All Chapters of จิงซิงอี้ แพทย์จีน 2 ยุค: Chapter 131 - Chapter 140

วันทดสอบความรู้ ก็เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศหนาวเย็น และลมพัดแรง ผู้เข้ารอบแรกทยอยเดินทางมาตามแผนที่ และป้ายที่ปักบอกทางเอาไว้ พวกเขาเดินทางมายังเขตเมืองชั้นนอก ที่มีบ้านสลับกับพื้นทำไร่ทำนา และบ้านหลังใหญ่บางหลังที่เป็นบ้านพักตากอากาศของขุนนางบางคน        พวกเขาเดินทางผ่านโรงหมอฉางซาน ที่มีคนมารอคิวตรวจรักษาตั้งแต่เช้า บางคนไม่แน่ใจว่าใช่ที่นี่หรือไม่ แต่มีป้ายติดเอาว่า โรงเรียนแพทย์ฉางซานให้ตรงไปข้างหน้าอีกพวกเขามาถึงบ้านหลังใหญ่สองชั้นและมีพื้นที่กว้างแห่งหนึ่ง ซึ่งมีรั้วรอบขอบชิด  หน้าโรงเรียนมีป้ายไม้ขนาดใหญ่สีดำเขียนด้วยตัวหนังสือสีแดงว่า โรงเรียนแพทย์ฉางซาน จิงซิงอี้ขอให้ท่านเปาเจิงเขียนป้ายให้ และนำไปแกะสลักด้วยไม้และลงสีในภายหลังผู้เข้าทดสอบจอดรถเอาไว้ริมถนน และเดินลงมาจากรถ หลายคนที่มาพร้อมกับครอบครัวหรือเพื่อน ที่ไม่เคยมาแถวนี้ก่อน ต่างพึมพำด้วยความทึ่งว่า “โอ้โห..โรงเรียนใหญ่มากเลย”“ป้ายก็ดูทรงพลังมาก ลายมือใครนะ ดูดีมากเลย” ชายคนหนึ่งพึมพำออกมา“ข้าได้ยิน

ตอนนี้โม่หยวนหลิงและซัวซีเว่ยแต่งงานกันแล้ว โม่หยวนหลิงย้ายมาอยู่ใกล้กับจิงซิงอี้และมาช่วยดูแลโรงเรียน ในขณะที่ซัวซีเว่ยยังคงไปๆมาๆ ระหว่างบ้านในหมู่บ้านของพวกเขา และบ้านในไคเฟิง        จิงเซียวซึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักแพทย์หลวง ส่งหมอหลวงมาช่วยสอน และตัวเขาเองยังมาช่วยด้วยในบางวิชา จิงซิงอี้เองยังเป็นอาจารย์พิเศษไปช่วยสอนให้กับสำนักแพทย์หลวงด้วยในตอนนี้ เขามีเวลาตรวจรักษาคนไข้น้อยลง เหลือเพียงสัปดาห์ละ 3 วัน และรักษาได้แค่ช่วงบ่ายเท่านั้น จี่หลิวกลายมาเป็นหมอหลัก และมีลูกศิษย์รุ่นแรกของเขาสลับกันมารักษา        จิงซิงอี้ไม่เพียงสอนหนังสือ รักษาโรค เขายังต้องช่วยหารายได้ให้นักศึกษาเรียนดีแต่ยากจน บางคนก็เก่งพอจะเป็นผู้ช่วยสอน และตรวจรักษาโรคง่ายๆ ได้ พวกนี้จะมีรายได้ตอบแทนพอสมควร แต่บางคนที่เพิ่งเข้ามายังไม่มีความสามารถขนาดนี้ จะให้เขาใช้นักเรียนแพทย์ไปทำสวนก็ดูจะน่าเกลียดเกินไป จิงซิงอี้จึงต้องหางานพิเศษให้พวกเขาทำ นั่นคือ มาทำสมุนไพรกับเขา และขายเป็นตำรับยาของสำนักแพทย์ฉางซาน &

