All Chapters of วิวาห์พยศใจ: Chapter 81 - Chapter 90

93 Chapters

Chapter 81

Chapter 81“เล็กไม่ได้เป็นเมียน้อยของคุณท่านตามที่ใครๆ เข้าใจค่ะ เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วตอนนั้นเล็กทำงานอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต วันนั้นเล็กต้องทำงานแทนเพื่อนจึงกลับดึก ระหว่างทางที่กลับเจอกับกลุ่มเดนมนุษย์ มันพยายามจะข่มขืนเล็ก แล้วพวกมันก็เกือบทำสำเร็จ แต่เดชะบุญคุณท่านผ่านมาพอดี จึงช่วยเหลือเล็กไว้ เล็กจึงรอดพ้นจากน้ำมือของพวกมัน เล็กสำนึกในบุญคุณของท่านมาก พูดกับท่านว่า หากมีเรื่องใดที่เล็กพอจะช่วยเหลือท่านได้ เล็กยินดีทำ” นางหยุดพูดอีกครั้ง ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตารินไหล ส่วนคนที่นั่งฟังอยู่ก็ฟังอย่างตั้งใจ “คุณท่านกับเล็กติดต่อกันมาตลอด เพราะช่วงนี้คุณท่านมาดูงานที่ภูเก็ต จนกระทั่งวันหนึ่ง คุณท่านมาหาเล็กแล้วบอกกับเล็กว่า ท่านติดเชื้อเฮสไอวี (HIV) จากหญิงสาวคนหนึ่งที่หวังจะจับท่าน แต่ท่านไม่เล่นด้วย ผู้หญิงคนนั้นจึงใช้วิธีมอมเหล้าท่าน ก่อนจะพาท่านเข้าโรงแรม เรื่องร้ายจึงเกิดกับท่าน โดยที่ท่านไม่ได้ตั้งใจ การติดเชื้อนี้ยังไม่ถึงขั้นเป็นโรคเอดส์แต่ต้องกินยาต้านไวรัสอย่างสม่ำเสมอ ท่านกลุ้มใจมาก คิดมากจนร่างกายทรุดโทรม ซึ่งไม่เป็นผลดี
Read more

Chapter 82

Chapter 82“ตอนแรกคุณท่านตั้งใจว่าจะเซอร์ไพรส์คุณใหญ่ ด้วยการจัดงานแต่งงานระหว่างคุณใหญ่กับหวานให้ค่ะ คุณใหญ่เลยให้คุณนุ เลขาส่วนตัวเป็นคนจัดการ คุณนุไปอเมริกาตามคำสั่ง พอไปถึงจึงรู้ว่า หวานไม่ได้เป็นเหมือนกับที่พวกเราคิด เธอเปลี่ยนเป็นคนละคน คุณนุมารายงานให้คุณท่านรู้ คุณท่านเลยให้คุณนุตามสืบจนแน่ใจว่า หวานมีพฤติกรรมตามในคลิปจริง ซึ่งผลออกมาก็เป็นจริง หวานเป็นคนรักสนุก ไม่ถือตัวทำตัวเหมือนสาวฝรั่งทั่วไป มีค่านิยมแบบนั้น คุณท่านเปลี่ยนความตั้งใจทันที คุณท่านจึงหาผู้หญิงที่จะมาเป็นหลานสะใภ้แทนหวาน คุณท่านเลือกอยู่พักใหญ่จนมาสะดุดตาที่แก้ว คุณท่านจึงไปพูดกับแก้ว ซึ่งแก้วก็ตอบตกลงเพราะต้องการทดแทนบุญคุณคุณท่านที่ช่วยเหลือครอบครัวแก้วในสาภวะยากลำบาก ถ้าไม่มีคุณท่านช่วย ครอบครัวแก้วคงแย่ ด้วยเหตุผลนี้ไงคะที่ทำให้แก้วมีความอดทนมาก อดทนต่อการโขกสับ อดทนต่อคำเหยียดหยามและดูหมิ่นของคุณพี่ รวมทั้งสายตาเกลียดชังจากคุณใหญ่ แก้วโทรมาปรับทุกข์กับเล็กหลายครั้ง แต่เล็กบอกให้อดทนเพราะช่วงนี้คุณท่านอาการไม่สู้ดี ไม่อยากให้มีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจ”ทุกคนพากันอึ้งอีกรอบกับอีกเรื่องหนึ่งที่ได้รู้ เรื่อง
Read more

