Alle Kapitel von จิงซิงอี้ แพทย์จีน 2 ยุค: Kapitel 151 – Kapitel 160

ในที่สุด จิงซิงอี้กับจิงเซียวก็ค้นพบว่า ยาพิษที่หลงซิงเหยียนได้รับมีส่วนประกอบจากอะไร และที่พวกเขาตกใจคือ ยาพิษนี้มีความคล้ายคลึงกับยาพิษของสายลับ ที่พวกเขาเคยค้นพบเมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว!        พวกเขาเร่งผลิตยาแก้พิษ ซึ่งต้องใช้ 2-3 ตำรับพร้อมกัน เพราะพวกเขาไม่รู้ว่ายาพิษนี้ประกอบไปด้วยสมุนไพรอะไรบ้าง ดังนั้นยาแก้พิษจึงเป็นการคาดคะเน และจะต้องใช้หลายตำรับ เมื่อได้ยาต้านพิษแล้ว พวกเขารีบรักษาหลงซิงเหยียนทันที        ไม่เพียงแค่การดื่มยาสมุนไพร แต่พวกเขาใช้ทุกวิธี ทั้งการฝังเข็ม รมยา กัวซา อาบน้ำแช่สมุนไพร เพื่อขับพิษออกให้ได้มากที่สุด อาการของเด็กน้อยค่อยๆ ดีขึ้น ไข้ของเขาลดลง และหายใจสะดวกขึ้น แต่ยังกินได้น้อย เมื่อเอาอะไรให้ เด็กน้อยจะเบือนหน้าหนี ซึ่งน่าจะเป็นเพราะขมปากและเบื่ออาหารจิงซิงอี้เห็นจิงซีซวนพยายามป้อนรังนกซึ่งมีราคาแพง แต่เด็กน้อยก็ยังร้องไห้และไม่ยอมกิน จิงซิงอี้จึงบอกว่า “ข้าจะทำอาหารมาให้กินเอง”จากนั้นเขาก็กลับบ้าน ไปหาโม่หยวนหลิงและบอกว่า   &ldq

        เย็นวันนั้น ฮูหยินรองพยายามอธิบายกับสามีและพ่อแม่สามีว่า ตนเองไม่มีทางจะทำร้ายคนตระกูลหลงอย่างแน่นอน เธอร่ำไห้และสาบานต่อหน้าป้ายบรรพบุรุษด้วย จากนั้นพ่อของฮูหยินรอง หรือจงเฟิงหัว เสนาบดีกรมยุติธรรม ที่หลงจิงหวงทำงานอยู่ด้วย ก็มาขอพบ        เขาพยายามอธิบายว่า ลูกสาวของตนเองไม่เกี่ยวข้องกับสาวใช้คนนั้น และไม่มีเหตุผลที่จะให้ร้ายบ้านตระกูลหลง อย่างไรก็ตาม หลงจั่วเฉิงนิ่งฟังโดยไม่กล่าวอะไร เขาเองก็ส่งคนไปสืบหาข้อมูลด้วยเช่นกัน ตอนนี้เขาสั่งให้ฮูหยินรองอยู่บ้าน และห้ามออกไปไหนจนกว่าคดีจะคลี่คลาย ซึ่งนางก็รับปากด้วยความเสียใจ        ในเวลาตีสาม ของคืนนั้น บริเวณที่พักของขุนนางชั้นสูงทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง ชายคนหนึ่งในชุดดำปิดหน้าตามิดชิด กึ่งวิ่งกึ่งกระโดดด้วยวิชาตัวเบาไปตามต้นไม้ และปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่ายามที่ลาดตระเวนไปรอบบ้าน เดินพ้นมุมบ้านไปแล้ว เขาจึงตีลังกาลงมาที่พื้นด้านล่าง และวิ่งไปที่ประตูห้องๆ หนึ่ง จากนั้นก

ในช่วงหลังนี้ จิงซิงอี้คิดถึงชีวิตเรียบง่ายของเขาในหมู่บ้านเจียวจูที่จากมา และชีวิตในหมู่บ้านนอกเมือง สมัยที่เขาย้อนเวลามาอยู่ที่ยุคนี้ใหม่ๆ ตอนนั้นพวกเขามีแต่โม่หยวนหลิงกับซัวซีเว่ย และยังมีชีวิตแบบชาวบ้านธรรมดาแต่เขาก็รู้ว่า ทุกอย่างมีเหตุผลของมัน ที่ทำให้ต้องมาอยู่ที่นี่ อย่างน้อยเขาก็ได้ช่วยสร้างความรู้ทางการแพทย์ให้กับคนในยุคนี้ และยังช่วยพัฒนาปรับปรุงวิธีทำการเกษตรบางอย่าง  และหวังเอาไว้ว่า สิ่งที่เขาสร้างเอาไว้ จะสร้างการเปลี่ยนแปลงให้โลกในอนาคตดีขึ้นกว่าเดิมด้วย  และที่สำคัญที่สุด คือ เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับยาพิษและการแก้พิษร้ายแรง ที่ไม่มีในโลกอนาคต ถ้าได้มีโอกาสกลับไป เขาคงจะได้ใช้ความรู้ในตอนนี้ ช่วยรักษาอาการให้กับจิงเซียว คุณตาที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กให้หายให้ได้!แต่ไม่ว่าชีวิตจะดำเนินไปอย่างไร สิ่งหนึ่งที่แน่นอน คือ ทุกงานเลี้ยงย่อมต้องมีวันเลิกราช่วงสายวันหนึ่ง หลังจากที่มีเวลาได้หยุดพัก เพราะเป็นช่วงปิดเทอม 2 อาทิตย์ จิงซิงอี้ตั้งใจจะพานักเรียนที่ไม่ได้กลับบ้าน ไปเดินป่าเพื่อเก็บสมุนไพร เขาเตรียมตัวเอาข้าวของจำเป็นไปด้วย โดยมีเจี่

