All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 541 - Chapter 550

โจวซือเหย่สวนกลับด้วยท่าทีไม่ยอมลดละ: “ตระกูลเหลียงไม่ขัดสนเรื่องเงินก็จริง แต่สำหรับเรื่องวันนี้ ถ้าจะเอาความกันจริง ๆ ฝ่ายที่ผิดคือน้องชายของคุณ ต่อให้เรื่องต้องถึงโรงพัก ภรรยาฉันก็แค่ป้องกันตัวเท่านั้น”“สภาพของจินฮั่นในตอนนี้ ฉันรู้ว่าพวกคุณทำใจลำบาก แต่ในเมื่อเรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว การชดเชยคือทางออกที่ดีที่สุด ไม่ควรดันทุรังทำผิดต่อไป”“ฉันจะไม่เอาความเรื่องที่จินฮั่นลักพาตัวภรรยาฉัน และพวกคุณเองก็อย่าได้คิดจะไปหาเรื่องเธออีก”สายตาของโจวซือเหย่คมปราบกดดันอย่างไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียวสิ้นคำพูดของเขา พี่ใหญ่เหลียงยังไม่ทันได้โต้ตอบ แม่เหลียงที่ได้ยินเสียงเอะอะจากด้านในก็ถลาออกมา เธอไม่ได้มีสติใจเย็นเหมือนลูกชายคนโต แต่กลับโพล่งออกมาทันที: “โจวซือเหย่ ฉันจะบอกอะไรให้ ตระกูลเหลียงไม่มีวันปล่อยนังเจียงซู่ไปแน่!”มันทำลูกชายเธอเจ็บหนักขนาดนี้ จะให้รามือไปง่าย ๆ ได้ยังไง!ถ้าปล่อยมันไป แล้วความทุกข์ทรมานที่ลูกชายเธอได้รับ ใครจะเป็นคนชดใช้?ลูกชายสุดที่รักของเธอต้องกลายเป็นคนพิการ เธอทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้เลยสักนิด ขนาดตัวเธอเองยังรับไม่ได้ แล้วถ้าลูกชายฟื้นข

เขาเก็บท่าทีเป็นศัตรูลง ทั้งยังใจกว้างยอมให้เว่ยชิงหางอยู่ดูแลเจียงซู่ต่อส่วนบอดี้การ์ดที่เขาพามานั้น ก็เป็นอย่างที่เว่ยชิงหางว่าไว้ ความคิดเห็นของเขาไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิด เพราะคนพวกนี้มาเพื่อปกป้องเจียงซู่ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อยแม้เว่ยชิงหางจะล่วงรู้ถึงแผนการของคนตระกูลเหลียง และเรียกบอดี้การ์ดมาเพิ่ม แต่เขาก็ไม่ได้ไล่คนของอีกฝ่ายไป ทำเพียงแบ่งแยกขอบเขตกันอย่างชัดเจน ต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่คุ้มครองเป้าหมายเดียวกันซึ่งโจวซือเหย่เองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะยิ่งคนคุ้มกันมากเท่าไหร่ เจียงซู่ก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้นเจียงซู่เกลียดการตัดสินใจโดยพละการของโจวซือเหย่ เธอเกลียดทั้งตัวเขา และเกลียดลามไปถึงทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขาด้วย ทว่าตอนนี้เธอยังรู้สึกปวดระบมไปทั้งตัว แถมยังปวดหัวหนึบ จนไม่มีแก่ใจจะไปถือสาเรื่องเหล่านั้น แต่กลับมีคนคนหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอขึ้นมา...… นับตั้งแต่เหลียงจินฮั่น เริ่มลงมือเวิงอี๋ก็เฝ้ารอคอยข่าวดีมาโดยตลอดแต่เธอกลับรอแล้วรอเล่า รอจนความเจ็บปวดรุมเร้าก็ยังไร้ซึ่งวี่แววของเหลียงจินฮั่น ความตื่นเต้นดีใจในตอนแรกเริ่มแปรเปล

เมื่อเวิงอี๋ได้ยินเช่นนั้น ลำคอก็เหมือนถูกบีบไว้กะทันหัน ใบหน้าของเธอแดงก่ำเพราะลมหายใจที่ติดขัด ได้แต่หอบหายใจรัวเร็วอย่างหนักหน่วงเจียงซู่เอ่ยปากอย่างราบเรียบ: “พี่สาวเธอคงต้องขอบคุณเธอนะ พอเธอตายไป เขาก็ปลอดภัย... ดีจะตายไป”เวิงอี๋กระตุกมุมปากที่สั่นเทา พลางแสยะยิ้มอย่างน่าเกลียด: “แกคิดว่าฉันไม่รู้ทันแผนการตื้น ๆ ของแกหรือไง ที่พูดแบบนี้ก็เพราะอยากยืมมือฉันกำจัดเซียวซูอี้ล่ะสิ ฉันไม่มีทางยอมให้แกสมหวังหรอก!”เจียงซู่แสดงสีหน้าที่สื่อว่าเธอคิดมากไปเองก่อนจะแค่นหัวเราะอย่างหยามเหยียด: “เธอคิดว่าฉันเป็นเหมือนเธอหรือไง? ที่ขาดโจวซือเหย่แล้วจะตายให้ได้น่ะ? เธอคงยังไม่เข้าใจสินะ ว่าตอนนี้ฉันน่ะอยากจะให้เขาไสหัวไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ พี่สาวเธอกลับมาก็ดีแล้ว พวกเขาจะได้ครองรักกันชั่วนิรันดร์ เป็นคู่สร้างคู่สมกันไปตลอดชาติ ส่วนฉัน…”เจียงซู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มขำในความโง่เขลาของอีกฝ่ายที่มองสถานการณ์ไม่ออก: “ฉันก็จะได้มีชีวิตใหม่ ได้อิสระไปใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการ ในบรรดาพวกเราทุกคน มีแค่เธอคนเดียวที่มีดวงต้องตายก่อนวัยอันควร ส่วนพวกเราที่เหลือ... ทุกคนจะมีชีวิตที่มีควา