Chapter 83

Chapter 83“ก็ไอ้ที่หน้าหวานเป็นแบบนี้เพราะไม่ได้ดังใจสักเรื่อง ทั้งเรื่องเงินและเรื่องแผน” คนตอบกระแทกตัวนั่งยนโซฟา หน้างอหงิก “ตอนที่หวานกลับไปบ้านพัก หวังจะขอเงินคุณย่ามาจ่ายค่าหมอของแม่กับน้าพร แต่พอไปถึงพวกนั้นกลับกรุงเทพกันหมดแล้ว ถามคนดูแลบ้านว่าทำไมคุณย่าถึงรีบกลับกระทันหันก็บอกว่าไม่รู้ แถมยังบอกให้เราออกจากบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกดินอีก หงุดหงิดเรื่องนี้ไม่พอ คนที่หวานจ้างทำงานก็บอกยกเลิกงานดื้อๆ เหตุผลก็ไม่บอกสักคำ เจอสองเรื่องนี้พร้อมกัน ใครไม่หงุดหงิดก็บ้าแล้ว”สองพี่น้องแทบจะลุกนั่งพร้อมกัน ตกใจกับคำบอกเล่าของธนัสสรณ์ แล้วยังกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในโรงพยาบาลที่ต้องชำระวันนี้ หากไม่มีเงินจากสกาวใจ คงไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลแน่นอน อีกทั้งโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นของเอกชน ค่ารักษาตัวต่อคนไม่ต่ำกว่าคนละสองหมื่นบาท เงินติดกระเป๋ามีไม่ถึงห้าพันด้วยซ้ำไป ค่ายายังจ่ายไม่ได้เลย“แล้วอย่างนี้จะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่ารักษาตัวแม่กับน้าพรล่ะ” ธนวรรณรีบถามลูกสาว สีหน้าไม่สู้ดีนัก “แกโทรไปหาคุณป้าหรือยัง เผื่อมีธุระอะไรด้วนถึงได้รีบกลับว่องไวขนาดนี้” “โทรไปแล้วแม่ โทรไปสิบกว่ารอบแล้ว และไม่ได้โทรไปหา
Read more

Chapter 84

Chapter 84 “พี่ไม่อยากอยู่ พี่เบื่อ พักที่นี่หรือพักที่โรงพยาบาลก็ไม่ต่างกัน ได้แต่นอน”กระแสเสียงของคนไม่สบายยังเนือยๆ ฟังแล้วดูเหมือนจะอ่อนเพลีย ทว่าหน้าตากลับสดใสมีชีวิตชีวา ลิขิตไม่ชอบนอนโรงพยาบาล เขาขอร้องและอ้อนวอนพิสุทธิ์หลายครั้งให้อนุญาตให้กลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านตั้งแต่สองวันแรกที่ฟื้น ทว่าพิสุทธิ์ไม่เห็นด้วย ขอให้เขาอยู่ดูอาการสองสองสามวัน แต่สุดท้ายอยู่นานถึงห้าวัน กว่าจะให้เขากลับบ้าน“มันต่างกันตรงที่ว่า ถ้าคุณพี่อาการกำเริบ ยังอยู่ใกล้มือหมอ อยู่ที่นี่กว่าจะไปถึงโรงพยาบาลก็เป็นชั่วโมง ใจกลัวว่าจะไม่ทันการณ์น่ะสิคะ” สกาวใจเป็นห่วงเรื่องนี้มากกว่า“พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว แข็งแรงดีไม่อย่างนั้นพิสุทธิ์ไม่ให้พี่กลับบ้านหรอก อีกอย่างพิสุทธิ์ก็มาดูอาการพี่ทุกวัน ไม่มีอะไรน่าห่วง”“อย่าพูดเลยค่ะคุณพี่ พูดไปก็ไม่มีวันชนะคุณท่านหรอกค่ะ เล็กเจอกับตัวเองมายี่สิบกว่าปี เล็กรู้ดีค่ะ” นภาพรมีประสบการณ์เรื่องนี้นับครั้งไม่ถ้วน และไม่เคยชนะลิขิตได้เลยสักครั้ง“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ขนาดหมอยังยอมเลย” สกาวใจเอ่ยอย่างอ่อนใจ“คุณปู่ คุณย่า ย่าเล็กคะ กินข้าวค่ะ” รุ่งอัมพรเดินเข้ามาบอกผู้สูงวัยทั
Read more

