All Chapters of อนุตัวร้ายขอทำสวน: Chapter 161 - Chapter 165

เลี้ยงหนอน 7อาเหมยเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว จึงออกมายืนรอรับซูซวง ขณะเดียวกันที่โถงพิธี เผยซ่งหยาง ก็เข้ารับการฝังหนอนจนเสร็จสิ้น และลำดับสุดท้ายคือ เผยอี้หลางในจังหวะที่ซูซวงบรรจงทาสำลีชุบแอลกอฮอล์ที่ส่งกลิ่นฉุนสะอาดลงบนต้นแขนแกร่ง แล้วค่อยๆ กดปลายเข็มเพื่อดันตัวยาเข้าสู่ชั้นผิวหนังเผยอี้หลางก็นิ่งขรึมพลางใช้สายตาคมกริบพยายามพินิจวิเคราะห์สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างถี่ถ้วน ความเย็นเยียบที่สัมผัสผิวบวกกับแรงกดแปลกใหม่ ทำให้ชายหนุ่มอดมิได้ที่จะคาดเดาไปต่างๆ นานา'สิ่งที่นางกำลังทำ... คือการฉีดหนอนเข้าสู่ร่างกายของข้าจริงๆ หรือ? เหตุใดมันจึงดูเป็นพิธีการที่รวดเร็วและลึกลับถึงเพียงนี้'แม้ในใจจะเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่ความสุขุมของอี้หลางก็ทำให้เขายังคงนิ่งนิ่งสนิท ยอมให้หมอหญิงตัวเล็กจัดการกับร่างกายของเขาจนเสร็จสิ้นภารกิจ “เสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ซูซวงเอ่ยเสียงใสพลางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ภารกิจลุล่วงไปได้ด้วยดีอาเหมยรีบขยับเข้าไปรับหีบยาจากมือซูซวงด้วยท่าทางนอบน้อม ก่อนจะเอ่ย “เรียนท่านหมอ พระชายาให้ข้ามาเชิญท่านไปร่วมโต๊ะเสวย ‘หม้อไฟ’ ที่เรือนไม้ไผ่เจ้าค่ะ”พอได้ยินคำว่า หม้อ

หมายตา 2ในขณะเดียวกัน ซูซวงยังคงจดจ่ออยู่กับการเสพสุขท่ามกลางกลิ่นอายของหม้อไฟรสเลิศ โดยหารู้ไม่ว่าในห้องอักษรนั้น นางได้ถูก "หมายตา" ให้เป็นว่าที่สะใภ้ใหญ่ของจวนอ๋องไปเรียบร้อยแล้วท่าทางการกินอย่างเอร็ดอร่อยไร้จริตของนาง ทำให้ไป๋เล่อพลอยมีความสุขไปด้วย นานมากแล้วที่นางไม่ได้ดื่มด่ำกับหม้อไฟด้วยอารมณ์ปลดปล่อยเช่นนี้ แม้ที่ผ่านมาจะมีอาเหมยหรือเจียงจิงมานั่งร่วมโต๊ะเป็นเพื่อนบ้าง แต่จะมีใครเล่าที่จะเข้าใจ "อรรถรส" ในการกินหม้อไฟได้ลึกซึ้งเท่ากับคนที่มาจากโลกใบเดียวกันซูซวงที่กำลังเผ็ดร้อนจนหน้าแดงฉาน ใช้มือโบกลมเข้าปากพลางดื่มน้ำตามอึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย"ที่นี่มีน้ำโซดาด้วยหรือเจ้าคะ?"“อ๋อ... น้ำพุร้อนน่ะ โชคดีที่บนเขาหลังจวนมีแหล่งน้ำแร่ธรรมชาติ ข้าจึงได้ให้คนไปตักมาปรุงเป็นน้ำโซดาน้ำผึ้งให้เจ้าดื่มแก้เผ็ดนี่ไง”ซูซวงเบิกตากว้างอย่างทึ่งในไหวพริบ “คุณพี่เก่งนัก! แล้วจักรยานแปลก ๆ พวกนั้น ท่านก็เป็นคนคิดค้นขึ้นมาเองหมดเลยหรือเจ้าคะ?”ไป๋เล่อส่ายหน้าหัวเราะเบา ๆ “ข้าจะมีความสามารถถึงขั้นนั้นได้อย่างไรกัน ข้าเพียงแค่อาศัย 'ความจำ' วาดภาพสเก็ตช์ออกมา แล้วส่งให้ช่างตีเหล็กย

หมายตา 4ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเรือนพัก ซูซวงก็ต้องชะงักกึกเมื่อพบร่างสูงโปร่งของ เผยอี้หลาง ยืนตระหง่านดักรออยู่ใต้ร่มไม้ประหนึ่งขุนเขาแสงแดดยามเช้าตกกระทบใบหน้าคมคายทำให้เขาดูเคร่งขรึมทว่าสง่างามจนนางเผลอใจสั่น“คารวะคุณชายใหญ่... ท่านมารอพบข้าหรือเจ้าคะ?” ซูซวงเอ่ยถามพลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติอี้หลางปรายสายตามองหีบยาใบโตที่นางสะพายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “นับจากวันนี้ไปจนกว่าสถานการณ์ที่เขตกักกันจะคลี่คลาย ข้าจะเป็นคนดูแลรับผิดชอบความปลอดภัยท่านหมอด้วยตนเอง”ซูซวงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจพลางย้ำถามเพื่อความแน่ใจ “ท่านจะไปกับข้าทุกวันเลยหรือเจ้าคะ?”เผยอี้หลางพยักหน้าตอบรับเพียงสั้น ๆ ด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับว่านี่เป็นเพียงภารกิจหนึ่งที่เขาได้รับมอบหมายมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซูซวงเห็นท่าทางแข็งทื่อเช่นนั้นก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ“เช่นนั้นก็เชิญท่านตามสบายเจ้าค่ะ แต่ก่อนจะไปเขตกักกัน ข้าต้องไปตรวจร่างกายพระชายาที่เรือนไม้ไผ่เสียก่อน”“เชิญท่านหมอ” อี้หลางเอ่ยพลางผายมือเป็นเชิงอนุญาตท่วงท่าสง่างาม ทว่าสายตาคมกริบยังคงจับจ้องทุกย่างก้าวของนางไม่วางตาซูซวงจึงจำต้องเดิน