“อาละวาดพอหรือยัง!”พี่ใหญ่เหลียงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเมื่อเห็นลูกชายคนเล็กถูกตี แม่เหลียงก็ฟาดฝ่ามือลงบนตัวลูกชายคนโตทันทีพร้อมกับต่อว่าเสียงแข็ง “จินฮั่นเจ็บขนาดนี้แล้ว ลูกยังจะไปตีน้องทำไมอีก!”แต่พี่ใหญ่เหลียงกลับนิ่งเฉย: “แม่ครับ ที่น้องเล็กต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ก็เพราะแม่นั่นแหละ”“ถ้าแม่ไม่เอาแต่ตามใจจนเขากลายเป็นคุณชายเสเพลสมองกลวงแบบนี้ มีหรือที่เขาจะพลาดท่าให้ผู้หญิงบอบบางที่แทบไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่อย่างนั้นเล่นงานจนเจ็บหนัก? ถ้าเขาจะทำอะไรแล้วรู้จักระมัดระวัง ไม่ถือดีอวดเก่ง คนที่นอนอยู่ตรงนี้ก็คงไม่ใช่เขา!”“จนป่านนี้แล้ว แม่ยังจะให้ท้ายเขาไปถึงเมื่อไหร่?”แม่เหลียงสะอื้นพลางบ่นพร่ำ: “น้องชายแกน่ะ ฉันสปอยล์เขาอยู่คนเดียวหรือไง? พวกแกเองก็รุมตามใจเขาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”ทำไมพอเกิดเรื่องขึ้นมา ถึงได้โยนว่าเป็นความผิดของเธอคนเดียวล่ะ?พี่ใหญ่เหลียงถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “เราทุกคนนั่นแหละที่มีส่วนผิด... เป็นพวกเราเองที่เลี้ยงเขาจนเสียคน”น้องชายคนนี้ เขาเลี้ยงดูฟูมฟักมาราวกับลูกในไส้ ไม่สิ... ต้องบอกว่าแม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเขาเอง เขายังไม่เคยเลี้ยงดูอย่าง

คิด ๆ ดูแล้ว เว่ยชิงหางนับว่าเป็นที่พึ่งที่ไม่เลวเลย หากเป็นไปได้ ให้เจียงซู่ไปกบดานที่เมืองกั่งเฉิงซึ่งเป็นถิ่นของตระกูลเว่ยได้ย่อมปลอดภัยกว่าที่อื่นเป็นไหน ๆ ส่วนข้อเสนอของชุยจี้เหิงที่ให้ไปพึ่งบารมีคนอย่างโจวซือเหย่นั้น ไต้ซานเหอไม่เคยเก็บเอามาพิจารณาให้เปลืองสมองเลยแม้แต่น้อย จะให้คลานไปขอความช่วยเหลือจากคนพรรค์นั้นน่ะเหรอ? เหอะ สู้ไปปะทะกับเหลียงจินฮั่นตรง ๆ ให้รู้ดำรู้แดงไปเลยยังจะดีเสียกว่าบารมีที่ค้ำจุนเป็นดั่งร่มเงาของโจวซือเหย่นั้น ไม่เคยจะให้ร่มเงาความสงบปลอดภัยแก่เจียงซู่เลยสักครั้ง หรือหากจะให้ร่มเงาขึ้นมาสักหน มันก็เป็นเพียงอาวุธที่หันกลับมาทิ่มแทงจากข้างหลังเท่านั้นเองไต้ซานเหอนำความกังวลของชุยจี้เหิงบอกให้เจียงซู่ฟังจนหมดเปลือกซึ่งเมื่อเจียงซู่ฟังจบ เธอก็ตกอยู่ในความเงียบงันไต้ซานเหอจึงพูดสิ่งที่ตนคิดออกมา “ฉันรู้ว่าการทำแบบนี้มันคือการหลอกใช้ความจริงใจของเว่ยชิงหาง มันดูไม่ยุติธรรมกับเขาเท่าไหร่ แต่ฉันไม่อยากเห็นแกเป็นอะไรไปมากกว่านี้แล้วจริง ๆ ”เจียงซู่รู้ดีว่าเพื่อนสาวเป็นห่วงเธอมากเพียงใด “ซานซาน เมื่อก่อนแม่ของรุ่นพี่เคยมาหาฉันน่ะ”ประโยคนั้นทำให้ไต้ซา