอาการที่เขากับเจียงซู่กำลังเผชิญอยู่เมื่อป้าเฉินทราบเรื่องว่าทั้งสองถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าให้ ก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แม้ในใจจะนึกสงสัยว่า เหตุใดคนหนุ่มสาวคู่นี้ถึงไม่จัดการแก้ปัญหากันเองให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเสีย แต่เธอก็ไม่กล้ารอช้า รีบทำตามคำสั่ง โทรหาแพทย์ประจำบ้านอย่างว่องไวโจวซือเหย่จำต้องก
続きを読む

บทที่ 337

สายตาที่ประสานเข้ากับเจียงซู่ทำให้โจวซือเหย่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูกเจียงซู่รวบผ้าห่มผืนบางเข้าหาตัวพลางเอ่ยขึ้น “คืนนี้ฉันจะนอนที่ห้องนอนใหญ่”ความหมายนัย ๆ ก็คือ เธอต้องการจะแยกห้องนอนกับเขาเจียงซู่ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น โดยไม่สนใจว่าโจวซือเหย่จะมีความเห็นเช่นไร เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องแล้วจัดการลงกลอนประตูในทันที ทิ้งให้คนที่ยังยืนอยู่ข้างล่างได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก จ้องตากันปริบ ๆ อย่างคนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกโจวซือเหย่ส่งโทรศัพท์คืนให้ป้าอู๋ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “มาจากไหนก็กลับไปที่นั่นซะ”ป้าอู๋ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ และเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณผู้ชายคะ...”โจวซือเหย่กดเสียงต่ำ “ออกไปเดี๋ยวนี้”ป้าอู๋หุบปากฉับลงในทันที เธอหดคอลงด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะรีบกุลีกุจอไปเก็บข้าวของเพื่อย้ายออกจากคฤหาสน์ไปเสียให้พ้นตั้งแต่ในคืนนั้นโจวซือเหย่เดินขึ้นชั้นบน พยายามจะผลักประตูเข้าไปแต่ก็พบว่ามันถูกล็อกกลอนจากด้านในเสียแล้ว เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วจำใจเบี่ยงตัวไปนอนที่ห้องนอนแขกห้องข้าง ๆ แทน*เจียงซู่นึกว่าการถูกลู
続きを読む

บทที่ 338

เจียงซู่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่กลับบาดลึกถึงใจคนฟัง “เรื่องภายในตระกูลโจวของเรา มันใช่กงการอะไรของคนนอกอย่างเธอที่จะมาสอดปากพูด? วางตำแหน่งตัวเองให้มันถูกที่ถูกทางหน่อย”สิ้นคำถากถาง เวิงอี๋ก็ทำตาแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันที “พี่เจียง ทำไมพี่ถึงพูดกับฉันแบบนี้? ฉันก็แค่หวังดี...”“เจตนาดีของคนไร้สมองพิการทางความคิดน่ะ มันอันตรายยิ่งกว่าเจตนาร้ายอีกนะ” เจียงซู่ตอกกลับพร้อมรอยยิ้มหยันที่มุมปากไช่หลานเห็นลูกสาวเสียท่าจึงรีบออกโรงปกป้อง “พวกเราเป็นแขกของแม่สามีเธอนะ! พูดจาไร้มารยาทแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ?”เจียงซู่เลิกคิ้วขึ้นพลางเหยียดยิ้ม “แขกของแม่สามี แต่ไม่ใช่แขกของฉันนี่คะ”ขนาดน้องสาวแท้ ๆ ของสามีเธอยังฟาดเรียบไม่ไว้หน้า แล้วคนนอกพวกนี้เป็นใครมาจากไหน ถึงได้กล้ามาเสนอหน้าสั่งสอนเธอถึงในบ้าน?เดิมทีเวินเหยาฉินตั้งใจจะให้คนตระกูลเวิงช่วยกำราบพยศลูกสะใภ้เสียหน่อย ใครจะไปคิดว่าตอนนี้เจียงซู่ไม่ได้เป็นเพียงรถถังที่พุ่งชนแหลกไปข้างหน้าเท่านั้น แต่ยังเป็นมือสังหารฝีปากร้ายที่ดื้อตาใส ราวกับเป็นเครื่องมือเชือดเฉือนคนอื่นจนเกิดบาดแผลเหวอะหวะไปทั่วเวินเหยาฉินเห็นท่าไม่ดีจ
続きを読む