ในระหว่างที่รอผลตรวจของสารเคมีในเลือดนั้น จิงซิงอี้ค้นหาสมุนไพรที่มี และตัดสินใจกลับไปหาโสมภูเขาอีกครั้ง ถึงจะยังไม่ใช่ยาแก้พิษโดยตรง อย่างน้อยยังช่วยประคองอาการของจิงเซียวได้จิงซิงอี้จึงเดินขึ้นเขาไปกับเสี่ยวหลง ที่อาสามาเป็นเพื่อน เพราะกลัวเขาลื่นล้มอีก เขาไม่ให้เด็กๆอีกสองคนตามไปด้วย เพราะกลัวอันตราย สองแม่ลูก เสี่ยวหงและเสี่ยวเป่าวิ่งตามมา และที่น่าแปลก ครั้งนี้เม่าเม่า เจ้าแมวป่าที่ไม่ชอบสองแม่ลูกสุนัขจิ้งจอก ก็ยังเดินตามเขามาห่างๆเสี่ยวหลงพูดติดตลกว่า “พวกมันคงห่วงหมอจิงนะครับ”ชายหนุ่มหันไปมองพวกมัน จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ขอบใจพวกเจ้าด้วยนะ”และดูเหมือนจะรู้ เจ้าเม่าเม่าส่งเสียงร้องเหมียวออกมาเบาๆ ในขณะที่เสี่ยวเป่ากระโดดเกาะขาของเขาเอาไว้ และมองเขาด้วยความเป็นห่วง จิงซิงอี้อดหัวเราะไม่ได้ เขาลูบหัวพวกมันด้วยความอ็นดูเมื่อมาถึงจุดที่หล่นลงไป เขาไม่พบร่องรอยของหลงซิงเหยียนจริงๆ มีเพียงรอยเท้าและรอยลื่นไถลของคนคนเดียวเท่านั้น และตอนนี้โสมภูเขาก็หล่นหายไปแล้วเขาจึงบอกสองแม่ลูกว่า “ไป พาฉันไปหาโสมให้คุณตาอี

ในที่สุด จิงเซียวก็สามารถถอนพิษรุนแรงออกจากร่างกายได้เกือบหมด เขาใช้ทั้งสมุนไพรจีนและรางจืดที่ได้รับมาจากนักวิจัยไทยทั้งสองคน  จากนั้นก็เริ่มต้นบำรุงร่างกายให้กลับมามีสุขภาพดีตอนนี้ คนไข้และคนรู้จักจากทั่วทิศต่างส่งสมุนไพรและสิ่งของที่ใช้ในการบำรุงมาให้ ทุกวันที่บ้านของเขา จะต้องมีพัสดุมาส่งหรือมีคนขับรถนำกล่องใส่ยาและของบำรุงร่างกายมาให้เสมอ โชคดีที่จิงเซียวเริ่มมีอาการดีขึ้นแล้ว เขาจึงสามารถออกมารับแขกได้บ้าง  แต่ก็ยังถูกจำกัดเวลา เพราะจิงเซียวยังต้องพักผ่อนเป็นหลักจิงซิงอี้แทบจะไม่มีเวลาในการคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะจดจ่ออยู่กับการรักษาจิงเซียว และการปรับตัวให้เข้า ‘โลกปัจจุบัน’ ที่เขากลับมาใช้ชีวิตอยู่ในตอนนี้สิ่งที่ค้างคาใจของเขาคือ หลงซิงเหยียนไปอยู่ที่ไหน เขาพยายามเลียบเคียงถามคนอื่นๆ แต่ก็ไม่มีใครพูดถึงการเจอเด็กน้อยเลย แล้วหลงซิงเหยียนมีตัวตนจริงๆ หรือไม่ ทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเขาถ้าหลงซิงเหยียนมีตัวตนจริง เขาจะอยู่ที่ไหนในตอนนี้ จะเอาชีวิตรอดจากการตกเหวได้หรือไม่ จะหลงมาอยู่ในยุคปัจจุบันน