All Chapters of ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่16ช่วยชีวิต“องค์รัชทายาท!”นางพึมพำกับตนเองก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สายตาจับจ้องใบหน้าของบุรุษที่นอนหมดสติอยู่ตรงหน้า อย่างซับซ้อนในใจของนางพลันนึกถึงเรื่องราวในนิยายที่ตนเองนั้นเป็นผู้สร้างเขาขึ้นมา ~พระเอกผู้สูงศักดิ์ เย็นชาไร้ความปราณีต่อทุกคน เว้นแต่นางเอกของเรื่องที่เป็นดั่งดวงใจของเขาเท่านั้นแต่แน่นอนว่าเขาไม่มีวันอ่อนโยนต่อนาง เพราะนางคือเซี่ยเหมยลี่ นางร้ายในเรื่องนี้ความขุ่นเคืองพลันแล่นขึ้นมา นางเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะยกมือทุบลงบนอกแกร่งขององค์รัชทายาทหลี่หานเซียนสองสามทีเพื่อระบายความโกรธ“ช่างน่าหงุดหงิดนัก!”แม้นางจะโกรธเคืองเพียงใด แต่เมื่อเห็นร่างสูงหมดสติอยู่ตรงหน้า นางก็ทำใจเมินเฉยไม่ได้ ในที่สุดก็จำต้องกัดฟันลากร่างของเขาไปยังเตียง ทุ่มลงไปอย่างไม่เบามือนัก ก่อนจะยืนกอดอกมองด้วยสายตาไม่พอใจ“มีที่ไหนขอให้ช่วยด้วยการกรอกยาพิษ?”นางบ่นพึมพำก่อนจะก้มลงถอดอาภรณ์ของเขาออกเพื่อดูบาดแผลของเขาลี่จิ่นก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทว่ายังไม่ทันจะเอ่ยปาก นางก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือที่ถือถาดน้ำชาอยู่ถึงกับสั่นระริก ก่อนที่ถ้วยชาและกาน้ำชาจะร่วงหล่นกระ

ข้ากำลังจะตายจริงๆ หรือ?ยามเช้า แสงแดดอ่อนโยนสาดกระทบผ้าม่านโปร่งภายในเรือนของ เซี่ยเหมยลี่เซี่ยเหมยลี่นั่งหน้ากระจก แววตาเต็มไปด้วยความกังวล นางจ้องมองเงาสะท้อนของตน ริมฝีปากเม้นแน่นในใจเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น“นี่ข้ากำลังจะตายจริง ๆ หรือ?”พลางครุ่นคิดในใจ ผ่านไปสามวันแล้ว ยาถอนพิษยังไม่ปรากฏวี่แวว องค์รัชทายาทก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยสายตาพลันเหลือบไปเห็นจี้หยกขาวที่วางอยู่ข้างกระจก เซี่ยเหมยลี่หยิบมันขึ้นมา นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามเนื้อหยกอย่างครุ่นคิด ดวงตาคู่สวยจ้องพินิจราวหวังว่าจะพบเบาะแสใดซ่อนอยู่“หรือว่าภายในหยกนี้จะมียาถอนพิษ?”ความคิดแล่นวาบขึ้นมา นางลองพลิกสำรวจ หวังจะพบกลไกลับใด ๆ ทว่าหยกก็ยังคงเป็นหยก ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเซี่ยเหมยลี่ถอนหายใจยาว ดวงหน้าหม่นหมอง“ข้าจะทำยังไงดี? นั่งรอให้พิษแผ่ซ่านแล้วตายไปเช่นนั้นหรือ?”ไม่ได้! นางไม่อยากตาย!มือเรียวยกขึ้นลูบใบหน้าตนเอง ดวงตาจับจ้องเงาสะท้อนในกระจก พลางพึมพำเบา ๆ“หากข้าตายเพราะพิษ ศพข้าจะต้องดูไม่งามแน่…”พลางคิดในใจ ยาพิษอาจทำให้เลือดออกเจ็ดทวาร ใบหน้าอันงดงามนี้อาจแปรเปลี่ยนเป็นน่าสะพรึง ไม่ ๆ ข้าไม่อยากตา

