All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 571 - Chapter 580

เวินเหยาฉินขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถาม: “ถ้าอาการของเซียวซูอี้ไม่ดีขึ้นเสียที แกจะเลี้ยงดูแม่นั่นไปตลอดเลยหรือไง”พักเรื่องฝั่งเจียงซู่เอาไว้ก่อน ลำพังแค่การที่เขาเอาเซียวซูอี้มาประคบประหงมไว้ข้างกาย เธอก็ไม่ชอบใจอยู่แล้ว สำหรับคนและเรื่องพรรค์นี้ เวินเหยาฉินไม่อยากจะเฉียดเข้าใกล้เลยสักนิด เพราะการเอาตัวไปพัวพันกับคนเหล่านี้มีแต่จะทำให้ชีวิตหาความสงบไม่ได้ มีแต่ความวุ่นวายเต็มไปหมดโจวซือเหย่เอ่ย: “หมอบอกแล้วว่าอาการของเธอเริ่มดีขึ้นตามลำดับครับ”เวินเหยาฉินกล่าวย้ำ: “ที่ว่าดีขึ้นน่ะมันยังไม่หาย! แกรีบส่งคนออกไปซะ ตอนนี้คุณปู่เริ่มไม่พอใจแกแล้วนะ คู่แต่งงานคนต่อไปของแกจะเป็นเจียงซู่ไม่ได้ และต้องไม่ใช่เซียวซูอี้ด้วย ตัดความสัมพันธ์กับพวกเธอให้ขาดซะ” “ตอนนี้โจวจิ่งอี้เริ่มไปดูตัวแล้ว แถมคู่เดตยังเป็นคนของตระกูลคัง ถ้าพวกเขาถูกตาต้องใจกันขึ้นมา คุณปู่จะยิ่งให้ความสำคัญกับเขามากกว่าเดิม”ตระกูลคังกับตระกูลโจวนับว่ามีฐานะทางสังคมที่คู่ควรการแต่งงานครั้งแรกของเขาจบลงไปอย่างคลุมเครือและไร้ทิศทาง ดังนั้นสำหรับการแต่งงานครั้งที่สอง เวินเหยาฉินจึงตั้งใจจะให้เขาได้พบกับคนที่เหมาะสมและมีฐานะเ

เมื่อเห็นเจียงซู่สาดคำพูดร้ายกาจใส่ลูกชาย เวินเหยาฉินก็ขมวดคิ้วมุ่นเพียงเล็กน้อย แววตาฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่งส่วนโจวซือเหย่ที่เป็นตัวคู่กรณีกลับไม่ถือสา ราวกับคุ้นชินเสียแล้วเขาเอ่ยสั้น ๆ เพียงว่า “อย่าพูดคำหยาบเลย”เจียงซู่ได้ยินดังนั้นก็แค่นยิ้มหยันเรื่องสกปรกเขาก็ทำมาไม่น้อย คราวนี้กลับมาหาว่าคำพูดของเธอสกปรกอย่างนั้นหรือ?โจวซือเหย่เอ่ย: “แม่ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แม่กลับไปก่อนเถอะ”เวินเหยาฉินเห็นท่าทางไล่แขกของลูกชายก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา นี่อะไรกัน... ขนาดแม่แท้ ๆ มาหา เขายังมองว่าขวางหูขวางตาเชียวหรือ?แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่ก่อนจะเดินจากไป เธอได้ปรายตามองไปทางเจียงซู่แวบหนึ่งโจวซือเหย่ไม่ได้สนใจว่าท่าทีห่วงใยของเขาจะถูกเมินเฉย เขาเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ: “ป้าเฉินบอกว่าพักนี้คุณทานข้าวน้อยลง เป็นเพราะเบื่ออาหารหรือว่าไม่สบายตรงไหนไหม? ผมจะเรียกหมอประจำบ้านมาตรวจดูหน่อย”“ร่างกายคุณทรุดโทรมมาก ต้องบำรุงให้ดี จะปล่อยให้ตัวเองแย่ลงแบบนี้ไม่ได้”นับตั้งแต่แท้งลูกจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยบำรุงร่างกายอย่างจริงจังเลยสักครั้ง ตอนนี้เธอยังอายุน้อยอาจจะยังไม่เ

