มีความห่วงใยอยู่ในน้ำเสียงที่ถาม ทรงกลดที่ยื่นดื่มเบียร์อยู่หลังกระท่อมทอดสายตามองไปยังทิวเขาทาบทะมึนเป็นฉากหลังของไร่อ้อย หันมาถามแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มลูกออกมาจากห้องน้ำ“มีน้ำพออาบจ้ะนาย… ”หญิงสาวตอบ “เดี๋ยวฉันจะรองไว้ให้อีก… เธอจะได้พออาบ”ทรงกลดกล่าว สะดุดตากับภาพของแม่ลูกอ่อนที่อยู่ในชุดผ้าถุงกระโจมอก สองเต้าอวบใหญ่เบียดอัดกันแน่นอยู่ภายใต้ปมผ้าขมวดกันหลวมๆ เหน็บไว้กลางร่องอก ความอวบคัดทำให้มันยิ่งอะร้าอร่ามจนเจ้าของไร่อ้อยตะลึงมอง ยกเบียร์ขึ้นดื่ม มองทรวงอกหล่อนแล้วตวัดลิ้นเลียคราบเบียร์เกาะอยู่ที่แพหนวดสีดำหนาเหนือริมฝีปาก“ไม่ต้องแล้วจ้ะนาย… ตอนนี้มีน้ำเต็มโอ่งแล้วจ้ะ นายไปอาบน้ำเถอะ”“ไม่เป็นไร… ฉันอยากให้เธออาบก่อน”“จ้ะ… เดี๋ยวหนูพาลูกเข้านอนก่อนนะจ๊ะ” ลูกชายหล่อนช่างเลี้ยงง่ายจริงๆ หลังจากคนางค์อุ้มร่างจ้ำม่ำมาวางลงในเบาะสีฟ้าเล็กๆ หนูน้อยก็หลับลงง่ายดาย สมกับเป็นเด็กในวัยกำลังกินกำลังนอนอึดใจสั้นๆ ต่อมาคนางค์เดินออกมาจากกระท่อม ตรงเข้ามาที่ห้องน้ำเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลัง ทุกด้านโอบล้อมไว้ด้วยแผ่นสังกะสีเก่าคร่ำจนเห็นแสงไฟดวงเทียนสีเหลืองนวลสาดลอดออกมาจากแผ่นสังกะสีที่
Read more