All Chapters of จิงซิงอี้ แพทย์จีน 2 ยุค: Chapter 111 - Chapter 120

ชายที่อยู่หลังประตูนึกออกทันที เขาเป็นพ่อค้าที่ร้านนี้เอง เขาจึงรู้ดีว่าใครเป็นใครที่นี่ และชื่อเสียงของจิงซิงอี้ในการเป็นหมออายุน้อยก็แพร่หลายไปทั่วจิงซิงอี้พูดขึ้นมาว่า “เพื่อนของท่านเสียเลือดมาก และอาจจะช้ำในด้วย ท่านรีบพาเขาไปนอนบนเตียง ข้าจะรักษาให้เบื้องต้นก่อน”พวกเขาไม่มีทางเลือก จึงพาชายที่บาดเจ็บไปนอนบนเตียงหลังร้าน จากนั้นเจ้าของร้านก็เดินไปปิดร้านทันทีจิงซิงอี้ตรวจชีพจรของคนเจ็บและสำรวจบาดแผล จากนั้น เขาก็สอบถามอาการ และตรวจที่ช่องท้องของเขา โชคดีที่อวัยวะภายในไม่เป็นอะไร จิงซิงอี้จึงเริ่มต้นรักษาด้วยการฝังเข็มห้ามเลือด เขาบอกให้เจ้าของร้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อย่างไม่วางใจ ให้ไปต้มน้ำ และเตรียมผ้าสะอาดมาด้วยเมื่อได้มาทั้งหมดแล้ว เขาจึงเริ่มทำความสะอาดบาดแผล และสั่งให้เจ้าของร้านหาสมุนไพรตามที่เขาบอกมา โชคดีที่มีอยู่ในร้านแล้ว เขาโรยยาลงไปบนแผลและพันผ้า จากนั้นจึงสั่งให้ต้มยาห้ามเลือดและบำรุงชี่กับเลือดให้ชายที่บาดเจ็บกินเจ้าของร้านสังเกตเห็นความคล่องแคล่วในการรักษาของจิงซิงอี้และอาการของเพื่อนก็ดีขึ้นจริง ตอนนี้คนเจ็บนอนหลับ

นายหน้าเดินข้ามคูน้ำพาพวกเขาเข้าไป เขาไขกุญแจประตูรั้ว ลั่วปิงและเจี่ยหยวนที่ตามมาด้วยมองไปรอบๆ เจี่ยหยวนยังเด็กมีความกลัวนิดๆ แต่เมื่อเห็นจิงซิงอี้ที่เด็กกว่าเขา ไม่มีทีท่าสะทกสะท้านอะไร เขาจึงรวบรวมความกล้าและเดินตามไปติดๆ เมื่อเดินผ่านลานหน้าบ้านที่เงียบสงัด ต้นไม้ยืนต้นใบหนาครึ้มปลูกอยู่บริเวณนี้ นายหน้าพาพวกเขาไปหน้าบ้าน และไขกุญแจประตูบ้านเข้าไป บ้านหลังนี้มีสองชั้น ชั้นล่างเป็นห้องโถง มีห้องนอน 2 ห้อง ด้านหลังเป็นครัวและห้องน้ำ เมื่อเดินขึ้นไปชั้นบน จะมีห้องนอน 4 ห้อง มีห้องนอนใหญ่อยู่ด้านหน้าบ้าน และห้องนอนเล็กกว่าอีก 2 ห้องอยู่ติดกับหลังบ้าน ด้านหลัง มีบ้านหลังเล็กอีกหนึ่งหลัง สามารถใช้เป็นบ้านรับรองแขกหรือให้คนรับใช้อยู่ได้จิงซิงอี้พึงพอใจมาก ที่นี่มีหลายห้อง เวลาโม่หยวนหลิงกับซัวซีเว่ยมาเยี่ยมจะได้มีห้องของตัวเอง และยังมีลานหน้าบ้านที่ทำให้เขานึกถึงบ้านของตัวเองตอนที่อยู่กับจิงเซียว เขาใช้พื้นที่ตรงนี้ปลูกพืชและสมุนไพรได้บางส่วน และยังมีพื้นที่สวนหลังบ้านให้ปลูกสมุนไพรและทำโรงงานผลิตสมุนไพรได้อีกด้วย จิงซิงอี้กำลังคิดว่า หน้าบ้านสามารถเปิดโรงหมอฉางซาน