ยามนี้เซียวซูอี้ไม่ใช่คนสติดีอยู่แล้ว เมื่อถูกเจียงซู่พูดยั่วยุปลุกปั่นซ้ำเติม จึงไม่อาจข่มกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป วินาทีที่ความโกรธพุ่งพล่าน เธอจึงตรงเข้าฉีกทึ้งใบสำคัญการหย่าและทะเบียนสมรสที่โจวซือเหย่เก็บรักษาไว้อย่างดีจนขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเจียงซู่ยืนอยู่ข้างหลัง พลางจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ตอนที่เธอพบว่าโจวซือเหย่ยังเก็บของพวกนี้ไว้ เธอรู้สึกรังเกียจมันมากทีเดียวคนนอกมองมาคงนึกว่าเขาช่างรักมั่นลึกซึ้ง แต่ที่จริงมันก็แค่ความซึ้งใจที่เขามโนขึ้นมาเองฝ่ายเดียวในเมื่อวันนี้ทุกอย่างถูกทำลายด้วยน้ำมือของเซียวซูอี้ก็ถือว่าไม่เลว ถือเสียว่าเป็นการชดใช้ที่เขาเคยเผาของดูต่างหน้าของเธอทิ้งในตอนนั้นเสียงโครมครามจากห้องทำงานดึงดูดความสนใจของป้าเฉินที่อยู่ชั้นล่าง เมื่อเธอวิ่งขึ้นมาก็ต้องชะงักกับภาพเศษกระดาษสีแดงและรูปถ่ายงานแต่งงานที่ฉีกขาดกระจัดกระจายเต็มพื้นป้าเฉินหันไปมองเจียงซู่พลางละล่ำละลักถาม “นี่มันเรื่องอะไรกันคะ?”ของที่วางอยู่ในห้องทำงาน ย่อมเป็นของที่คุณผู้ชายให้ความสำคัญ โดยเฉพาะรูปถ่ายบนพื้นนั่น ป้าเฉินเคยแอบเห็นเขาจ้องมองมัน อย่างเหม่อลอยอยู่หลายครั้ง เห็

เจียงซู่ไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากันโดยเว้นระยะห่างไว้ประมาณช่วงตัวหนึ่งเมื่อเห็นความหวาดระแวงและระแวดระวังในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น มุมปากของเจียงซู่ก็หยักขึ้น พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม: “เลิกแกล้งโง่แล้วเหรอ?”เซียวซูอี้เม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าซีดเซียวเจียงซู่เอ่ยต่อ: “ในเมื่อได้สติแล้ว ทำไมไม่บอกเขาล่ะ?”เซียวซูอี้ยังคงนิ่งเงียบเจียงซู่ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะตอบไหม เธอพูดต่ออย่างไม่ยี่หระ: “ที่โผล่หน้ามาหาฉันถึงนี่ ก็เพราะได้ยินเรื่องของฉันแล้วอยากหาทางกำจัดฉันทิ้งไม่ใช่หรือไง แล้วตอนนี้จะมาแกล้งโง่ทำไมอีก”สิ้นคำพูดนั้น เซียวซูอี้ก็โต้กลับทันควัน: “ฉันเปล่านะ”เธอเพียงแค่อยากเห็นว่าผู้หญิงที่ซือเหย่แต่งงานด้วยเป็นคนแบบไหน คนที่เข้ามาแทนที่ตำแหน่งของเธอในช่วงเวลาห้าปีที่หายไปเจียงซู่ที่อยู่ตรงหน้าสวยกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก ต่อให้เป็นตัวเธอในอดีต หากวัดกันที่รูปลักษณ์ภายนอกก็คงเทียบเจียงซู่ไม่ได้เลยมนุษย์เป็นสัตว์ที่ตัดสินกันด้วยสายตา การจะตกหลุมรักสิ่งที่สวยงามจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เธอทำใจยอมรับไม่ได้หากโจวซือเหย่จะเป็นผู้ชายประเภทนั้นด้วยเมื่อก่อน ไม่ใช่ว่าไ

เมื่อเห็นเซียวซูอี้ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน โจวซือเหย่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”ขณะพูด โจวซือเหย่พยายามจะพาเธอกลับไปที่บ้านหลังย่อยทันทีพูดตามตรง ตอนนี้เขาไม่อยากให้ผู้หญิงสองคนนี้มาเผชิญหน้ากันเลยแม้แต่น้อยทว่าเซียวซูอี้กลับไม่ยอมทำตามใจเขา อารมณ์ดื้อรั้นของเธอกำเริบขึ้นมาทันที เธอชี้นิ้วไปที่เจียงซู่พลางโพล่งออกมา “ยัยนั่นบอกว่าคุณจะพาเธอไปออกเดต แล้วจะทิ้งฉันไว้ที่นี่งั้นเหรอ?”“ยัยนั่นเป็นใคร ทำไมคุณต้องไปออกเดตด้วย?!”เซียวซูอี้ส่งสายตาตัดพ้อและรุกรานอย่างหนักโจวซือเหย่หันกลับไปมองเจียงซู่ที่นั่งจิบชาอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ทำเหมือนกับว่าเรื่องวุ่นวายนี้ไม่ได้มีสาเหตุมาจากเธอเขาขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะละสายตากลับมาปลอบประโลมเซียวซูอี้ “ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก ไม่ใช่การออกเดต เราแค่มีธุระต้องออกไปจัดการข้างนอก”เซียวซูอี้เถียง “ฉันจะไปกับคุณด้วย คุณไม่ได้พาฉันออกไปข้างนอกมาหลายวันแล้วนะ ฉันไม่อยากเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน”โจวซือเหย่พยายามจะแย้ง “เราไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นนะ”เซียวซูอี้สวนกลับ “ไม่เชื่อ ยัยนั่นเป็นคนบอกเองว่าไปเที่