Chapter 85

Chapter 85สามชีวิตจำยอมออกจากบ้านรุจิเวโรจน์ตามคำประกาศิตของสกาวใจ โดยใช้เงินที่เหลือจากการจ่ายค่ารักษาพยาบาลธนนวรรณและธนพรเปิดห้องพักในโรงแรมเป็นที่อยู่อาศัยชั่วคราว ระหว่างนี้ก็ค้นหาคำตอบว่า การเปลี่ยนแปลงของสกาวใจมีเหตุผลมาจากใดธนัสสรณ์ใช้เวลาหลายวันกว่าจะรู้ว่า สกาวใจและทุกคนในครอบครัวรุจิเวโรจน์อยู่ที่ใด พอรู้เธอกับมารดาและน้าสาวรีบรุดมายังจังหวัดเชียงรายทันที มีเงินติดตัวอยู่แค่ไม่กี่พันบาท การเดินทางมาจังหวัดแห่งนี้จึงต้องประหยัดมากที่สุด“หวานแน่ใจนะว่า การที่เราแบกหน้ามาหาคุณป้า เราจะได้รับการต้อนรับอย่างดีเหมือนก่อนน้าชักไม่แน่ใจนะ ดูจากที่ไล่เราออกจากบ้านแล้ว น่าหวั่นๆ ยังไงไม่รู้”ธนพรไม่ค่อยมั่นใจในความคิดของหลานสาวมากนัก เนื่องจากมีหลายเรื่อง หลายอย่างที่ทำให้นางคิดในแง่ลบ“แล้วแกจะพูดชักใบให้เรือเสียทำไมพร เรามีทางเลือกอื่นเหรอ ถ้าไม่หวังพึ่งคุณป้าแล้วเราจะเอาอะไรกิน เงินทองของเรามีซะที่ไหนกัน” ธนวรรณหันมาเหวใส่น้องสาว“อย่างน้อยหวานก็มีพี่ใหญ่ หวานเชื่อว่าพี่ใหญ่ต้องไม่ทิ้งหวานแน่นอนค่ะ” ธนัสสรณ์กล่างอย่างมั่นใจ “เราไปกันเถอะแม่ น้าพร”ธนัสสรณ์เดินถือกระเป๋าไปยังรถร
Read more

Chapter 86

Chapter 86“จริงแท้ที่สุดจ้ะใหญ่ หวานไม่มีใครจริง รักใหญ่คนเดียว”ธนวรรณรีบช่วยบุตรสาว แต่พอเห็นทีท่าหมางเมินของจอมทัพแล้ว นางก็อดใจหายไม่ได้ ยิ่งแววตาของเขายามมองธนัสสรณ์ช่างว่างเปล่า เสมือนมองคนรู้จักที่ไม่คุ้นเคย“ผมว่านะครับ เราก็โตๆ กันแล้ว มาพูดกันเหมือนผู้ใหญ่พูดดีกว่า เรื่องนิสัส่วนตัวของหวานที่อยู่เมืองนอกจะเป็นยังไงนั้น ผมไม่ขอพูดถึงเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว แต่เรื่องที่ผมจะพูดก็คือ เรื่องที่คุณแม่ตั้งใจจะให้หวานมาเป็นสะใภ้แทนแก้ว เรื่องนี้ผมบอกคุณวรรณกับหวานตรงนี้เลยว่า มันคงเป็นไปไม่ได้ จะไม่มีการเปลี่ยนสะใภ้รุจิเวโรจน์เด็ดขาด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือในอนาคต” วิมุตใช้น้ำเสียงนุ่มนวลพูดกับสองแม่ลูก ก่อนจะยื่นข้อเสนอบางอย่างให้ “อีกเรื่องหนึ่งที่ผมจะพูดคือ ผมรู้มาว่าคุณวรรณไม่มีเงิน ไม่มีรายได้ ครั้นจะอยู่เมืองไทยก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่ไหน ประกอบอาชีพอะไร หากกลับไปอเมริกาอย่างน้อยก็มีที่พัก มีความคุ้นเคยมากกว่าอยู่ที่นี่ ผมตั้งใจว่าจะออกค่าใช้จ่ายส่วนนี้ให้และให้เงินค่าเสียเวลาอีกสองแสนบาท แลกกับการออกไปจากชีวิตของพวกผมแบบถาวร”วิมุตคิดว่าหนทางนี้ดีที่สุด เขารู้ว่าทั้งสามหิวเงินมากแค
Read more

