My Boss Is My Husband 의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

Dylan’s Pov.Mahimbing na nakatulog si Zia sa balikat ko nang makarating kami sa mansion ni Lola. Ayaw pauwiin ni Lola si Zia, gusto niyang sa mansion nila kami tutuloy ngayong gabi. Hindi ako makaangal kay lola kaya’t pumayag na lamang ako. Sarp na sarap sa pagtulog si Zia kung kaya’t binuhat k ona lamang siya palabas ng kotse. Nakaalalay pa si Lala sa kamay niya papasok sa mansion. Habang si Brandon naman ang nagdala ng ibang mga pinamili namin para kay Lola. Oo. Bumili ako ng para kay lola dahil lahat ng mga binili niya ay para kay Zia.Natutuwa ako na nagustuhan niya si Zia kaya hinayaan ko silang dalawa kanina na mag-bonding. Mas nagmukha pa ngang si Zia ang apo niya kaysa sa akin. Wala ba namang binili para sa akin.“Doon kayong dalawa matulog sa kuwarto na ginagamit mo noon, apo. Tabi na lang kayong matulog dahil hindi nalinisan pa ang ibang kuwarto ng mansion.” Grandma said that made me chuckle.Naisahan na naman niya ako. Alam ko namang laging malinis ang mga kuwarto dito sa

Dylan’s Pov.Hindi ako umalis sa tabi ni Zia kahit na nakatulog na siya ulit. Hawak ko ang isang kamay niya habang binabantayan siay sa pagtulog. Hindi mawala sa isipan ko ang mga sinabi niya. Ang masaklap na nangyari sa pamilya niya. Habang nakikinig ako kanina ay parang pinipiga ang puso ko sa kwento niya. Pakiramdam ko ay nararamdaman ko ang sakit na nararamdaman niya nung araw na iyon. Kaya pala binabangungot siya dahil ang saklap nga naman ng nakaraan niya. Harap-harapang at walang awang pinatay ng magulang niya. Tang ina talaga. Mga hayop ang may gawa nun sa kaniyang pamilya. Walang mga puso sa kapwa nilang tao. Hindi man lang nila iniisip ang situwasyon ng isang tao at basta na lang nilang pinatay.Worst, hindi pa niya nakamit ang hustisya para sa magulang niya dahil makapangyarihan ang may gawa. Tang ina nila. Makita ko lang ang mga hayop na yun, mas malala pa roon ang gagawin ko sa kanila. Mga hayop.“Just sleep tight, Zia. Don't worry, I’m here.” Pinisil ko ang kamay niyang

Zia’s Pov.Hinayaan ko ang mga kuha kong tumakas sa mga mata ko. Nagpatuloy ako sa pag-deliver ng speech ko.“And to my fellow graduates, what a journey it has been. We did it! Together, we've laughed, struggled, fought, learned, and grown up. We still made it. And, for some of us we accomplished something we never imagined we could. But here we are tonight with those who never stopped believing in us. We're living proof that it's not only possible but it's never too late to concur the dreams we made as children.As we stand on the cusp of the future, let's all move forward and bring the lessons we've learned, the friendships we've made, and the memories we've created and shared. And I'd like to thank all of you; from the bottom of my heart. I am a better person for being able to experience all of this with everyone here tonight.The future is ours to shape and embrace. Let's all move forward with open hearts and minds, ready to make our mark on the new journey to take the world. Whe

Zia’s Pov.Pagsapit ng hapon ay talagang pina-canel ni Boss ang mga naka-schedule na meetings niya. Wala pa nga kaming lunch nang umalis ng kompanya at si Brandon ang nag-aasikaso muna. Buti na lang talaga at wala kaming pasok kung kaya’t makapag focus pa ako sa trabaho. May 1 week break kasi kami dahil nga katatapos lang ng midterm namin. Next week pa ulit ang resume ng class.“Boss, saan tayo pupunta?” tanong ko ng mapansin na ibang direksyon ang tinatahak namin.Medyo malayo na rin kami at hawak ko rin ang paperbag na puno ng pagkain na binili namin kanina sa drive thru. Ang iba pa nga ay sa 7/11 binili nung madaanan namin.Dinaig pa naming nagpiknik sa dami ng mga pinamili niya kanina. Ni hindi ko alam kung para kanino o saan kami pupunta.“Just relax and you’ll find out later when we get there.” Lumiko siya sa kanang daan kaya nanahimik na lang ako tumingin sa labas.Napanguso ako at tiningnan siya. I was looking at his handsome yet serious face. Nakaka-tense talaga siya kapag se

Dylan’s Pov.I was too shocked when Zia pulled me into the water. I didn't expect it from her. I was thinking about the answer I gave to her question a while ago which made me pre-occupied. Kaya hindi ko namalayan ang ginawa niya, naramdaman ko na lang na lubog na ako sa tubig. Napapunas ako ng mukha at salubong ang mga kilay na tiningnan siya. Natatawang nakatingin lamang siya sa akin na para bang nakakatawa ang hitsura ko ngayon. Saglit na natigilan ako habang nakatingin sa kaniya. Parang kanian lang na dismayado siya sa sagot ko sa katanungan niya. Tinanong ko ang sarili ko kung mali ba ang sagot ko dahil nag-iba ang expression ng mukha nya kanina.Honestly, I didn't know how to answer her question a while ago. Kaya ayun yung nasabi ko sa kaniya. Hindi ko kasi alam kung paano sagutin talaga. Kahit sa sarili ko hindi ako sigurado.I sighed and looked at her. I don't know what happened to me since last night. At ngayon ay parang gusto kong isantabi na muna ang mga isipin ko at mag-