Todos os capítulos de ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก: Capítulo 121 - Capítulo 129

เวลาหลายปีที่ผ่านพ้นไป เปรียบเสมือนนิยายเรื่องหนึ่งที่จบสมบูรณ์ ชีวิตคู่ขององศาสมุทรและพบตะวัน หวานชื่นปานรักกันในวันแรกที่ได้เจอ ไร้เรื่องที่เป็นอุปสรรคกีดกั้นขวางทางรักมีแต่ภรรยาและลูกน้อย เป็นกำลังใจการทำงานในทุกวันเขาสร้างบ้านสวนใกล้ไร้ของพ่อเลี้ยงภูผา บ้านมินิมอลชั้นเดียวที่สร้างบนที่ดินกว้างราวห้าไร่ มีพื้นที่ให้ลูกตัวน้อยวิ่งเล่นได้สบายส่วนตรงข้ามไม่ไกล เดินถึงกันได้อีกต่างหาก คือบ้านสวนตากอากาศของคู่พ่อเลี้ยงภูผากับณิชา ตกเย็นก็แวะเวียนไปนั่งทานข้าวด้วยกัน เด็กน้อยทั้งคู่ที่เติบโตมาด้วยกัน กอดคอกันวิ่งเล่นทุกวันเลยภาพครอบครัวที่แสนสุข โอบล้อมด้วยมิตรภาพที่ดีนี่สินะถึงเรียกว่าจบบริบูรณ์ร่างสูงนั่งทำงานวาดอยู่ในห้องทำงาน ก่อนจะละสายตาทันที ที่ร่างของลูกสาวตัวน้อยวิ่งเตาะแตะ ชูของเล่นในมือมาหาแต่ไกล เขาวางเม้าส์ปากกาสำหรับใช้วาดงานเขียนลงบนโต๊ะ พร้อมกับก้มตัวลงไปอุ้มยูริมานั่งตัก“มีอะไรครับ” เขาถามเสียงอ่อนโยน สายตาก็อบอุ่นตอนมองลูกสาวแต่ยูริงุดหน้าสำนึกผิด แบของเล่นตุ๊กตาไม้ในมือ หลังตัวเธอเผลอดึงแรงเกินไป ข้อต่อแขนบางส่วนก็เลยหลุดออกมานี่แหละ“ของเล่นหนูพังค่ะ” เด็กน้อย

เชื่อเถอะ เวลาน่ากลัวกว่าที่คนเราคิดเยอะ ยูริเติบโตขึ้นมาเป็นสาวสะพรั่งในวัยแรกแย้ม เผลอแปปเดียวเธอเข้าสู่วัยสิบแปดปีบริบูรณ์ กำลังศึกษาอยู่ในชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายแล้วปีหน้า... เธอก็กลายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเด็กน้อยที่เคยมองปะป๊าเป็นฮีโร่ยังไง โตมาก็ยังยกให้พ่อเป็นที่หนึ่ง ของซุปเปอร์ฮีโร่ที่ชอบมากที่สุดในโลกร่างบางในวันหยุดไม่ได้ไปเรียน รีบปั่นจักรยาสีชมพูคู่ใจ หลังพ่อเธอทำโซ่ที่หลุดเมื่อวานซ่อมให้เรียบร้อย วันนี้เธอก็ปั่นมาหาเพื่อนรักคนโปรด มาชวนให้ออกไปปั่นจักรยานเล่นรอบบ้านสวนด้วยกันกริ่งยูริยืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้าน พลางเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองไปข้างในเด็กสาววัยสิบแปดถักผมเปียทั้งสองข้าง ยกมือไหว้พ่อเลี้ยงภูผาที่ออกมาเปิดประตูบ้านให้“คุณน้าภูผาสวัสดีค่ะ เฌอแตมตื่นหรือยังเหรอคะ” ยูริถามเสียงสดใสปนยิ้มหวานเหมือนแม่ ก่อนจะเดินตามหลังเจ้าของบ้านเข้าไป สายตากวาดมองหาเฌอแตมเพื่อนรักไปด้วยวันหยุดคงตื่นสายเช่นเคยสินะเธอก็อยากตื่นสายวันหยุด แต่การ์ตูนเล่มโปรดสนุกจนตื่นมาอ่านหลังจากตื่นแล้วก็นอนไม่หลับอีก อยากชวนเฌอแตมไปปั่นจักรยานแล้วก็ไปนั่งเล่น ตรงจุดโปรดที่ประจำของเราสองคนอ่านต

