อาจารย์เจิงไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง เขาเพียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า: “ในเมื่อกั่งรุ่ยเข้าร่วมด้วยแล้ว เช่นนั้นความร่วมมือของเราก็ถือเป็นอันยุติแต่เพียงเท่านี้”“อาจารย์คะ...”อาจารย์เจิงไม่สนใจเสียงเรียกของเจียงซู่ เขาแสดงจุดยืนของตนเองออกมาอย่างชัดเจนฝ่ายคู่ค้าถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งในเมื่อร่วมงานกันไม่ได้ มื้ออาหารนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องกินต่อ อาจารย์เจิงลุกขึ้นเดินออกไปทันที เจียงซู่เห็นดังนั้นจึงรีบตามไปติด ๆ“อาจารย์...”อาจารย์เจิงสวนกลับ: “อาจารย์อะไรกันนักหนา ฉันยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องมาคร่ำครวญเหมือนร้องไห้หน้าศพ อย่าร้องจนเรียกวิญญาณฉันให้เตลิดไปหน่อยเลย”เจียงซู่: “...”อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว ทำไมยังอารมณ์ร้อนขนาดนี้อีกล่ะเจียงซู่เอ่ย: “อาจารย์ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เพื่อหนูเลยค่ะ”เรื่องบาดหมางระหว่างเธอกับโจวซือเหย่ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับอาจารย์อาจารย์เจิงปรายตามองเธอพลางยิ้มเยาะ: “เธอนี่ก็หน้าหนาใช้ได้เลยนะ ใครบอกเธอว่าฉันทำเพื่อเธอ?”ตาแก่นี่ดื้อรั้นชะมัด เจียงซู่จึงย้อนถาม: “ถ้าไม่ใช่เพื่อหนู แล้วทำไมอาจารย์ถึงไม่ยอมร่วมมือกับเขาล่ะคะ?”อาจา
続きを読む
