Semua Bab ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Bab 551 - Bab 560

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเจรจาด้วย แต่ตระกูลเหลียงกลับไม่ให้โอกาสนั้นเลยต่างหาก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เหลียงจินฮั่นไม่ยอมเจรจาเหลียงจินฮั่นไม่มีข้อเรียกร้องอื่นใด นอกจากต้องชำระแค้นนี้ให้จงได้ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เพื่อสกัดกั้นไม่ให้คนตระกูลเหลียงลงมือกับเจียงซู่ เขาจึงใช้กลยุทธ์ทางธุรกิจกดดันตระกูลเหลียงไว้ เพื่อให้พวกนั้นวุ่นวายจนไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นแต่ในใจเขาก็รู้ดีว่า วิธีนี้คงประวิงเวลาได้ไม่นานทั้งสองตระกูลมีความเกี่ยวข้องทางผลประโยชน์ต่อกัน เขาไม่อาจปล่อยให้ตระกูลเหลียงได้รับความเสียหายหนักจนเกินไป นอกจากเกรงว่าจะกระทบมาถึงตัวเขาเองแล้ว ลำพังแค่ท่านผู้อาวุโสเองก็คงไม่มีวันยอมให้ทั้งสองตระกูลต้องมาผิดใจกันจนเป็นศัตรูชุยจี้เหิงเองก็คิดเช่นนั้นเพียงเพราะคนคนเดียวอย่าง เซียวซูอี้ กลับทำให้ทุกคนต้องมาตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้พูดกันตามตรง ก่อนหน้านี้ที่รู้ว่าเซียวซูอี้ยังไม่ตาย เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อเรื่องนี้นัก ทว่าตอนนี้เขากลับคิดว่า จริง ๆ แล้วเธอตายน่ะดีแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมีเรื่องเฮงซวยพวกนี้เกิดขึ้นชุยจี้เหิงจึงเสนอแนะขึ้นว่า “หรือนายจะส่งเจียงซู่

เธอดูเป็นสิ่งของไร้ค่าที่ใครก็สามารถมาเหยียบย่ำได้ตามใจชอบงั้นเหรอ?โจวซือเหย่แสดงอาการกระอักกระอ่วนใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกมองทะลุถึงห้วงความคิด เขาจึงไอแห้ง ๆ ออกมาเบา ๆ เพื่อเป็นการแก้เขินเจียงซู่นั่งนิ่งอยู่ในรถด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวไร้แววถอยให้แก่ฝ่ายตรงข้าม ในขณะที่เซียวซูอี้กลับหวาดผวาถึงขีดสุด เธอขืนตัวยืนกรานไม่ยอมก้าวขึ้นรถเด็ดขาด จนโจวซือเหย่ได้แต่ลอบถอนหายใจอย่างจนปัญญา สุดท้ายต้องรีบต่อสายสั่งการให้หารถอีกคันมารับโดยด่วนเมื่อรถมาถึง โจวซือเหย่ก็พาเซียวซูอี้เข้าไปนั่งในรถคันใหม่ แม้แต่หลู่เหยียนที่ทำหน้าที่ขับรถให้เจียงซู่ตอนแรก ก็ยังถูกเรียกตัวให้ตามไปปรนนิบัติทางนั้นแทนเจียงซู่ไม่ได้ใส่ใจแยแสหรือรู้สึกเจ็บปวดกับเหตุการณ์นั้น เพราะเธอเองก็ปรารถนาให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้วขบวนรถแล่นไปตามทางถนนจนถึงโรงแรมโดยสวัสดิภาพ ซึ่งการเดินทางนี้ใช้เวลาทั้งหมดไปกว่าหนึ่งชั่วโมง และทันทีที่เจียงซู่ลงจากรถ ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือ เซียวซูอี้ที่เริ่มทำตัวเป็นปลิงติดหนึบโจวซือเหย่ไม่ยอมปล่อยไม่รู้ว่าเขาใช้มนต์บทไหนหรือเล่ห์กลอันใด ถึงสามารถทำให้คนเสียสติผู้ปิดกั้นตัวเองจากโลกทั้งใ

