Alle Kapitel von จิงซิงอี้ แพทย์จีน 2 ยุค: Kapitel 161 – Kapitel 170

 จิงซิงอี้พยักหน้า “ได้ครับ” และหันไปบอกเจี่ยเหรินว่า “ผมจะเริ่มรักษาแล้วนะ”จากนั้นก็ใส่ถุงมือ และนำเข็มออกมาจากห่อพลาสติก ก่อนจะเริ่มต้นรักษา เขาบอกกับหลิวชุนว่า“อาการของท่านนายพลเป็นอาการแบบทัวเจิ้ง เกิดการแยกของอินและหยาง ทำให้คนป่วยหมดสติฉับพลัน ชี่อวัยวะภายในหมดกำลังด้วย แขนขาจึงอ่อนแรง และกลั้นอุจจาระปัสสาวะไม่อยู่  ลมหายใจยังแผ่วอย่างที่เห็น ลิ้นอ่อนแรง พอจับชีพจรแล้วจะพบว่าลอยกระจายด้วย”จิงซิงอี้พลิกคนไข้ให้นอนตะแคง เขาฝังเข็มบริเวณท้ายทอยและคอส่วนบน เพื่อให้หลอดเลือดขยายตัวและไปเลี้ยงสมองได้ เขาฝังเข็มต่อที่ข้อเท้าด้านหลัง และบริเวณหน้าแข้ง จากนนั้นก็บอกกับหลิวชุนว่า “เมื่อคนไข้รู้สึกตัว ผมจะรมยารักษาให้อีก”เมื่อฝังเข็มตามจุดต่างๆแล้ว สัก 15-20 นาทีต่อมา พวกเขาได้ยินเสียงหายใจเข้าแรงๆ ของคนไข้ นายพลเติ้งค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่แววตายังเลื่อนลอย จิงซิงอี้เริ่มต้นนวดที่จุดไป่ฮุ่ย บริเวณรอยบุ๋มกลางศีรษะประมาณ 10 นาที เพื่อช่วยให้สมองปลอดโปร่ง จากนั้นจึงถอนเข็มออกและพลิ

เมื่อได้ผลการทดลอง ทั้งสองคนก็ขอบคุณหยางซือฮุยและช่วยเขาจ่ายค่าทดลอง รวมไปถึงค่าใช้อุปกรณ์ที่คลินิก ถึงแม้ว่าหยางซือฮุยจะปฏิเสธ แต่จิงซิงอี้ก็พูดว่า คนไข้ของเขามีเงินเยอะ ไม่ต้องเกรงใจ เขาจึงยอมรับเงินไป  จากนั้นจิงซิงอี้ก็โทรศัพท์หาคนขับรถให้มารับ และเดินทางกลับไปยังวิลล่าของเติ้งซินเผิง        อย่างไรก็ตาม ในคืนวันนั้น ทุกคนก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเติ้งซินเผิงซึ่งมีอาการดีขึ้น กลับอาเจียนออกมากลางดึก และอาการเหมือนจะถอยหลังลงอีก หลิวชุนวิ่งมาตามจิงซิงอี้ พวกเขารีบวิ่งไปที่ห้องของเติ้งซินเผิง และพบหมอต้าเป็ง กำลังปฐมพยาบาลเขาอยู่จิงซิงอี้ไม่มีเวลามาสนใจว่าต้าเป็งมาทำอะไร เขารีบเดินเข้าไปและบอกให้ทุกคนถอยออกไปยืนห่างๆ เขาใช้หูฟัง ฟังเสียงหัวใจและการหายใจ จากนั้นก็จับชีพจร จิงซิงอี้หันไปหาเจี่ยเหรินที่ยื่นกล่องใส่เข็มที่ฆ่าเชื้อแล้วมาให้อย่างรู้ทันจิงซิงอี้เริ่มฝังเข็มที่จุดเน่ยกวานบริเวณข้อมือด้านใน และกระตุ้นเข็มเบาๆ เพื่อควบคุมการอาเจียน จากนั้นก็ควบคุมการเต้นของหัวใจ ด้วยการฝังเข็มที่จุดเซินเหมิน บริเวณรอยพับข้อมือด้

