Semua Bab อนุตัวร้ายขอทำสวน: Bab 171 - Bab 178

หมายตา 10ป๋เล่อพลางทำหน้านึกย้อนไปถึงกิจกรรมในโลกก่อน “นอกจากสกีแล้วยังมีสเก็ตน้ำแข็งอีกนะ ซูซวง... เจ้าเล่นได้ใช่หรือไม่”ซูซวงพยักหน้าตอบรับทันที “ได้เจ้าค่ะ ตอนอยู่โลกนู้นข้าเคยไปเล่นกับเพื่อนบ่อย ๆ”“ดีมาก!!” ไป๋เล่อเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น แววตาเป็นประกายขณะเริ่มร่างแผนการใหญ่ซูซวงเองก็รู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย แผนการนี้นับว่ายิ่งใหญ่นัก นางตักเนื้อพลางเอ่ยถาม “แล้วพระชายาวางแผนจะทำสิ่งใดก่อนหรือเจ้าคะ แก้ว สกี หรือสเก็ต”ไป๋เล่อหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของหมอสาว “นั่นสิ แผนการเยอะมากมายไปหมดจนข้าเลือกไม่ถูกเลย...”นางเอ่ยพลางจัดการกับหม้อไฟตรงหน้าอย่างจริงจัง คีบผักคีบเนื้อส่งให้ซูซวงไม่ขาดสาย “ถึงอย่างไรตอนนี้เจ้ารีบกินก่อนเถอะ แล้วรีบไปพักผ่อนเสีย วันนี้เจ้าตรากตรำมาทั้งวันแล้ว ส่วนข้าน่ะ... คืนนี้คงนอนไม่หลับเพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับเรื่องที่คุยกันแน่ ๆ”ซูซวงยิ้มรับพลางเคี้ยวเนื้อนุ่ม ๆ ในปากอย่างมีความสุข บรรยากาศการล้อมวงกินหม้อไฟและพูดคุยเรื่องความฝันในอนาคตเช่นนี้ ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการคัดกรองผู้ป่วยมลายหายไปสิ้น นางรู้สึกเหมือนได้กลับไปนั่งกินข้าวกับ

หมายตา 12เผยกู้หยางได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยขัดขึ้นด้วยความห่วงใย “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของราชสำนักเถอะ... ชายาของข้าไม่ควรต้องมาเหนื่อยยากแบกรับภาระหนักอึ้งเหล่านี้”ไป๋เล่อส่ายหน้าเบาๆ พลางแย้มยิ้ม “ท่านไม่เห็นหรอกหรือว่าข้ากำลังตื่นเต้นและมีความสุขเพียงใด”ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ “ข้าเห็นแล้ว... แววตาของเจ้าในยามนี้ช่างมีชีวิตชีวายิ่งนัก”ไป๋เล่อพยักหน้ายืนยันหนักแน่น “นี่คือความสุขของข้า หาใช่การแบกรับภาระอันใดไม่”“ได้... ตามใจเจ้า” เผยกู้หยางเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้องครักษ์คนสนิทไปจัดการตามประสงค์ของนาง ไป๋เล่อจึงเอ่ยต่อด้วยท่าทีออดอ้อน “เช่นนั้น ท่านช่วยข้าวาดรูปสักหน่อยได้หรือไม่?”“ได้สิ เจ้าอยากให้ข้าวาดสิ่งใดเล่า?”ไป๋เล่อขยับเข้าไปใกล้โต๊ะวาดรูป มือบางหยิบพู่กันขึ้นมาลากเส้นสายโครงสร้างอย่างคร่าวๆ ลงบนกระดาษก่อนจะผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วหันไปสบตาชายหนุ่มเพื่อขอแรงให้เขาช่วยลงรายละเอียดตามจินตนาการของนาง“สิ่งนี้คือ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างสงสัย“หากจะเรียกสิ่งนี้ว่า ‘สกี’ ก็คงไม่ผิดนักเจ้าค่ะ” นางพูดพลางชี้ไปยังส่วนฐานของแบบร่างที่เป็นแผ่นไ

