Mag-log inโอ้ยเวรกรรมฟ้าดินคงลงโทษเธอสินะถึงได้ให้มาอยู่ในร่างที่แสนจะสุดเวทนานี้.. ไม่!… เธอต้องหาทางรอด!!
view more제1화
"사무엘... 노라가... 노라가 사라졌어. 신부 대기실에 없어."
사무엘은 천천히 몸을 돌렸다. 그의 시선이 드레스룸 문가에 서 있는 중년 여인을 향했다. 여인의 얼굴은 새하얗게 질려 있었고, 숨은 거칠게 떨리고 있었다. 예비 장모인 앨리스 부인이었다.
"무슨 말씀이세요, 아주머니?"
사무엘의 목소리는 쉰 듯 갈라졌다.
"설마 농담하시는 건 아니겠죠? 노라가 결혼식 당일에 도망칠 리가 없잖아요."
앨리스 부인은 잠시 눈을 감았다. 두 손으로 드레스 자락을 꽉 움켜쥐었다.
"농담이 아니란다, 사무엘. 노라는 신부 대기실에 없어. 온 호텔을 다 뒤졌지만 어디에도 없었어. 휴대전화까지 두고 갔단다."
사무엘은 아무 말도 하지 못했다.
목이 꽉 막힌 듯 숨이 턱 막혔다.
이건 너무도 잔인한 현실이었다.
밖에는 이미 수많은 기자들이 대기하고 있었다. 유명 기업인들과 이사회 임원들, 양가 친척들까지 모두 사무엘과 노라의 결혼식을 축하하기 위해 모여 있었다.
"왜... 왜 노라가 떠난 거죠?"
마침내 사무엘이 입을 열었다.
턱이 굳게 굳어 있었다.
"나를 이렇게까지 망신시키다니... 믿을 수가 없습니다."
앨리스 부인은 깊은 눈빛으로 그를 바라보았다.
"나도 믿기지 않아. 하지만 지금은 노라를 따질 때가 아니야. 두 집안의 명예를 지켜야 해."
사무엘은 아무 대답도 하지 않았다.
분노가 온몸을 뒤덮고 있었다.
주먹은 새하얗게 질릴 만큼 꽉 쥐어졌고, 숨소리는 거칠었다.
그때 문이 조심스럽게 열렸다.
레베카가 안으로 들어왔다.
"죄송해요... 아주머니. 무슨 일이세요? 절 부르셨다고 해서요."
앨리스 부인은 레베카를 바라보며 결심한 듯 말했다.
"네가 노라를 대신해 주겠니?"
"네... 네?"
레베카의 눈이 크게 흔들렸다.
"제가... 노라를 대신해서요? 그게 무슨 말씀이세요?"
"노라가 도망쳤어."
앨리스 부인의 목소리는 단호했다.
"이제 다른 방법이 없어. 결혼식은 이미 준비가 끝났고 윌슨 가문 사람들도 모두 와 있어. 이 사실이 언론에 알려지는 순간 윌슨 가문의 명예도, 노라의 명예도 모두 끝이야, 레베카."
"하지만... 저는 못 해요, 아주머니."
레베카는 떨리는 목소리로 말했다.
"제가 어떻게 노라 대신 신부가 될 수 있겠어요?"
"레베카."
앨리스 부인이 한 걸음 다가왔다.
간절한 눈빛이 레베카를 향했다.
"부탁이다."
레베카는 조용히 사무엘을 바라보았다.
사무엘은 얼어붙은 사람처럼 서 있었다.
차갑고 날카로운 눈빛 속에는 방금 들은 현실을 아직도 받아들이지 못한 혼란이 서려 있었다.
"저 혼자 결정할 수는 없어요."
레베카가 힘겹게 입을 열었다.
"사무엘 씨는... 제가 신부가 되는 걸 받아들이시나요?"
사무엘은 길게 한숨을 내쉰 뒤 천천히 그녀에게 다가왔다.
무표정한 얼굴.
얼음처럼 차가운 눈빛.
"윌슨 가문의 명예를 지킬 유일한 방법이 이것뿐이라면."
그가 차갑게 말했다.
"네가 신부가 되는 수밖에."
레베카는 고개를 숙였다.
심장이 미친 듯이 뛰었다.
"...알겠습니다."
작게 대답했다.
사무엘은 등을 돌리며 드레스 담당 직원을 향해 명령했다.
"신부 드레스를 입혀."
그의 목소리에는 온기가 없었다.