บทที่ 339

ใบหน้าของเวิงอี๋เต็มไปด้วยความอับอายและกระอักกระอ่วนจากการถูกฉีกหน้าอย่างรุนแรงเจียงซู่เอียงศีรษะไปทางโจวซือเหย่พลางเอ่ยถาม “ที่รัก คุณว่าจริงไหม?”โจวซือเหย่รับลูกต่อทันที “พี่สะใภ้ของเธอพูดถูกแล้ว อายุเธอก็ถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้วจริง ๆ นั่นแหละ มีสเปกแบบไหน หรือวางมาตรฐานไว้ยังไงก็บอกมาได้เลย เดี๋ยวพวกเราจะช่วยคัดเลือกให้เอง”สีหน้าของเวิงอี๋ยิ่งดูแย่ลงไปกว่าเดิม มือของเธอเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวไช่หลานเห็นท่าทางไม่ยินยอมของลูกสาวจึงรีบแย้งขึ้น “คือเสี่ยวอี๋เขายัง...”แต่ทว่าคำพูดของเธอกลับถูกเวิงอี๋ชิงขัดขึ้นเสียก่อน “ฉันไม่มีข้อเรียกร้องอะไรพิเศษหรอก ขอแค่เขาดีกับฉันก็พอ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงซู่ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอบตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่แอ๊บใสสักหน่อยเหรอ? ไม่สมกับเป็นเวิงอี๋เอาเสียเลยโจวซือเหย่ถามย้ำ “แน่นะ?”เวิงอี๋ตอบ “ค่ะ”โจวซือเหย่พยักหน้าพลางตอบรับ “โอเค งั้นเดี๋ยวพวกเราจะช่วยดู ๆ ให้”มื้อเที่ยงจัดขึ้นที่คฤหาสน์แห่งนี้ โดยมีครอบครัวของเวิงอี๋ร่วมโต๊ะด้วยหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ครอบครัวของเวิงอี๋ก็ขอตัวลากลับไปก่อนยังไม่ทันที่เวินเหยาฉิ
続きを読む

บทที่ 340

ป้าเฉินเอ่ยขึ้นว่า “เห็นว่าเป็นคนที่ชื่อจวงเยว่ค่ะ”เจียงซู่ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอพยายามค้นหาใบหน้าที่ตรงกับชื่อจวงเยว่ในห้วงความทรงจำ จนกระทั่งผ่านไปไม่กี่วินาที ภาพใบหน้าหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวจังหวะเดียวกันนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ก็ดึงความสนใจของเธอไปเสียก่อน มันคือข้อความจากจวงเยว่「พี่เจียงซู่ ฉันส่งของฝากจากบ้านเกิดไปให้ คุณน่าจะได้รับวันนี้พอดี」โจวซือเหย่ที่เดินตามหลังมาติด ๆ เห็นท่าทีนั้นจึงเอ่ยถาม “คุณไปรู้จักกับคนที่ชื่อจวงเยว่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”เจียงซู่พิมพ์ตอบข้อความ ตอบกลับพลางเอ่ยสั้น ๆ “คุณเองก็รู้จัก”โจวซือเหย่อึ้งไปชั่วครู่ สมองเขาว่างเปล่า เขาเนี่ยนะรู้จัก? เขาจำไม่ได้แม้แต่นิดเดียวว่ามีชื่อนี้อยู่ในวงโคจรชีวิตเมื่อส่งข้อความเสร็จ เจียงซู่เก็บโทรศัพท์มือถือพร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยสายตาที่มีแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “ก็คนที่แม่คุณเคยซื้อตัวมาเพื่อเป็นเครื่องมือผลิตทายาทให้คุณไงล่ะ”สิ้นคำบรรยายนั้น บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบ ใบหน้าที่เคยเลือนรางพลันผุดชัดขึ้นในห้วงความคิดของโจวซือเหย่ทันที เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ เขามอ
続きを読む