“น้าตะวันเคยทะลุมิติเหรอ”เฌอแตมเบิกตาโต ไม่อยากเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน ทำเอายูริหลุดขำแล้วมองตังตังที่คาค้างอีกคน สีหน้าเหมือนตอนเธอเด็กๆ ที่แม่ชอบเล่าเรื่องนี้ให้ฟังไม่มีผิดเลยตอนเด็กก็ดูน่าเชื่ออยู่หรอกแต่พอโตนี่สิ...เพิ่งรู้ว่าทะลุมิติมีแต่ในนิยาย ไม่ย้อนเวลาก็สวมบทบาทตัวละคร“เป็นแค่นิทานเรื่องเล่าน่ะ” ยูริก็แก้ต่าง กลัวเว้นช่วงนานแล้วจะพาลเข้าใจผิดกันหมดแต่ยอมรับเลย นิทานทะลุมิติเข้าไปในนิยายภาคต่อของแม่ สนุกซะจนขอแม่ให้เล่าใหม่ทุกวันเป็นประจำก่อนนอน กอปรกับมีพ่อที่เข้ามาในเรื่องเล่าด้วยก็ยิ่งสนุกเธอนอนหลับเพราะนิทานเรื่องนี้เลย...พบตะวันคนเป็นแม่ยังกำชับอีกว่า การได้เจอพ่อของลูก มาจากการที่ทะลุมิติเข้าไปในนิยายรักโรแมนติก มีฉากลุ้นระทึก ทั้งหนีคนร้ายที่โดนจ้างมากำลังตามประกบยิงชีวิตจริง... ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกมั้งมันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะจริงไหม“อ่า นึกว่าเรื่องจริงซะอีก” เฌอแตมทำหน้าเสียดาย แต่แววตาของเธอเป็นประกายความเพ้อฝัน ของนักอ่านตัวยงที่ชอบเรื่องราวแฟนตาซีอะไรที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ ล้วนน่าค้นหาด้วยการอ่านทั้งสิ้น“เราก็คิดเหมือนกัน...” ตังตังที่เพิ่งดูดน้ำเสร็จ พ

‘รักของฉันเรียกว่าคุณสายฝน’การ์ตูนเรื่องโปรด เป็นเรื่องที่เธอจำเนื้อเรื่องได้ทั้งหมด ซึ่งก็ถูกดึงกลับเข้ามาในความทรงจำสีจางอีกครั้ง ให้ยูรินึกขึ้นได้ว่ามีตัวละครทั้งหมด อยู่ตรงนี้ที่เธอวาร์ปจากอีกโลกเข้ามาไม่รู้ว่าเพราะเธอตายไปแล้ว...หรือเพราะว่าการทะลุมิติมีจริงกันแน่“อยากออกจากมิตินิยายภาคต่อ... แค่ต้องทำให้มันจบบริบูรณ์ค่ะ”คำพูดที่แม่เคยเล่าให้ฟัง กำลังทำให้ยูริช่างใจหนัก ระหว่างที่เดินตามหลังของโชตะ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ขาวออร่าสะดุดตาปึกศีรษะเธอชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างจัง เหตุจากที่โชตะหยุดเดินอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างบางที่ยืนด้านหลังจนโดนบังมิด ชะโงกหน้าออกมามองหาที่ต้นตอของการหยุดเดินแต่พอได้เห็นสาเหตุ ยูริก็หน้าถอดสีทันทีเมื่อเรนหรือพระเอกของเรื่อง กับขนมเค้กที่เป็นนางเอก กำลังยืนหยอกล้อกันอยู่ที่ระเบียงห้องเรียน ยิ้มแย้มให้กันราวกับโลกใบนี้มีแค่ทั้งคู่ทุกอย่างคงกลายเป็นสีชมพูไปหมดเลยสินะส่วนโชตะน่ะ เขากลายเป็นภาพโทนขาวดำ ยืนคอตกมองภาพทั้งคู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ นอกจากจ้องมองพร้อมรอยยิ้มร่วมยินดีบทพระรองอีกแล้ว!“อย่ามองเลย ภาพมันไม่น่ามองหรอก” เ

หลังกลับจากโรงเรียน ยูริก็ขอทำข้าวต้มที่ห้องเขา หลังเห็นว่าสีหน้าของโชตะซีดเซียวไร้เลือดฝาด คงจะป่วยหนักแต่เก็บอาการไว้ เห็นว่าวันนี้ลาหยุดงานเอาไว้แล้วเพราะไม่ไหวขนาดเจ็บป่วยยังไม่ขอความช่วยเหลือเลยเขาจะทนให้ตัวเองเจ็บปวดไปทำไมกันหรือกลัวจะเป็นภาระให้คนอื่นกันนะพอทำเสร็จก็ยกมาที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ก่อนเธอจะทิ้งตัวนั่งตรงข้ามกับเขาที่อยู่ตรงข้ามกันสีหน้าของโชตะคิดหนักไม่น้อย เขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าห้องตัวเองมาก่อน ยูริน่าจะเป็นคนแรก ต่อให้อยู่ข้างห้องกันมานาน แต่เธอไม่ค่อยทักทายหรือเข้ามาสนิทสนมแบบนี้ทว่าพอเป็นเช่นนี้แล้ว เขาไม่อยากให้เพื่อนคนนี้หายไปเลยเธอบอกเองว่ามาจากอีกโลก...เขาไม่รู้หรอกว่าเธอโดนบอลอัด จนศีรษะมันได้รับความกระทบกระเทือนหรือเปล่า แต่ยูริในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจเลย“ที่บอกว่าอย่าลืม... เพราะจะไม่อยู่แล้วเหรอ”“ตอนนี้ยังอยู่นะ”“แต่ไม่ใช่ตลอดไปใช่ไหม”ยูริเอียงคอ พลางหลุบตามองควันข้าวต้ม ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืออะไรกันแน่แต่การได้เจอตัวละครโปรด ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เธอดีใจทั้งนั้นแหละ“ไม่รู้สิ...”“หือ”