"그리고 베일로 얼굴을 완전히 가려. 아무도 신부가 노라가 아니라 레베카라는 걸 알아선 안 돼."
"알겠습니다, 도련님."
사무엘은 다시 한 번 레베카를 바라보았다.
분노와 실망, 그리고 차가운 냉기가 뒤섞인 눈빛이었다.
"넌 내가 원했던 신부가 아니야."
담담하지만 잔인한 목소리.
"그러니까 절대 내가 진짜 아내가 될 거라는 꿈은 꾸지 마."
그 말은 칼날처럼 가슴을 찔렀다.
하지만 레베카는 아무 말도 하지 않았다.
처음부터 자신이 대체품일 뿐이라는 걸 알고 있었으니까.
"...네, 사무엘 씨."
---
결혼식이 끝난 후.
사무엘은 레베카를 자신의 최고급 펜트하우스로 데려왔다.
현관 앞에 도착하자 하인이 허리를 숙이며 인사했다.
"어서 오십시오, 도련님. 그리고 사모님—"
"손님방을 준비해."
사무엘이 차갑게 말을 끊었다.
하인은 당황한 얼굴로 물었다.
"손님방 말씀이십니까? 누구를 위해서—"
"내 옆에 서 있는 사람."
사무엘이 싸늘하게 잘라 말했다.
"빨리 준비해."
"예, 도련님."
레베카는 아무 말 없이 그의 뒤를 따라 안으로 들어갔다.
잠시 후 사무엘이 몸을 돌렸다.
"절대로 스스로를 윌슨 부인이라고 소개하지 마."
차가운 시선이 그녀를 향했다.
"회사에서는 넌 여전히 내 비서야. 이 결혼은 누구에게도 알려져선 안 돼."
레베카는 조용히 고개를 끄덕였다.
"알겠습니다, 사무엘 씨."
"그리고 하나 더."
사무엘이 그녀에게 가까이 다가왔다.
"아무것도 기대하지 마."
그의 목소리는 차갑기만 했다.
"난 반드시 노라를 찾아낼 거야. 노라가 돌아오는 날, 널 바로 이혼시킬 거다."
레베카는 그의 눈을 똑바로 바라보았다.
"처음부터 아무것도 기대한 적 없습니다."
담담하게 말했다.
"저는 그저 앨리스 아주머니의 부탁을 들어드렸을 뿐이에요."
사무엘은 잠시 그녀를 바라보다 아무 말 없이 등을 돌렸다.
그렇게 떠나가는 그의 뒷모습을 레베카는 오래도록 바라보았다.
법적으로도, 신 앞에서도 이제 그는 자신의 남편이었다.
하지만 그의 마음속에서 그녀는 단 한 번도 아내였던 적이 없었다.
레베카는 속으로 조용히 중얼거렸다.
'난 그저 대체품일 뿐이야. 그 사실은 누구보다 잘 알고 있어.'
입술을 깨물며 웨딩드레스 자락을 꼭 움켜쥐었다.
'그래도... 조금쯤은 기대해도 되는 거 아닐까.'
눈물이 조용히 뺨을 타고 흘러내렸다.
'그 사람이 알기만 한다면... 사실 그날 그를 구한 사람이 나였다는 걸….'
