All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 231 - Chapter 240

“ข้ามีความสุขจนจะสำลักอยู่แล้วหย่งหมิงที่รัก แล้วท่านเล่า” สุดท้ายแล้วคนที่คิดเอาไว้ว่าจะเล่นงานสามีด้วยกามาจนลืมไม่ลง ก็กลายเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามอย่างหอบสะท้าน เพราะถูกเขาสำเร็จความใคร่ให้หลายครั้งหลายคราจนแทบอ่อนแรง“เจ้าอิ่มแล้วหรือ” เห็นใบหน้าชื้นเหงื่อของนางพยักหงึก ๆ เขาก็คลี่ยิ้มกว้าง “ถ้าเจ้าอิ่มก็ถึงตาข้าขอกินบ้างนะ” แล้วพาร่างที่ยังอุ้มเอาไว้ไปพิงกับผนังห้อง สองแขนสอดเข้าใต้เรียวขาให้อ้ากว้าง แล้วจับเอวคอดกิ่วด้วยสองมือให้มั่นคง จากนั้นก็กระแทกสะโพกเข้าหาเนินเนื้อที่ครอบครองแก่นกายของตนอย่างหนักหน่วงจนผนังห้องยังส่งเสียงสะโพกสอบบดเบียด ตอกขย่ม กระแทกใส่ไม่ยั้ง ไม่สนใจว่าเสียงครางกระเส่าของเขาและนางจะดังไปถึงหูใครบ้าง เพราะสิ่งที่เขาปรารถนาคือการสำเร็จความใคร่จากนางอันเป็นที่รัก แค่นางสุขสม เขาสุขสม คนอื่นจะคิดอย่างไรเขาไม่สนใจสักนิด เพราะที่นี่คือคฤหาสน์ของเขากุ้ยหย่งหมิงสูดปากครางกระเส่า ก่อนจะเปล่งเสียงออกมาอย่างสุขสม พร้อมกับน้ำรักที่พ่นใส่เข้าไปในตัวนางแต่เขารู้ว่ากุ้ยถิงยังค้างคา และเขาก็อยากให้นางไปถึงฝั่งอีกสักครั้ง จึงโน้มหน้าลงไปหาอกเต่งตึง ดูดดื่มและหยอกเย้าด้วยปลา

ยี่สิบปีผ่านไปแคว้นฉางอานที่เคยยิ่งใหญ่กลายเป็นอาณาจักรฉางอานที่ยิ่งใหญ่กว่า การใช้ชีวิตของประชาชนภายใต้การปกครองของจักรพรรดิถังโจวเป็นไปอย่างราบรื่น มีหน่วยงานราชการคอยดูแลสอดส่อง และให้ประชาชนเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ปัญหาของชาวบ้านถูกส่งต่อเข้าไปยังพระราชสำนักและถูกแก้ไขได้อย่างรวดเร็วปัญหาอาชญากรรมต่าง ๆ มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย ประชาชนจะยากดีมีจนจึงอยู่เย็นเป็นสุขกันทั่วหล้า มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ทุกคนในอาณาจักรแห่งนี้วิตกกังวล นั่นก็คือเรื่องที่องค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขา ยังไม่ยอมประกาศแต่งตั้งองค์รัชทายาทเสียทีพูดถึงเรื่องนี้แล้วอย่าว่าแต่ชาวบ้านที่หวาดวิตก แม้แต่องค์จักรพรรดิเองก็ยังกุมขมับด้วยความหนักใจไม่แพ้กัน“ข้าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดีกุ้ยอ๋อง วอนท่านช่วยชี้แนะข้าหน่อยเถิด” จักรพรรดิวัยเกือบ ๆ หกสิบ ขอคำปรึกษากับญาติผู้น้องที่สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องร่วมสายโลหิตกุ้ยหย่งหมิงผู้ปรีชาสามารถทั้งบุ๋นและบู๊จิบน้ำชาด้วยหน้าตาที่เฉยชา ไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนตามจักรพรรดิผู้มีปัญหามาให้แก้ไขไม่เว้นวัน“ท่านอ๋อง ข้ากำลังถามท่านอยู่นะ” ถังโจวอยากจะร้องไห้ใส่ญาติผู้น้องผู้เย็น