        อย่างไรก็ตาม เขากับเจี่ยเหรินเริ่มรู้สึกว่าตนเองคงไม่สามารถรับมือกับคนไข้ขนาดนี้ได้แล้ว เขาจึงต้องออกกฎใหม่   ให้มีการรับรักษาคนไข้ตามนัดเท่านั้น  โดยนัดคิวล่วงหน้า และถ้าไม่มาตามวันเวลานัด ก็จะข้ามคิวไป คนไข้ต้องมานัดคิวใหม่อีกครั้ง และจะรับรักษาแค่วันละไม่เกิน 30 คน ส่วนคนไข้ฉุกเฉิน จะต้องเป็นรายที่ฉุกเฉินจริงๆ ไม่เช่นนั้น เขาจะไม่ลัดคิวให้เด็ดขาด แต่จิงซิงอี้ก็ได้หมายเหตุเอาไว้ว่า ควรจะไปพบแพทย์แผนปัจจุบันที่โรงพยาบาลอื่นจะดีกว่า เพราะแพทย์จีนใช้เวลารักษานาน ไม่เหมาะสมกับกรณีฉุกเฉินนัก        จิงซิงอี้จึงคุยกับเจี่ยเหรินตอนกินข้าวกลางวันด้วยกันว่า “ผมว่าพวกเราต้องรับสมัครหมอใหม่มาช่วยแล้วล่ะ ผมไม่ไหวแล้ว ใกล้ตายเต็มที”        เจี่ยเหรินหัวเราะแห้งๆ “ผมก็อยากให้มีคนมาช่วยด้วยครับ ผมแทบจะไม่มีเวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบแล้ว”        “นั่นสิ ถึงผมจะเป็นหมอ ผมก็มีอย่างอื่นที

วิธีคิดของตู้หว่านจิง เป็นเช่นเดียวกับอีกหลายคนที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ พวกเขาคิดว่าควรจะลงทุนซื้อที่ตั้งแต่ยังราคาถูกจะดีกว่า อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าชาวบ้านจะขายที่ให้ง่ายๆวันหนึ่ง จิงซิงอี้คุยกับผู้ใหญ่บ้านหวังคุนและเตือนเขาว่า “ผมอยากให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยเตือนชาวบ้านว่า อย่าปล่อยขายที่ดินจนหมดนะครับ โดยเฉพาะคนนอกที่มาเก็งกำไร เพราะเป็นการตัดโอกาสการพัฒนาในอนาคตของพวกเรา”ชาวบ้านที่อยากจะทำธุรกิจและทำการเกษตรในอนาคต ก็จะไม่มีที่เหลือแล้ว เพราะตนเองขายที่ให้คนนอกไปจนหมด เมื่อคิดอยากทำธุรกิจก็ต้องไปเช่าหรือซื้อจากคนอื่นอีก และคนนอกที่มาซื้อที่ มักซื้อไว้เพื่อทำกำไร แต่ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้ชาวบ้านจิงซิงอี้บอกว่า “ผมอยากให้คนที่อยู่ในหมู่บ้านเป็นพวกเรามากกว่า ไม่ใช่คนแปลกหน้า ที่แค่ต้องการจะมาเที่ยวเป็นบางฤดูกาลเหมือนกับที่เกิดขึ้นในหลายพื้นที่ตอนนี้ แล้วตอนนี้ พวกเราก็มีช่องทางหากินแล้ว ทั้งการทำธุรกิจเอง หรืออย่างน้อยก็ยังปลูกพืชเลี้ยงสัตว์เองได้ เป็นการรับประกันว่า พวกเขาจะยังมีกินมีใช้ ต่อให้ลูกหลายตกงานกลับมา ก็ยังมีที่ดินไว้ทำกิน”ผ

จิงซิงอี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เขามองไปรอบๆ ตัว และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของเขา ที่หมู่บ้านจูเจียว ตอนนี้ในห้องยังมืดอยู่ แต่ก็เริ่มมีแสงสว่างรำไรลอดเข้ามาทางกระจกหน้าต่าง ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาเช้ามืดแล้วเขานอนนิ่งๆ เพื่อทบทวนความฝันที่เกิดขึ้น เขาได้ย้อนกลับไปยุคซ่งเหนืออีกครั้ง ได้เห็นเหตุการณ์หลังจากที่เขาตกหน้าผา  ได้เห็นชีวิตของคนสำคัญในชีวิตของเขา และที่สำคัญ ได้เห็นแล้วว่า เขาเกี่ยวข้องอย่างไรกับแพทย์หลวงจิงเซียวในยุคนั้นพระเจ้าได้ให้โอกาสเขากลับไปอำลาคนที่อยู่ข้างหลัง ผ่านทางความฝัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถพูดคุยและแสดงตัวตนได้ แต่เขาก็ดีใจมาก ที่ได้เห็นว่าคนที่เขารักและห่วงใยทุกคน ยังอยู่ดี และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พวกเขายังคงรักษาความฝันของเขาเอาไว้ ด้วยการสืบทอดโรงเรียนแพทย์และโรงพยาบาลฉางซานสิ่งที่ทำให้เขาตกใจและประหลาดใจมากที่สุด ก็คือ เขาไม่ใช่หลงซิงเหยียนข้ามเวลามา แต่เขาคือลูกชายของหลงซิงเหยียนนั่นเอง!ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ตัวเขาเองในวัยผู้ใหญ่ เป็นคนย้อนยุคกลับไปและก็เป็นคนพาตัวเองในวัยเด็ก ข้ามเวลาจากซ่งเหนือมาอยู่ในยุคอนาคต