All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ: Chapter 221 - Chapter 230

หลังเดินตามเส้นทางที่คิดว่าถูกต้อง เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าสองชั่วยามในที่สุดพลังจิตของนางก็สัมผัสได้ถึงบางพลังวิญญาณเข้มข้นแตกต่างจากปกติสองเท้าก้าวไปด้านหน้าเรื่อย ๆ พร้อมหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเข้าใกล้กลิ่นอายที่สัมผัสได้ยิ่งเข้มข้นขึ้น ไม่นานกลิ่นหอมอ่อน ๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของพืชวิญญาณระดับสูงก็เข้าปะทะจมูกสองขาก้าวไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง ใช้พลังจิตตรวจสอบว่าในระยะสี่ลี้มีใครอยู่หรือไม่“ทางสะดวกไปได้!!” พึมพำเบา ๆ กับตนเอง พร้อมสองขาที่ก้าวเร็วขึ้นจังหวะหนึ่งยิ่งเข้าใกล้กลิ่นหอมยั่วยวนยิ่งดึงดูดมากขึ้นเท่านั้นและไม่นานดวงตางดงามเป็นประกายก็มองเห็น ประกายแสงสีชมพูงดงามซึ่งสะท้อนออกมาจากต้นไม้แห้งขนาดเล็กที่แตกกิ่งก้านมากมาย‘หลานปู่เอ๋ยเจ้าพบของดีแล้ว’ หมิงเหยาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจพืชวิญญาณระดับเทพสามต้นปรากฏอยู่ตรงหน้าพืชวิญญาณชนิดนี้ถูกเรียกว่า ฟื้นคืน เป็นส่วนผสมสำคัญสำหรับหลอมโอสถเรียกคืนชีวิตความหมายของเรียกคืนชีวิตคือ หากคนที่กำลังจะตายได้กลืนโอสถชนิดนี้เข้าไป บาดแผลทุกอย่างจะถูกรักษาจนหายดีและกลับมามีชีวิตอีกครั้ง จึงได้ชื่อว่าโอสถเรียกคืนชีวิต เพราะสามา

นักหลอมโอสถขั้นปรมาจารย์ ไม่มีทางหนีการตามล่าของผู้ฝึกปราณขั้นเซียนได้สุดท้ายก็ถูกล้อมไว้ตรงกลาง“พี่สาว ไม่คิดว่าจะเจอท่านเร็วถึงเพียงนี้” หมิงเยว่เหรินยิ้ม ก้าวเดินเข้ามาใกล้เยว่ฉี“ท่านจำข้าได้ใช่หรือไม่?” เด็กสาวเลิกคิ้วเอ่ยถาม มุมปากยกยิ้มมีความสุข “ข้าเห็นนะว่าท่านหวาดกลัวตอนที่พบหน้ากันครั้งแรก”เยว่ฉีเม้มปาก มองสีหน้าท่าทางคนตรงหน้า ในหัวคิดหาทางหนี ระหว่างที่กำลังใช้ความคิดเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในหัว‘เยว่ฉีข้าช่วยเจ้าได้ เปลี่ยนตัวกัน’“ท่านอาจารย์ ข้าขอจัดการเรื่องบางเรื่องก่อน” ตอนนี้นางมีโอกาสแล้ว บางทีคงถึงเวลาทำให้มันถูกต้อง คนจิตใจบิดเบี้ยวเช่นนี้ หากไม่จัดการให้เด็ดขาด ชีวิตนางคงไม่มีทางมีความสุขเยว่ฉีเชื่อว่า ท่านอาจารย์จะช่วยให้นางหนีออกไปได้อย่างปลอดภัย“ใช่ ข้าจำเจ้าได้ น้ำเสียงระคายหูที่ต้องการให้ข้าตาย ข้าจำได้ดี”“ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องจำข้าได้” หมิงเยว่เหรินเดินเข้ามาใกล้ เงยหน้ามองเยว่ฉี พลันรู้สึกว่าตำแหน่งสายตาไม่ถูกต้องจึงใช้สายตาสั่งให้คนโดยรอบจัดการนางเยว่ฉีถูกบังคับให้คุกเข่าลงตรงหน้าหมิงเยว่เหรินยิ้ม เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยหลุบสายตามอง“ใช่แล้ว ตำแหน่งข

ชายชุดดำทั้งแปดถูกกำจัดเกือบหมดแล้ว เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น หมิงเหยาคิดจะกลับไปจัดการคนที่เหลือให้หมดแล้วปลดปล่อยผู้ฝึกปราณที่ถูกครอบงำอยู่หากเยว่ฉีไม่โดนเห็นหน้าชายชราคงไม่คิดจะกลับไป แต่เหลนสาวคนนี้ของเขาถูกเห็นหน้าเข้าแล้ว จึงไม่อาจปล่อยคนที่เหลือเอาไว้ได้ ไม่เช่นนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะนำพาความวุ่นวายมาให้นางคิดแล้วก็ดีดตัวกลับไปยังสถานที่เดิมดวงตาชายชรากวาดมองผู้ฝึกปราณหลายคนซึ่งเริ่มได้สติคืนมาหลังผู้ร่ายคาถาตายพวกเขาไม่ได้เข้าต่อสู้กับชายชุดดำทั้งสามคน เพราะระดับการฝึกปราณแตกต่างกัน หากคิดจะเอาคืนก็รังแต่จะทำให้ตนบาดเจ็บช่างน้ำหนักในใจแล้วได้ไม่คุ้มเสีย จึงเลือกหันหลังหนีมีหลายคนหนีไม่ทันถูกคนทั้งสามจับกลับมา แล้วประทับตราคำสั่งอีกครั้ง จากนั้นโยนเข้าไปในถ้ำ“คงเกิดเรื่องกับคนพวกนั้นแล้ว!! ไม่เช่นนั้นคงไม่ชักช้าเช่นนี้” หนึ่งในนั้นเอ่ยออกมา“เจ้าคิดว่านางจะทำได้จริงหรือ? หากทำได้จริงนายท่านของพวกเราคงจะยินดีมาก”“คงเป็นเช่นนั้น สิ่งที่ท่านผู้นั้นต้องการคือนางผู้ผ่านความลำบากมามากมายและกลายเป็นคนแข็งแกร่ง!!”“หากนางฆ่าคนพวกนั้นหมดแล้วจริงคงต้องส่งข่าวไปหานายท่า