Chapter 87

Chapter 87 เสียงแห่ขันหมากด้านนอก ทำให้เจ้าสาวที่นั่งอยู่ภายในห้องจัดงานใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ตื่นเต้นกับงานวิวาห์ของตน ตื่นเต้นขนาดที่ว่า เมื่อคืนนี้เธอนอนไม่หลับทั้งคืน ทั้งกลัว กังวลและประหม่า ดีที่ว่าศรัญญามาอยู่เป็นเพื่อน คอยให้กำลังใจไม่ห่าง แต่อาการดังกล่าวก็ไม่ลดเลือนแม้แต่น้อย “คุณจิมมาถึงหน้าประตูแล้วหลิน” ศรัญญาเดินมาบอกไพลิน “ฉันตื่นเต้นจัง ฉันดูดีไหมแก้ว หน้าวอกไปหรือเปล่า ปากเป็นไงแดงไปไหม ใส่ชุดนี้แล้วน่าเกลียดหรือเปล่า” ไพลินกังวลต่างๆ นานา “เธอสวยแล้วหลิน สวยที่สุดในงานด้วย”ศรัญญาไม่ได้ยอเพื่อนรัก วันนี้ไพลินสวยมาก ความสวยโดดเด่นมากขึ้เมื่อมีชุดไทยสีงาช้างอยู่บนตัว ประกอบกับการแต่งหน้าจากมืออาชีพที่เนรมิตให้ไพลินเป็นช้างเผือกของงาน หากศตวรรษได้เห็นเจ้าสาวของตัวเองต้องตะลึงแน่ๆ“จริงนะ แกไม่โกหกฉันนะ” ไพลินยังประหม่าไม่เลิก“จริงสิ ออกไปข้างนอกดีกว่านะ ใกล้พิธีแล้ว”ศรัญญาจูงมือไพลินเดินไปยังประตูห้องจัดงาน และเมื่อบานประตูเปิดออก ศตวรรษที่รอเจ้าสาวอยู่หน้าห้องถึงกับตะลึงกับความงดงามอย่างไทยของไพลิน คนถูกมอง
Read more

Chapter 88

Chapter 88 “รับรองครับว่า คุณแม่ได้อุ้มหลานแน่ๆ” ฝ่ายลูกชายก็รับลูกคู่แม่สุดที่รัก “ผมกับหลินจะทำเต็มที่ครับ”วิมาลายิ้มกว้าง ตบบ่าศตวรรษ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้เจ้าบ่างเจ้าสาวอยู่กันตามลำพัง ทันทีที่ประตูห้องหอปิดลง ไพลินลุกขึ้นยืน ร่างสาวสั่นเล็กน้อย แต่หัวใจสั่นยิ่งกว่า เพราะตอนนี้เธออยู่กันสองต่อสองกับเขา ช่วงเวลาที่เธอกลัวและกังวลมากที่สุดกำลังมาถึงแล้ว“หลินไปอาบน้ำก่อนนะคะ”เธอพูดจบก็รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที ส่วนศตวรรษก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินผิวปากไปนอนหงายบนเตียง หันไปมองบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทอย่างคนอารมณ์ดีไพลินใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานกว่าครึ่งชั่วโมง พอเธอก้าวออกมาจากห้องดังกล่าวด้วยชุดคลุมสีขาว ศตวรรษก็เข้าไปทำธุระในห้องน้ำเป็นคนต่อไป ไพลินจึงใช้โอกาสนี้รีบเดินไปหยิบชุดนอนในตู้เสื้อผ้า แล้วสวมใส่ทันที ก่อนจะมาล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มมาคลุมกายจนเห็นแต่ศีรษะ นอนใจเต้นระทึก แรงยวบของที่นอนทำให้คนที่กำลังนอนตะแคงตัวสั่น ใจสั่นถึงกับหายใจไม่สะดวก นอนตัวเกร็งอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ยิ่งรับรู้ว่า คนตัวโตขยับเข้ามาใกล้ กายเธอก็แข็งทื่อ อยากจะขยับหนี แต่ทำไม
Read more