หมายตา 14 หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่สถานกักกัน ซูซวงก็เดินทางกลับมาถึงจวน ทว่าในขณะที่กำลังก้าวเท้าลงจากรถม้าอาเหมยสาวใช้คนสนิทของพระชายาก็มาดักรออยู่ก่อนแล้ว “เรียนท่านหมอซู พระชายาเชิญท่านไปร่วมดื่มชาที่ศาลาหยกเจ้าค่ะ”ซูซวงเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่ก็พยักหน้ารับ “ลำบากเจ้านำทางไปเถอะ”ในขณะที่ซูซวงก้าวเดินตามอาเหมยไปเผยอี้หลางที่เดินทางกลับมาพร้อมกันกลับมิตรงไปยังเรือนของตนเอง เขายังคงเดินตามหลังนางไปติดๆ แววตาคมกริบฉายแววฉงนสงสัย ‘ท่านแม่มีเรื่องด่วนอันใด ถึงได้มารอพบหมอซูทันทีที่กลับถึงจวนเช่นนี้’เมื่อซูซวงเดินมาถึงศาลาหยก ไม่ทันที่สาวใช้จะได้เอ่ยปากรายงาน ไป๋เล่อที่รออยู่ก่อนแล้วก็ก้าวออกมารับด้วยสีหน้ากระตือรือร้น“คารวะพระชายาเจ้าค่ะ” ซูซวงย่อกายลงอย่างนอบน้อม ต่อหน้าผู้อื่นกิริยามารยาทจะบกพร่องมิได้แม้เพียงนิด นางเข้าใจหลักการข้อนี้เป็นอย่างดีเพื่อมิให้ผู้ใดนำไปเป็นข้อครหาเผยอี้หลางที่เดินตามหลังมาติดๆ ก้าวขึ้นมาเบื้องหน้าพลางประสานมือ “คารวะเสด็จแม่”ไป๋เล่อเงยหน้ามองบุตรชายครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มบางแล้วเอ่ยขึ้น “อี้หลาง... เจ้ากลับมาเหนื่อยๆ ทั้งวันแล้ว ไปพ

หมายตา 16 เมื่อขี่จักรยานมาจนถึงเนินสูงที่เป็นจุดชมวิวภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ซูซวงถึงกับลืมหายใจ... ท้องฟ้ากว้างไกลถูกอาบด้วยสีส้มทองสลับกับริ้วสีม่วงครามขจี แสงสุดท้ายของดวงตะวันกำลังค่อยๆ จมลงลับยอดเขาไกลโพ้น ทิ้งไว้เพียงเงาร่างของทิวไผ่ที่พริ้วไหวล้อไปกับลมเย็นยอดหญ้าซูซวงหยุดจักรยาน แล้วก้าวเดินไปยืนริมหน้าผาจำลองอย่างแผ่วเบา สัมผัสของลมที่ปะทะใบหน้าและเสียงนกร้องเรียกเข้ารัง ทำให้หัวใจที่เคยตึงเครียดของนางค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนางยืนนิ่งพินิจดูความงดงามของธรรมชาติอยู่นาน ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาพร้อมรอยยิ้มจางๆ ความรู้สึกสายหนึ่งผุดขึ้นมาในใจอย่างประหลาด... แม้นางจะข้ามมิติมาอยู่ที่นี่เพียงไม่กี่วัน ทว่าช่วงเวลานี้กลับเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าตนเอง “พึ่งได้เริ่มใช้ชีวิต” อย่างแท้จริงนางไม่ได้มองดูดวงตะวันตกดินอย่างจริงจังเช่นนี้มานานเท่าใดแล้วนะ...ที่นี่... ท่ามกลางวงล้อมของป่าไผ่และละอองแดดอันอ่อนละมุนนี้ คล้ายกับว่านางได้พบเจอ ‘บางสิ่งที่ขาดหายไป’ มันคือความสงบสุขที่เรียบง่ายที่สุดซึ่งนางเคยหลงลืมไปเสียสนิท ท่ามกลางจังหวะชีวิตที่เร่งรีบและวุ่นวายใน