หมิงเยว่เหรินสะใจมาก เมื่อเห็นสภาพพี่น้องร่วมสายเลือด ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ โน้มหน้าลงพูด“ท่านพี่ เป็นเพราะท่านทำข้าตกใจท่านพ่อจึงสั่งสอนท่าน ท่านอย่าได้โกรธแค้นเลยนะเจ้าคะ” ไม่ว่าเปล่ายังยัดบางอย่างเข้าไปในปากเยว่ฉีเป็นยาที่ช่วยรักษาความเจ็บปวดจะปล่อยให้ตายตอนนี้ไม่ได้ เพราะคนพวกนั้นไม่ยอม ทว่าแค่สร้างบาดแผลหรือความกลัวนั้นย่อมทำได้เยว่ฉีถูกสองพ่อลูกทรมานนานหลายชั่วยาม ทั้งถูกทุบตี ทำให้เจ็บปวด ถูกขังอยู่ในห้องมืด ๆเด็กสาวดิ้นรนเพื่อให้ตนเองมีชีวิตรอด พร้อมความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินจิตใจหลังจากนั้นไม่นาน เด็กสาวผู้ร่าเริงก็เปลี่ยนไปยามได้ยินเสียงหรือเห็นหน้าสองพ่อลูก จะเกิดอาการตื่นตระหนกหวาดกลัว ต้องการหลีกหนีเสียทุกครั้งความหวาดกลัวถูกจารึกในใจดวงน้อย ความเจ็บปวดที่ถูกมีดกรีดตามร่างกาย ถูกทุบตีไม่หยุด ถูกเตะ ถูกสาดน้ำเย็น ๆ ใส่ตลอดเวลาเด็กสาวเรียกร้องหาครอบครัวเสมอ หวังว่าพวกเขาจะมาช่วยเหลือ แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านล่วงเลยไปนานแค่ไหนก็ยังอยู่ที่เดิม“เด็กอยู่ที่ใด” น้ำเสียงไม่คุ้นเคยดังขึ้นไม่ไกลออกไป เยว่ฉียังคงถูกขังในห้องเดิมเหมือนวันแรกที่เข้ามาพอได้ยินเสียงไม่คุ้นเคยร่างกายเ

สัตว์อสูรตนใหม่ของนางเข้าใจในสิ่งที่เจ้านายต้องการจะสื่อ ร่างกายสูงกว่าสองจั้งกว้างหนึ่งจั้งลดลง จนขนาดเกือบเท่ากับเสือขาวปกติ ใหญ่กว่าเล็กน้อยพอให้นางสามารถขึ้นไปขี่บนหลังได้“เด็กดี เก่งมากเลย” เอ่ยชมเสร็จก็ยื่นโอสถให้เม็ดหนึ่ง เป็นโอสถเพิ่มพลังปราณระดับเก้าที่นางหลอมเอง ถึงดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ต่อสัตว์อสูรตรงหน้า แต่เจ้าเสือน้อยก็ยอมอ้าปากกลืนลงไป แถมยังดูมีความสุขมากด้วย“ออกไปด้านนอกกันเถิด” ว่าจบก็ยกกำไลติดตามขึ้นมอง ดูเหมือนอีกไม่นานนางและสามีจะได้เจอหน้ากันแล้วเสือเขี้ยวดาบยืนขึ้นเต็มความสูง รอคอยให้นางลุกขึ้นตาม ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในถ้ำเยว่ฉีงุนงง? เอ่ยออกไปว่า“ไม่ออกไปด้านนอกหรือ? ต้องออกไปพบคนอื่นนะ” เสือเขี้ยวดาบหันหลังกลับมา ตวัดหางพันรอบตัวดันเจ้านายเดินเข้าไปในถ้ำ“จะให้เข้าไปหรือ?”“...” ท่าทางของมันคือให้เดินเข้าไปสินะนางพยักหน้ายอมแพ้ เดินเข้าไปในถ้ำแต่โดยดีมองจากด้านนอกตัวถ้ำดูไม่ใหญ่เท่าใดนัก แต่พอได้มาเดินเองแล้วกลับดูลึกกว่าที่ตาเห็นหญิงสาวมุ่งหน้าเข้าไปในถ้ำ เดินตามหลังสัตว์อสูรตนใหม่ลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนเวลาล่วงเลยไปกว่าหนึ่งชั่วยาม เสือเขี้ยวดาบตรงหน้า