โม่หยวนหลิงเชิญทุกคนกินอาการกลางวันร่วมกัน นางเดินนำพวกเขาไปที่โต๊ะอาหาร 2 ตัวที่ตั้งข้างบ่อน้ำหน้า ด้านหนึ่งเป็นผู้ใหญ่นั่ง และอีกด้านเป็นของเด็กๆ        พวกเขาเชิญกงซุนเช่อนั่งหัวโต๊ะ จั่นเจาอยู่ขวามือ จิงซิงอี้นั่งซ้ายมือ จากนั้นเป็นลั่วเป่ย จี่หลิวนั่ง ซัวซีเว่ย โม่หยวนหลิง ลั่วปิง และเด็กอีก 3 คน        โม่หยวนหลิงทำอาหารหลายอย่างมาเสิร์ฟ และยังมีอาหารแปลกตาบางอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็น  นางบอกทุกคนว่าเป็นสูตรของจิงซิงอี้ อาหารจานแรกเป็นเกี๊ยวห่อไส้กุ้ง และมีน้ำซุปใส่ถ้วยให้แต่ละคน บางคนจะกินเกี๊ยวจิ้มกับซีอิ๊ว หรือใส่ลงไปในน้ำซุปทำเกี๊ยวน้ำก็ได้จากนั้นนางกับ ซัวซีเว่ย ลั่วปิง และเจี่ยหยวน ช่วยกันเสิร์ฟข้าวกับอาหาร จิงซิงอี้บอกให้เสิร์ฟทุกอย่างให้ครบ แล้วมานั่งกินด้วยกันเลย เขาไม่ชอบพิธีรีตองมาก จานต่อมา คือ กุ้งผัดผงกะหรี่ ที่นี่หาอาหารทะเลยาก จิงซิงอี้จึงใช้กุ้งแม่น้ำตัวโตเนื้อสดหวานแทน จากนั้นก็เป็นซุปเยื่อไผ่ ต้มไก่ดำใส่สมุนไพรจีน ปลานึ่งซีอิ๊ว และข้าวผัดไข่ใส่ผักต่างๆ ทุกคนก้มห

วันนี้เมื่อปิดโรงหมอแล้ว พวกเขาแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อไปเตรียมตัว จิงซิงอี้ขอให้อี้หนิงช่วยดูแลบ้านและสวน ซึ่งอี้หนิงก็รับปากแข็งขันว่าไม่ต้องห่วง จิงซิงอี้จึงวางใจและเริ่มจัดเตรียมข้าวของที่จะต้องใช้ เขานำน้ำส้มสายชูที่หมักเอาไว้ ติดตัวไปเพื่อใช้ทำความสะอาดทั่วไปด้วย และเตรียมนำเหล้าไปด้วยเพื่อใช้ในการทำความสะอาดบาดแผลและเครื่องมือจิงซิงอี้สั่งทำเข็มเย็บแผลและเส้นไหมจากตัวไหมในการเย็บแผลไว้นานแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยเย็บแผลใคร เขายังไม่พบคนไข้ที่มาพบด้วยอาการบาดเจ็บแบบนี้ เหมือนที่เคยเจอตอนรักษาจั่นเจาและท่านอ๋องเจิ้น แต่เขาก็เตรียมเอาไปด้วย สำหรับยาชานั้น เขานำกานพลูแห้งติดตัวไปเพื่อใช้ผสมกับเหล้า เพื่อทำเป็นยาชาเฉพาะที่คืนนั้น กว่าจะนอนก็ดึกมากแล้ว เพราะต้องเตรียมทั้งยา อุปกรณ์การแพทย์ เสื้อผ้าของใช้ และยังมีอาหารแห้งต่างๆ ที่โม่หยวนหลิงกับเขาช่วยกันทำเก็บเอาไว้ เมื่อเรียบร้อยแล้ว เขาตรวจของทั้งหมดตามรายการอีกครั้ง แล้วจึงเข้านอนเช้ามืดวันรุ่งขึ้น หลายฝ่ายก็ออกเดินทางไปพร้อมกัน ทั้งทหารจากส่วนกลาง ข้าราชการสังกัดโยธาธิการที่นำเจ้าหน้าที่และคนงานไปช่วยขุดรื้อซาก

        “เสี่ยวอี้ ตื่นเถอะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว”  จิงซิงอี้ตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเรียก เมื่อลืมตาขึ้น ก็พบว่าคนอื่นในทีมเริ่มขยับตัวลุกขึ้นมานั่งเช่นกันเฉินปินปินมาตามให้พวกเขาไปกินอาหารเย็น “ท่านหมอ อาหารเย็นเสร็จแล้ว ขอเชิญไปที่โรงครัวได้เลยขอรับ”ทุกคนลุกขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก่อนจะไปกินข้าว พวกเขาเดินไปดูอาการของคนเจ็บที่เตียง เมื่อเห็นว่าทุกคนปลอดภัยแล้ว จึงเดินไปด้วยกันในเต็นท์ที่ตั้งเป็นโรงครัว มีแม่ครัวพ่อครัวจากทางการและชาวบ้านมาช่วยกันทำอาหาร พวกเขาได้อาหารเย็นเป็นซาลาเปาไส้ถั่วดำคนละสองลูก จิงซิงอี้มองซาลาเปาแห้งๆ ในมือแล้วก็ถอนหายใจ ผู้ใหญ่ที่มาด้วยต่างมองเขาด้วยความสงสาร ทุกคนรู้ว่าในสภาพวิกฤติแบบนี้ อาหารหายากมาก และทางการก็ไม่มีงบประมาณเพียงพอ ตอนนี้ทุกคนจึงต้องกินเพื่อประทังชีวิตไปก่อน แต่พวกเขาก็รู้เช่นกันว่าจิงซิงอี้ทำงานหนักมาก และเขายังเป็นเด็กอยู่ อาหารแบบนี้จึงไม่เพียงพอกับร่างกายอย่างแน่นอน   ลั่วเป่ยยกซาลาเปาให้ “เสี่ยวอี้ มาเอาของพี่ไปกินนะ