จวนตระกูลไป๋ จวนตระกูลไป๋ ภายในห้องหนังสือ แสงโคมส่องกระทบชายสูงวัยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทร์หอม มือจับพู่กันลากลายอักษรบนกระดาษ เงาร่างบางของไป๋ซินอวี้ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู นางก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ในมือถือตะกร้าบรรจุถ้วยน้ำแกงไก่ “ท่านพ่อ ลูกต้มน้ำแกงมาให้ ท่านดื่มเถิดเจ้าค่ะ” แม่ทัพไป๋เหวินหลงละสายตาจากงานในมือ หันไปมองบุตรสาว แววตาฉายความอ่อนโยน ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ขอบใจเจ้ามากนะ” ไป๋ซินอวี้ก้มศีรษะรับ ก่อนจะวางถ้วยน้ำแกงไก่ลงบนโต๊ะ นางค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งข้างบิดา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “ท่านพ่อ หากลูกอยากเข้าร่วมกองทัพด้วย ท่านจะยินยอมหรือไม่” แม่ทัพไป๋เหวินหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะในลำคอ “เจ้าคือสตรี แม้จะใจกล้าหาญ แต่มิอาจอยู่ท่ามกลางชายฉกรรจ์ได้หรอก” ไป๋ซินอวี้จ้องมองผู้เป็นบิดา แววตาแน่วแน่ “แต่ลูกอยากองอาจสง่างามกลางสนามรบเช่นเดียวท่าน!” แม่ทัพไป๋เหวินหลงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มจาง ๆ ดึงตราแม่ทัพออกมาวางบนโต๊ะ “หากเจ้าปรารถนาจะควบคุมกองทัพ ก็มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่ทำให้เจ้าอยู่เหนือทหารทั้งปวง” ไป๋ซินอวี้มองตราแม่ทัพที่สะท้อนแสงตะเกียง น
เกิดอะไรขึ้นจวนตระกูลเซี่ยภายในห้องที่เงียบสงบ มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ที่ไหวไปตามสายลม เซี่ยเหมยลี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางรู้สึกถึงกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ในอากาศ นางกระพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้หอมอันคุ้นเคย“คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ!”เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างยินดี ลี่จิ่นถือถ้วยยาเดินเข้ามา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโล่งใจเซี่ยเหมยลี่หันไปมองลี่จิ่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“ลี่จิ่น…ข้ากลับมาได้อย่างไร?”ลี่จิ่นนั่งลงข้างเตียง ยื่นถ้วยยาให้ก่อนจะตอบ“คุณชายใหญ่เป็นผู้พาท่านกลับมาเจ้าค่ะ”เซี่ยเหมยลี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงใบหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน“แล้วองค์รัชทายาทเล่า? เขาอยู่ที่ใด”ลี่จิ่นอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“องค์รัชทายาทเสด็จเข้าวังหลวงไปปราบกบฏแล้วเจ้าค่ะ”ดวงตาของเซี่ยเหมยลี่เบิกกว้าง นางตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบผลักประตูห้อง วิ่งพรวดออกไป“คุณหนู! คุณหนูเจ้าค่ะ!”ลี่จิ่นร้องเรียกไล่หลัง แต่ไม่อาจหยุดยั้งร่างของนางได้ จึงทำได้เพียงเร่งฝีเท้าวิ่งตามไป…ณ วังหลวงกลิ่นคาวเลือดอวลคลุ้งไปทั่ว ท่ามกลางกอ
ตอนที่32 หลินกุ้ยเฟยก่อกบฏ2ณ วังหลวงตำหนักพระสนมหลินกุ้ยเฟยภายในห้องบรรทมที่ตกแต่งอย่างวิจิตร หลินกุ้ยเฟยยืนอยู่กลางห้องในอาภรณ์แพรไหมล้ำค่า เส้นผมดำขลับถูกรวบเกล้าอย่างประณีต แววตาของนางเปล่งประกายเจิดจ้าเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น แม่นมคนสนิทรีบก้าวเข้ามาพร้อมกระดาษแผ่นเล็กในมือ หลินกุ้ยเฟยรับมาเปิดอ่าน สายตาของนาง พลันริมฝีปากเผยรอยยิ้มแห่งความหวังออกมานางหันไปเหลือบสายตามองไปยังร่างขององค์ชายรองหลี่จิ้งอวิ๋นบุตรชายของตนที่ยังคงนอนหมดสติอยู่บนเตียง ก่อนจะพยักหน้าให้แม่นมคนสนิทเป็นสัญญาณโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยวาจาใดหลินกุ้ยเฟยก้าวเดินออกจากห้องอย่างสง่างาม ผ้าคลุมสะบัดไหวไปตามสายลม….