All Chapters of แม่ลูกอ่อนซ่อนชู้: Chapter 121 - Chapter 125

“พี่พันน์จ๋า… หนูต้องไปแล้วจ้ะ มานานแล้ว ดูสิ… ระบมหมดแล้ว ขออาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อนนะ พี่พันน์ทำหนูเลอะหมดแล้ว”เขายอมขยับถอนแก่นกายตอนนี้ทั้งห้องคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำกามที่ไหลตามออกมาจากรูสวาทกลวงโบ๋ หลังจากพี่พันน์ขยับเอวถอนลำเอ็นออกมาแต่ใครจะคิดว่าพอฉันออกมาจากห้องน้ำในสภาพนุ่งผ้าขนหนูกระโจมอก จะโดนพี่พันน์สุดหื่นจับปล้ำเอาทำเมียอีกรอบ“งือออ… พี่พันน์… ไม่ไหวแล้ว… ”ฉันส่ายหน้า เขาไม่ฟังเสียง เริ่มเปิดฉากจู่โจมจูบไซ้อีกครั้งจนฉันกลัวในความหื่นของเขา “พี่พันน์… หนูจะกลับแล้ว”ฉันหายมานานแล้ว นึกกลัวว่าแม่ผัวที่ช่วยเลี้ยงลูกอยู่บ้านจะสงสัย“พอเถอะ… หนูทิ้งลูกมานานแล้ว”ฉันเอามือผลักอกเขาเอาไว้ ไม่งั้นต้องโดนจัดหนักอีกรอบแน่ๆ“เดี๋ยวพี่ไปส่ง… แต่ก่อนไปพี่อยากจัดให้อีกรอบ… นะ… พี่ไม่รู้ว่าโอกาสแบบนี้จะมีมาอีกไหม”ในนาทีต่อมาความเงี่ยนไม่เคยปรานีใคร ฉันรู้ซึ้งด้วยหัวใจตัวเองกับคำนี้ก็ตอนนี้ หลังจากโดนกอดจูบเล้าโลมดูดนมอย่างเร่าร้อน ฉันก็มีอารมณ์ขึ้นมาอีก“อูย… น้องจันทร์… ไม่ไหวแล้ว ดูดให้พี่ทีเถอะนะ”พี่พันน์พริ้มตาเสียว มือของฉันยังคงซุกซนอยู่กับความเป็นชายชาตรีของเขาไม่เลิก

“โอ้ว… มันส์ลำเอ็นสุดๆ”พี่พันน์ขบกรามเป็นสันนูนเราสองเสียวซ่านเกินกว่าจะสะกดกลั้นน้ำเงี่ยนเอาไว้ได้ พี่พันน์รีบโยกบั้นทายกระแทกลำเอ็นยาวใหญ่เข้าใส่โพรงสาวของฉันต่อมาอีกอึดใจสั้นๆ ก็ละล่ำละลักส่งสัญญาณบอก“อ่า… ไม่ไหวแล้วน้องจันทร์จ๋าพี่จะแตกแล้ว… โอ้วววววววว”พี่พันน์โก่งเอวอัดกระแทกลำเอ็นจนสะโพกของฉันยวบยุบลงไปในที่นอนตามแรงกระแทก “อูยยย... อ๊ะ… อ๊ายยยยยยย”ฉันกรีดร้องตามมาติดๆ พริ้มตาครวญครางเหมือนจะตาย“งืออออ… ”ในนาทีถึงสวรรค์อย่างแรง ตัวฉันสั่นเทิ้ม สองมือเอื้อมขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าชื้นเหงื่อและเส้นเลือดที่ปูดโปนขึ้นมาข้างขมับทั้งสองข้างของพี่พันน์ รั้งลงมาประกบริมฝีปากเข้าหากันแน่นเราจูปปากแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อน ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดร้อยกันดูดดื่ม“เมียจ๋า… ”พี่พันน์เรียกฉันเสียงกระเส่า จูบไซ้แก้มนวลลงมาถึงซอกคอ ฉันแหงนหน้าให้เขาจูบอย่างไม่หวงแหนเรือนร่าง ในนาทีที่ไม่เหลืออะไรจะเสียอีกแล้ว“คนเจ้าเล่ห์… แกล้งทำกาแฟหกเพื่อจะลวงหนูมาขยี้สวาทใช่ไหม”ฉันเพิ่งรู้ก็ตอนนี้“ใช่จ้ะ… พี่พยายามหาเรื่องพาน้องจันทร์มาที่นี่ก็เพราะแบบนี้แหละ”พี่พันน์สารภาพออกมาในที่สุด จูบแก้มสองข้าง

ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจที่นางต้องเผชิญในแต่ละวัน ทำให้เหมยลี่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่มีห้องเช่าเล็กๆ เป็นเสมือนกรงขังไม่ต่างจากคุกแล้วในวันที่เหมยลี่รู้สึกเหงาและท้อแท้ที่สุด… บังเอิญนางได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งเขามีชื่อว่า ‘หวังหย่ง’ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในห้องเช่าที่ติดกับห้องของนางหวังหย่งเป็นชายอายุห้าสิบปีผู้มีรูปร่างสูงใหญ่สะดุดตา ใบหน้าคมคร้ามหล่อเหลา ผิวเข้ม เนื้อตัวกำยำไปด้วยมัดกล้ามเพราะออกกำลังกายและทำงานหนักเป็นประจำด้วยความที่ห้องอยู่ติดกัน เหมยลี่จึงมีโอกาสได้พบเจอกับหวังหย่งบ่อยๆ เหมยลี่รู้สึกถูกชะตากับหวังหย่งตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นหน้า หลังจากหนึ่งเดือนผ่านไปทั้งสองก็เริ่มคุ้นเคยเพราะว่าหวังหย่งเป็นคนใจดี ดูอบอุ่นเป็นผู้ใหญ่และเข้าใจในความทุกข์ในหัวอกของนาง“เหมยลี่… ข้าอยากช่วยเหลือให้เจ้ามีรายได้… เอาเป็นว่าข้าจะจ้างซักผ้าดีไหม”หวังหย่งเอ่ยปากในตอนเย็นของวันหนึ่ง เมื่อเดินออกมาจากห้องแล้วเห็นเหมยลี่กำลังนั่งให้นมลูกอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่หน้าห้องพักของนางขณะที่ถาม สายตาของหวังหย่งจ้องมองเม็ดหัวนมสีเนื้อเป็นทรงสวย แม้จะบานใหญ่เหมือนฝาขนมครกและมีสีเข้มกว่าปก