บทที่ 341

วันนี้เวินเหยาฉินจัดตารางนัดดูตัวให้เวิงอี๋รวดเดียวถึงสามรอบชายหนุ่มทั้งสามคนล้วนมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดีไม่น้อย โดยเฉพาะรายที่สาม ซึ่งดูจะสนใจในตัวเวิงอี๋มากเป็นพิเศษ ตลอดการสนทนาเขาแสดงออกอย่างเป็นสุภาพบุรุษและรุกเข้าหาอย่างชัดเจน ฝ่ายเวิงอี๋เองก็แสดงท่าทางโดยการสวมบทบาทดรุณีอ่อนหวาน ขานรับไมตรีจากอีกฝ่ายด้วยท่าทีเอียงอายอย่างเป็นธรรมชาติการที่ต้องมานั่งเป็นเพื่อนดูตัวกับศัตรูหัวใจ ผู้หญิงที่แอบรักสามีของเธอและคอยจ้องจะขุดรากถอนโคนเธอให้พ้นทางอยู่ตลอดเวลานั้น เป็นเรื่องที่เจียงซู่ไม่เคยจินตนาการถึงเลยสักครั้ง นับตั้งแต่ที่เธอรู้ว่าโลกใบนี้มีผู้หญิงชื่อว่า เวิงอี๋ อยู่จริง มันเป็นอย่างที่โบราณว่าไว้จริง ๆ ตราบใดที่มนุษย์ยังมีลมหายใจนานพอ ต่อให้เป็นเรื่องประหลาดล้ำพรรณนาเพียงใด ก็ล้วนมีสิทธิ์พบเจอได้ทั้งสิ้นเมื่อเห็นว่าบรรยากาศทั้งคู่กำลังดำเนินไปได้ด้วยดี เจียงซู่จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทว่าเพียงคล้อยหลังไม่กี่ก้าว ก็พบว่าเวิงอี๋เดินตามเธอมาติด ๆ เจียงซู่ล้างมืออย่างเนิบนาบ ไม่มีความเร่งรีบแม้แต่น้อย ในขณะที่เวิงอี๋โพล่งถามขึ้นมาตรง ๆ ว่า “เธอว่าคนไหนดี?”เจียงซู่ซับน้ำออกจาก
続きを読む

บทที่ 342

เจียงซู่คลี่รอยยิ้มบางที่ดูมีนัยแฝง “ไม่ยักรู้ว่าคุณจะเป็นคนใจกว้างได้ขนาดนี้?”ก็แน่ล่ะสิ ในเมื่อแส้ไม่ได้ฟาดลงบนผิวเนื้อเขาเอง เขาถึงได้ทำตัวเป็นพ่อพระผู้อารีได้หน้าตาเฉยในขณะนั้น คนที่โจวซือเหย่เพิ่งจะกล่าวชมว่า กลับตัวกลับใจ กำลังก้าวลงจากรถที่ฮั่วเซวียนมาส่งถึงหน้าบ้านเวิงอี๋ส่งยิ้มหวานหยดให้เขา “ฮั่วเซวียน ขอบคุณนะที่มาส่ง”ฮั่วเซวียนรีบเอ่ยรุกคืบ “อย่าทำเป็นคนอื่นคนไกลไปเลย ผมเรียกคุณว่าเสี่ยวอี๋ ส่วนคุณก็เรียกผมว่าอาเซวียนก็ได้”เวิงอี๋แสร้งทำท่าทางขัดเขินก้มหน้าหลบสายตา “อาเซวียน”ฮั่วเซวียนขานรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข “ผมได้ยินมาว่าคุณใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาตลอด คงยังไม่ค่อยคุ้นกับเมืองเป่ยเฉิงเท่าไหร่ ที่นี่มีที่เที่ยวที่กินน่าสนใจเยอะเลย ไว้พรุ่งนี้ผมพาคุณไปเดินเล่นหาของอร่อยทานนะ”เวิงอี๋รับคำนัดแนะ “เอาสิ”หลังจากนัดหมายเวลากันเรียบร้อย ทั้งสองก็แยกย้ายกันที่หน้าบ้านของเวิงอี๋ทว่าในวินาทีที่หันหลังกลับเดินเข้าบ้าน รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าก็มลายหายไปสิ้น หน้ากากที่บรรจงปั้นแต่งหลุดร่วงเหลือเพียงความเย็นชาและว่างเปล่าเมื่อเห็นถึงการกลับมา ไช่หลาน
続きを読む
前へ
1
...
3233343536
...
44
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status