Chapter 89

Chapter 89“คุณแม่จะทำอย่างนี้ทำไมคะ”“ก็อยากได้เธอมาเป็นสะใภ้น่ะสิคุณแม่วางแผนตั้งแต่ต้นแล้ว ตั้งแต่ขอตัวเธอมาเป็นเลขาส่วนตัว และทำให้ฉันหึงเธอต่างๆ นานา ที่ฉันรู้เพราะฉันเป็นลูกคุณแม่ ย่อมรู้นิสัยคุณแม่ดีกว่าใคร เพียงแค่ว่าฉันไม่พูดก็แค่นั้น ท่านอยากทำอะไรฉันก็ให้ท่านทำไป คล้อยตามไปตามแผน ซึ่งมันก็ส่งผลดีกับฉันด้วย เพราะในที่สุดเราก็ได้แต่งงานกัน”ทุกเรื่องที่วิมาลทำ ศตวรรษรู้ทุกอย่าง แต่เขาเลือกที่จะไม่พูด เดินไปตามเกมของมารดา เพราะคิดว่า เรื่องนี้ตนมีแต่ได้กับได้ แล้วจะค้านไปเพื่ออะไรไพลินเพิ่งเข้าใจเรื่องทั้งหมด เธอเองก็เคยสงสัยว่า เหตุใดวิมาลาต้องให้ตนไปเป็นเลขาส่วนตัวชั่วคราวด้วย ทั้งที่นางมีคนทำงานแทนพี่แนนหลายคน เลือกมาสักคนก็ได้ หรือจะให้วลีมาทำแทนก็ได้ แต่นางกลับเลือกตน ที่แท้เหตุผลเป็นเช่นนี้เอง“แล้ว...” เธอกำลังจะถามต่อ แต่เขาไม่ยอม“นี่แม่คุณ นี่คืนเข้าหอนะ จะมาเล่นร้อยแปดคำถามทั้งคืนหรือไง” ศตวรรษทำเสียงดุ “ฉันว่าเราปั้มหลานให้คุณแม่ดีกว่า ก่อนออกจากห้องเธอไม่ได้ยินเหรอว่า คุณแม่สั่งให้เรามีลุกเร็วๆ อย่าทำให้คนแก่ต้องคอยนานเลยนะ เริ่มเลยดีกว่า”ศตวรรษรอคอยช่วงเวลานี้จ
Read more

Chapter 90

Chapter 90 “อา...อืม...คุณจิม”เธอเปล่งเสียงครางทรมานอันแสนสุขตลอดเวลาที่เขาสร้างความสุขให้ตน ศตวรรษเองก็ยังคงลิ้มรสความหอมหวานจากน้ำเสน่หาที่เขาไม่คิดจะละห่าง เพราะทั้งกลิ่นและรสมันทำให้หัวใจเขาเต้นเร่า ร่างกายดูสมบุกสมบรรณ ทุกสัดส่วนตื่นตัวจนทนไม่ไหว แต่ก็ยังเชยชมดอกทิวลิปช่อน้อยต่อไป สร้างกระแสลาวาปรารถนาให้เธอ“หวานที่สุด ชื่นใจจัง”เขาบ่นพึมพำอยู่บริเวณนั้น เน้นขบเม้มทับทิมสวาทจนเธอสะดุ้งเฮือก ครางเสียงกระเส่า ความรัญจวนไม่ต้องพูดถึง ทะลุเพด่านความรู้สึก สูงลิบลิ่วไปบนท้องนภา“อา...อา...อืม...คุณจิม...คุณจิม...พะ...พอคะ”มันเกิดขีดสุดที่ไพลินจะทานรับได้ เธอร้องขอเขา แต่เขากลับไม่สนใจ ชื่นชมทิวลิปงามต่อไป ทว่าศตวรรษสร้างความทรมานอันแสนสุขให้เธอได้ไม่นาน เพราะเวลานี้ ความอดทนอดกลั้นของตนก็จวนเจียนจะไม่ไหว ร่างกายตอบสนองความใคร่ทุกสัดส่วน รีบสะบัดผ้าขนหนูที่พันกายไว้ทันที“ฉันต้องการเธอ...หลิน...เมีนรักของฉัน” เขาไม่รอช้า แทรกความเป็นชายเข้าสู้ถ้ำสวาทที่รู้สึกถึงความซาบซ่านอย่างอธิบายไม่ถูก แต่ที่รู้สึกได้คือ ขนในกายลุกเกลียว ฝ่าความคับแน่นที่แน่นจับจิตจับใจ“โอ๊ย...คุณจิม...คุณจิ
Read more
PREV
1
...
5678910
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status