เจ้าเป็นของข้าเสียงหวานเอ่ยสั่นเครือ ดวงตากลมโตหลุบต่ำลงอย่างเอียงอาย หยาดน้ำตาซึมออกจากดวงตาเล็กน้อย ทำให้หลี่หานเซียนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะละมือจากสะโพกมน แล้วโน้มตัวลงจุมพิตซับหยาดน้ำตาที่หางตาคู่งาม มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนปลอบโยน พลางกระซิบเสียงทุ้ม“ข้าขอโทษ…”หลี่หานเซียนกล่าวจบก่อนจะตวัดแขนช้อนร่างบางขึ้นแนบอก ก้าวขึ้นจากอ่างอาบน้ำ ละอองน้ำยังเกาะพราวเรือนร่างของคนทั้งคู่ ก่อนจะเดินตรงไปยังเตียง แล้ววางร่างบางลงบนเตียงร่างบางนอนระทวยบนเตียง ผิวกายขาวเนียน หลี่หานเซียนกวาดตามองภาพตรงหน้าด้วยแววตาร้อนแรงร่างสูงคร่อมทับร่างบาง ก่อนจะก้มหน้าลงประทับริมฝีปากร้อนลงบนหน้าท้องแบนราบค่อย ๆ ไล่จุมพิตต่ำลงไปเรื่อย ๆ จนถึงหว่างขาที่เผยอแยกเล็กน้อย เผยให้เห็นกลีบเกสรสีแดงระเรื่อที่ยังคงฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำรัก“งดงามเสียจริง…”เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาดวงตาคมจดจ้องภาพเบื้องหน้าราวกับต้องมนต์มือใหญ่จับขาเรียวยกขึ้นก่อนจะแยกออกกว้าง เผยให้เห็นจุดอ่อนไหวนั้นอย่างเต็มตา ลมหายใจร้อนเป่ารดลงบนกลีบเนื้อนุ่ม ก่อนที่ปลายลิ้นร้อนจะแตะลงบนติ่งเสียวชมพูสด ลากไล้ขึ้นลงอย่างเชื่องช้า“อ๊ะ…อ๊ะ…!”เสียงหวา

ฝืนม่านบางพลิ้วไหวต้องสายลมเย็นสดชื่นในยามเช้าพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยที่กำลังบานสพรั่ง พัดผ่านมาทางประตูห้อง เผยให้เห็นร่างบางของเซี่ยเหมยลี่นั่งอยู่บนเตียง แผ่นหลังเนียนเปลือยเปล่าถูกบดบังด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ นางนั่งนิ่งหอบสะท้านเล็กน้อย มือเรียวจับขยำผ้าห่มแน่น พยายามเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อไม่ให้เผลอครางออกมาลี่จิ่นผู้เป็นสาวใช้เดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้า พลางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”“อืม…”เสียงหวานตอบกลับมาเบา ๆ แต่เจือไปด้วยความสั่นไหว ลี่จิ่นขมวดคิ้วมองผ่านม่านสีฟ้าบาง เห็นร่างของเจ้านายสาวยังคงซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ นางไม่ติดใจสิ่งใด คิดเพียงว่าเจ้านายอาจยังไม่หายดีจากการโดนวางยาเมื่อวานแต่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่นั้น ร่างบางกลับสั่นสะท้านมิใช่เพราะพิษไข้ หากแต่เป็นเพราะสิ่งที่กำลังกระทำอยู่ในเงาม่านใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ นางนั่งคร่อมบนร่างแกร่ง โดยที่แก่นกายร้อนยังฝังแน่นอยู่ภายในกาย มือใหญ่ของหลี่หานเซียนยังคงลูบไล้บั้นท้ายกลมกลึงด้วยความหลงใหล ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดยอดบัวงามตรงหน้า ดูดดึงราวกับต้องการกลืนกินโดยมิสนใจผู้มาเยือน“คุณหนูท่านเป็นอย่างไรบ้

พระสนมหลินกุ้ยเฟยณ ตำหนักพระสนมหลินกุ้ยเฟยเสียงกระเบื้องกระทบกับพื้นดังลั่น ถ้วยชาและเครื่องสำริดบนโต๊ะล้มกระจัดกระจายนางยืนอยู่กลางห้องมือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ดวงตาฉายแววโกรธเกรี้ยว“เจ้าเด็กโง่! ข้าทุมเทเพื่อเจ้ามาหลายปี แต่เจ้ากลับจะทิ้งบัลลังก์เพียงเพราะสตรีนางเดียว!”เสียงของนางเต็มไปด้วยความโกรธ ขณะที่องค์ชายรองหลี่จิ้งอวิ๋นคุกเข่าอยู่เบื้องหน้านาง แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและน้อยใจ ตั้งแต่ยังเยาว์พระมารดาของเขาก็เอาแต่รับสั่งว่าเขาจะต้องทำนี่ทำนั่นเพื่อจะได้ขึ้นครองราช แต่ไม่เคยถามไถ่ความต้องการของเขาเลย เขาเพียงแค่อยากให้พระนางรักและใส่ใจเหมือนมารดาสามัญชนธรรมดา ไม่ใช่เอาแต่รับสั่งให้เข้มแข็ง และทะเยอทะยานเพื่อก้าวสู่อำนาจ“เสด็จแม่…ลูกไม่ต้องการบัลลังก์”เขาเอ่ยเสียงเบา“เพราะนางหรือ!?”หลี่จิ้งอวิ๋นส่ายหน้า“ลูกเพียงเหนื่อยแล้ว…และไม่อยากใช้นางเป็นหมากในกระดานของเราอีก”ตั้งแต่เซี่ยเหมยลี่เปลี่ยนไป เขากลับเฝ้ามองนางมากขึ้น ความรู้สึกที่เคยเย็นชาเริ่มสั่นไหว เมื่อเห็นว่านางนั้นค่อย ๆ หลุดออกจากเงื้อมมือของเขา หัวใจของเขากลับรู้สึกคล้ายกับกำลังสูญเสียบางอย่างไปโด