ตลอดระยะเวลาที่จิงซิงอี้เริ่มต้นโรงเรียนแพทย์ของเขา จิงซิงอี้พบกับอุปสรรคมากมาย ทั้งการถูกโจมตีปล่อยข่าวว่า เขาเป็นหมอที่โลภมาก เก็บเงินค่าเรียนจากนักเรียนที่อยากจะเป็นหมอ บางคนเป็นนักเรียนยากจนก็ยังต้องไปหาเงินมาจ่าย บางข่าวลือก็พูดว่า เขาเป็นเด็กอายุแค่นี้ จะเก่งเท่ากับหมออายุมาก ที่มีประสบการณ์มายาวนานได้อย่างไรบ้างก็พูดว่า โรงหมอที่รับนักเรียนปีละ 4-5 คนแบบนี้ แสดงว่าไม่มีคุณภาพ ไม่ยิ่งใหญ่พอเหมือนกับสำนักแพทย์ขนาดใหญ่ ที่รับลูกศิษย์ทั้งในและนอกสำนักนับร้อยคน แล้วจะเอาความรู้และอุปกรณ์การเรียนที่ไหนมาสอนนักเรียน ก็ต้องเอามาจากเงินของนักเรียนนั่นละ! บางคนทับถมเข้าไปอีก ว่าเขาเป็นอาจารย์หน้าเงิน!!จิงซิงอี้รู้ดีว่า ข่าวลือพวกนี้ปล่อยออกมาจากหมอคนอื่น ที่อิจฉาเขา และแม้แต่จากลูกศิษย์ของหมอเฉินที่ไม่ชอบเขาหลายคน เพราะเขาเด็กและออกจากสำนักของหมอเฉินหลังจากเรียนได้แค่สองครั้ง ยิ่งทำให้คนพูดต่อว่า เขาหยิ่งยโส เป็นศิษย์ล้างครู เป็นคนเนรคุณ!จิงซิงอี้ซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ โน้มตัวลงไปนอนบนโต๊ะตรวจคนไข้และถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อได้ยินข่าวที่เจี่ยหยวนเอามาเล่

ในระหว่างที่เขากำลังเตรียมการสร้างโรงพยาบาลอยู่นั้น  จิงซิงอี้ก็ได้รับแจ้งจากทางการว่า ขณะนี้เกิดโรคระบาดขึ้นที่เมืองหนานจิง  มณฑลเจียงซู ขอให้เขาส่งแพทย์เข้าร่วมทีมไปรักษาโรคระบาดที่เมืองทางใต้ด่วนจิงซิงอี้นึกถึงข้อมูลทางประวัติศาสตร์ทันที ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าเกิดโรคอะไร แต่จากข้อมูลทางการแพทย์สมัยใหม่พบว่า 60-75 เปอร์เซ็นต์ของโรคระบาดในจีนยุคโบราณ เป็นโรคระบาดที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน แพทย์ที่ชื่อจางจื่อ (ค.ศ. 150–219) อ้างว่าการกินเนื้อวัวที่กินงูพิษเข้าไปสามารถฆ่าคนได้ถึง 26 คนแพทย์ชื่อเชาหยวนฟาง แห่งราชวงศ์ซุย (581–619) อธิบายเพิ่มเติมว่า วัวที่กินงูพิษหรือหญ้าที่เปื้อนพิษงู จะทำให้เนื้อของมันกลายเป็น “พิษ” หรือ du (毒) ต่อมนุษย์ได้ถึง 27 คน เขาอธิบายการถ่ายโอนพิษ จากงูพิษไปยังวัวและมนุษย์ ในห่วงโซ่อาหาร และร่างกายมนุษย์ยังมีความไวต่อพิษงูพอๆ กับวัว แม้ว่าจะได้รับพิษทางอ้อมจากการกินเนื้อวัวก็ตามโรคติดเชื้อมักเกี่ยวข้องกับการกินอาหาร จางจื่อได้ระบุข้อห้ามเกี่ยวกับอาหารเอาไว้ โดยพบว่าในศตวรรษที่ 3 มีคนกินวัวที่ตายด้วยโรคติดเชื้อ

จิงซิงอี้เดินเข้าไปในคอก เขาไปดูสัตว์ที่นอนตายก่อน และเรียกทุกให้เข้ามาล้อมวง เขาเริ่มอธิบายโดยใช้ไม้ที่หยิบติดมือมาด้วยชี้ให้นักเรียนดูไปทีละอาการ “ทุกคนจงดูให้ดี จะเห็นว่ามีเลือดไหลออกจากทวาร ช่วงอก และตรงไหล่ก็บวมเพราะมีของเหลวคั่งอยู่”นักเรียนที่มาด้วยต่างรีบจดข้อมูลลงสมุดขนาดเล็ก จากนั้นจิงซิงอี้ก็ย้ายไปยังซากวัวที่กำลังเริ่มเน่า “ส่วนแบบนี้ พอตายแล้วเนื้อตัวจะนิ่มไปหมด และเหม็นเน่าอย่างมาก”ตอนนี้ข้าราชการบางคนที่ตามมาปิดปากปิดจมูกด้วยความเหม็น บางคนทำท่าขย้อน และบางคนวิ่งหนีไปอาเจียนไกลๆ        จิงซิงอี้ซึ่งไม่มีท่าทางหวาดกลัวต่อโรค ก็พาพวกเขาไปดูหมูที่ยืนตัวสั่นอยู่อีกคอก และอธิบายอาการตามข้อมูลที่บอกทุกคนล่วงหน้า เมื่อเขาแน่ใจแล้วว่าสัตว์เหล่านี้เป็นโรคตามที่สงสัย ก็มาถึงการตามหาการติดต่อโรคจากสัตว์สู่คนเขาสอบถามลูกสาวผู้ใหญ่บ้านว่า “แม่นางจ้าว คนบ้านนี้เป็นบ้านแรกที่มีอาการป่วยใช่หรือไม่”        แม่นางจ้าว ซึ่งทำท่าผะอืดผะอมจากกลิ