ณ ตำหนักของฮ่องเต้หลินกุ้ยเฟยก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่างามพร้อมกับเหล่าทหารที่ตนเองฝึกมาเป็นอย่างดีเพื่อใช้ในการนี้ประกายคมดาบสะท้อนแสงวูบวาบ สังหารผู้คนที่ขว้างทางนางโดยไร้ความปรานี เสียงร่ำให้กรีดร้องดังระงมทั่วบริเวณ ร่างขององค์รักที่ยืนเฝ้าหน้าตำหนักล้มลงราวใบไม้ล่วงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวจากการก่อกบฏในครั้งนี้ท่ามกลางกลิ่นคาวโลหิต หลินกุ้ยเฟยก้าวเดินเข้ามาอย่างองอาจ นางยกมือขึ้นเบา ๆ เหล่าทหารที่ต
ตอนที่ 28 สนมหลินกุ้ยเฟยก่อกบฏ1 ณ วังหลวง ตำหนักพระสนมหลินกุ้ยเฟย แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาจาง ๆ ลงบนผืนพรมลายวิจิตรงดงาม ภายในตำหนักอบอวลด้วยกลิ่นกำยานอ่อนจาง พระสนมหลินกุ้ยเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มือเรียวจับเข็มปักลวดลายลงบนผ้าเช็ดหน้าเนื้อดี เส้นไหมสีทองร้อยเรียงกันเป็นลวดลายหงส์ทอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากเบื้องหลัง ไม่นานนัก แม่นมคนสนิทก็ก้าวเข้ามา ค้อมกายลงพลางเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงเคารพ “องค์ชายรองยังคงคุกเข่าอยู่หน้าตำหนัก บัดนี้ล่วงเลยไปสองชั่วยามแล้วเพคะ” มือที่กำลังปักเข็มชะงักไปครู่หนึ่ง พระสนมหลินกุ้ยเฟยปรายตามองด้ายทองที่พันปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ให้เขารอต่อไป” นางวางผ้าปักลงบนโต๊ะหินอ่อนเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “จัดการเรียบร้อยหรือยัง” แม่นมพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวไปเบื้องหน้ายื่นกระดาษแผ่นเล็กออกมา หลินกุ้ยเฟยรับมา คลี่ออกอ่านเนื้อความบนกระดาษก่อนจะเผยรอยยิ้มแห่งความหวังออกมา …. จวนตระกูลไป๋ภายในของไป๋ซินอวี้สายลมเย็นพัดโชยกระทบผ้าม่านสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลม ภายในห้องเงียบสงบ จนได้ยินเสียงลมพัดแผ่วเบา ไป๋ซินอวี้นั่งตัวตรงอยู่ข้างโต๊ะไม้
คนตายต้องเห็นศพณ วังหลวงตำหนักพระสนมหลินกุ้ยเฟยพระสนมหลินกุ้ยเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือเรียวขยับเข็มปักลงบนผืนผ้าอย่างใจเย็น ลวดลายในผ้าเช็ดหน้าค่อย ๆ ปรากฏเป็นรูปดอกบัว ทว่าแววตากลับเย็นชาไร้ความเมตตาเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น แม่นมคนสนิทเดินเข้ามาอย่างสำรวม ก่อนจะโน้มกายลงกระซิบรายงานเ
ปลอดภัยเสียงลมหายใจแผ่วเบาดังประสานไปกับเสียงลมที่พัดต้องใบไม้ เซี่ยเหมยลี่ก้าวเท้าเบา ๆ ไปตามเส้นทางคดเคี้ยวที่ทอดยาวออกจากถ้ำ นางจดจำเส้นทางนี้ได้ตั้งแต่เมื่อคืนยามที่ออกไปตักน้ำให้องค์รัชทายาท และบัดนี้นางต้องรีบเร่งออกจากถ้ำเพราะไม่รู้ว่าเขานั้นเป็นมิตรหรือศัตรู แม้จะเป็นพระเอกในนิยายของนาง แต
ตอนที่12ไป๋ซินเยว่ดวงตาคมกริบฉายแว่นครุ่นคิด ก่อนจะสะบัดชายอาภรณ์ ก้าวออกจากถ้ำ สายลมยามเช้าพัดผ่านเส้นผมดำขลับสะบัดไหว ร่างสูงสง่าหยุดยืนเบื้องหน้า ขององค์รักษ์ทั้งสอง“เฉิงอวิ๋น”เสียงทุ้มเยียบเย็นดังขึ้น“ขอรับ”องค์รักษ์หนุ่มเงยหน้าขึ้น คารวะรับคำสั่ง“เจ้าออกไปตามหาเซี่ยเหมยลี่ ส่งนางกลับจวนอ
ข้าผิดคิว‘องค์รัชทายาท!…’ภาพใบหน้านี้ ตรงกับคำบรรยายในนิยายของนางทุกประการ ตั้งแต่โครงหน้าคมเข้ม ดวงตาเฉียบคมดุจพยัคฆ์ ไปจนถึงรอยแผลเป็นจาง ๆ บริเวณไหล่ซซ้าย ‘ใช่หากเป็นเขาจริง ย่อมต้องมีป้ายหยก!’เซี่ยเหมยลี่รีบกวาดสายตามอง ก่อนจะพบว่าบริเวณเอวของบุรุษนั้นมีป้ายหยกชิ้นหนึ่งห้อยอยู่นี่มัน…ผิดไปจ


















Rebyu