ในที่สุด ทั้งสภาพจิตใจและร่างกายของเจียงซู่ก็ก้าวข้ามขีดจำกัดความเหนื่อยล้า เธอเลิกสนใจโจวซือเหย่และคนกลุ่มนั้น ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องนอนและปิดประตูล็อกกลอนเพื่อพักผ่อนเมื่อโจวซือเหย่ปลอบประโลมเซียวซูอี้จนสงบลงได้ในที่สุด เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเจียงซู่หายไปจากสายตาเสียแล้ว สีหน้าของเขาพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “เสี่ยวซู่อยู่ไหน?”หลู่เหยียนชี้ไปทางห้องนอน “นอนหลับอยู่ข้างในครับ”โจวซือเหย่สาวเท้าเข้าไปผลักประตูออก เมื่อเห็นแผ่นหลังของเจียงซู่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจที่เต้นรัวของเขาก็ค่อย ๆ คลายความกังวลจนสงบนิ่งในที่สุดเขาคงจะเลอะเลือนไปเอง เครื่องบินกำลังทะยานอยู่บนฟ้าแท้ ๆ ถ้าเธอไม่ได้อยู่บนนี้แล้วจะไปไหนได้อีกตอนนี้เซียวซูอี้หลับใหลไปอย่างสงบด้วยฤทธิ์ยา โจวซือเหย่จ้องมองร่างกายที่ผอมโซราวกับกิ่งไม้แห้งของเธอ แววตาของเขาปกคลุมด้วยม่านหมอกแห่งความสลดใจตลอดหลายปีมานี้ เธอต้องทนทุกข์ทรมานมามากขนาดไหนกัน?ถึงได้พรากคนที่เคยสดใสมีชีวิตชีวาและเปล่งประกายคนหนึ่ง ให้กลายเป็นซากศพเดินได้เช่นนี้เจียงซู่ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน เธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงโวยวายของเ

เจียงซู่ล้มตัวลงบนเตียงงีบหลับต่ออีกครู่ใหญ่สิบห้านาทีก่อนเครื่องบินจะแตะรันเวย์ หลู่เหยียนก็มาเคาะประตูเรียกด้วยท่าทีนอบน้อม “คุณเจียงครับ เครื่องบินกำลังจะลงจอดแล้ว เตรียมตัวได้เลยครับ”เจียงซู่ซึ่งตื่นก่อนที่เขาจะมาถึงอยู่แล้ว เธอขานรับ อืม สั้น ๆ เป็นการตอบกลับเมื่อเครื่องบินจอดสนิท เจียงซู่จึงค่อยก้าวออกจากห้องพักภายนอกนั้น โจวซือเหย่และพรรคพวกยืนรอเธออยู่ก่อนแล้วแต่เจียงซู่กลับไม่แม้แต่จะชายตามองคนเหล่านั้น เธอเดินดิ่งออกไปข้างนอกทันทีทันทีที่พ้นเขตสนามบิน เจียงซู่ตั้งท่าจะแยกตัวไปตามทางของตนทว่าโจวซือเหย่กลับไม่ยอมให้โอกาสนั้น “คุณต้องไปกับผม”เจียงซู่สะบัดแขนที่ถูกเขาคว้าไว้ด้วยความรังเกียจ “ปล่อย”ทว่ามือของโจวซือเหย่กลับเหนียวแน่นดุจคีมเหล็ก เมื่อจับแล้วก็สะบัดไม่หลุด เขาเอ่ยว่า “จะทะเลาะจะอาละวาดยังไงก็ได้ แต่อย่าเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นแบบนี้”เจียงซู่เริ่มหมดความอดทน “บอกให้ปล่อยไง!”โจวซือเหย่ไม่ยอมคลายมือ “เสี่ยวซู่ อย่าดื้อเลย กลับบ้านกับผมเถอะ”สิ้นคำนั้น เจียงซู่ก็กระชากตัวเซียวซูอี้ที่ยืนเกาะแกะโจวซือเหย่อยู่เข้ามาหาตัว แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงราวกับปี

ขณะที่พูดคำนั้น แววตาของโจวซือเหย่วูบไหวด้วยรังสีอำมหิต เขามีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์มอบให้ไช่หลานไม่แปลกใจเลยที่เวิงอี๋จะมีจิตใจอำมหิตดุจงูพิษ ช่างเป็นไปตามคำที่ว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น แม่ลูกคู่นี้มันสันดานเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยนโจวซือเหย่ไม่ยอมให้เจียงซู่ให้ความสนใจไช่หลาน ทว่าเธอก็ไม่อยากย้ายความสนใจมาที่เขาเช่นกัน เธอจึงสะบัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปมองหาคนที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้ทว่าผู้มีพระคุณคนนั้นไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว เขาเดินปลีกตัวออกจากฝูงชนและกำลังมุ่งหน้าออกไปนอกสนามบิน เมื่อเห็นดังนั้น เจียงซู่จึงรีบสาวเท้าวิ่งตามไปทันที“เดี๋ยวก่อนค่ะ”เจียงซู่ทั้งวิ่งตามไปพลาง ตะโกนเรียกจากด้านหลังไปพลาง“รอเดี๋ยวก่อนค่ะ”เจียงซู่ต้องออกแรงวิ่งจนหอบกว่าจะตามเขาได้ทันผู้ที่ช่วยชีวิตเธอไว้คือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ มีใบหน้าคมสันดูองอาจเจียงซู่เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง “ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้เมื่อครู่”หากไม่ใช่เพราะเขาลงมือได้ทันท่วงที ต่อให้ไช่หลานไม่สามารถปลิดชีพเธอได้ในดาบเดียว แต่ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คงไม่สู้ดีนัก เพราะมีดเล่มนั้นเล็งตรงมาที่หัวใจของเธอพอดีช