“ไปทำไมอีกท่านหญิง กลับเรือนกันดีกว่าเจ้าค่ะ”“ข้าหิวข้าวแต่ข้าไม่อยากเจอหน้าท่านพ่อ และข้าก็อยากกินเสี่ยวหลงเปากับเต้าทึงร้อนของร้านดอกเหมยมาก ๆ ไปกันเถิด” พูดจบนางก็กระโดดเหยง ๆ นำหน้าสาวใช้ไปก่อนอย่างเริงร่า ไม่ได้มีอาการกระฟัดกระเฟียดเหมือนตอนที่เดินเข้ามาหลงเหลืออยู่เลย“ท่านหญิงรอข้าด้วยสิ ท่านจะรีบอะไรหนักหนา เห็นใจคนแก่อย่างข้าบ้างเถิด” สาวใช้วัยสิบแปดปีวิ่งไล่หลังคุณหนูพร้อมกับเสียงบ่นไม่ขาดปาก......................บุรุษหนุ่มที่นอนแผ่อยู่มุมหนึ่งของสวนดอกเบญจมาศค่อย ๆ ลุกขึ้น องคาพยพทั้งห้าบนใบหน้าเรียกได้ว่าสวรรค์สรรสร้างมาให้ก็คงไม่เกินไปจากความจริง เมื่อมาอยู่บนเรือนร่างสูงใหญ่ได้รูปทรง ก็ยิ่งส่งให้เจ้าของนั้นดูหล่อเหลาราวเทพบุตรจากสรวงสวรรค์ ลงมาจุติยังโลกมนุษย์ก็ไม่ปานเขามองตามหลังสตรีสองนางที่เดินห่างออกไปหลายปู้ ใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความประทับใจ ขณะมองไปยังสตรีที่กระโดดไปส่งเสียงหัวเราะไป“ส่านเตี้ยนเจ้าหิวหรือยัง” เขาเอ่ยถามผู้ติดตามที่เป็นทั้งบ่าวรับใช้และองครักษ์ส่วนตัวชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่แต่ไม่หล่อเหลาเท่าผู้เป็นนาย ลุกจากที่นอนที่ห่างออกไปจากผู้เป็นนายประมาณห

“ข้าเป็นลุงของเจ้านะ จะไม่สนิทกันได้ยังไงสาวน้อย” เขาไม่พูดเปล่าแต่ยังโน้มตัวลงต่ำ ให้สายตาอยู่เสมอกันในระยะห่างเพียงแค่หนึ่งฉือ.. และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ใจของเขากระตุกด้วยความหวั่นไหว ไม่คิดว่าจะได้เห็นสตรีจอมแก่นใบหน้าแดงก่ำเป็นลูกท้อสุก รีบเบือนหน้าหนี “เจ้าอายได้น่ารักยิ่งนักสาวน้อยของข้า”เพียะ!เซียนเสียงเบิกตาค้างด้วยความตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าจะนางจะกล้าทำเช่นนั้น“เจ้ากล้าดีอย่างไร!” เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกโมโหนางจนเสียงเปลี่ยน รีบถูฝ่ามือจนเกิดความร้อนแล้วยื่นมือไปทาบบนแก้มใส ๆ ที่เป็นรอยแดงนั้นอย่างอ่อนโยน “น่าโมโหนักเชียว กล้าตบหน้าตัวเองได้อย่างไร ถ้าโมโหข้าก็ต้องตบหน้าข้าสิ” เขาบ่นไปประคบหน้านางด้วยฝ่ามือไปการกระทำของเขาทั้งชวนตกใจทั้งชวนวาบหวามแปลก ๆ จนจินลี่ฮัวตั้งตัวไม่ติด ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ“ท่านหญิง!”“อ๊ะ!” หญิงสาวได้สติรีบถอยหลังหนีฝ่ามืออุ่น แต่ความร้อนรนทำให้นางก้าวผิดจังหวะ ขากับขาสะดุดกันจนเสียหลัก นางหลับตาแน่นเตรียมตัวล้ม แต่สิ่งที่ได้รับกลับกลายเป็นความอบอุ่นและความอึดอัด“ทำไมถึงชอบทำให้ตัวเองเจ็บตัวนักนะ” ชายหนุ่มที่ใช้วิชายุทธ์ขยับกายเข้ามาช่วยเหลือนางได

ตำหนักสือกุยหลง“ขันทีหนิว”“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”“ส่านเตี้ยนอยู่ข้างนอกหรือไม่ เรียกเขามาพบข้าที”“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” ขันทีหนิวผู้มีหน้าที่รับใช้ใกล้ชิดองค์ชายตอบรับแล้วค่อย ๆ ถอยหลังออกไปจากห้องบรรทม ไม่นานองครักษ์คนสนิทก็เดินเข้ามาในห้อง“องค์ชาย” ส่านเตี้ยนยกมือทำความเคารพเจ้านายที่ติดตามรับใช้กันมาถึงยี่สิบห้าปี“ตั้งแต่กลับเข้ามาอยู่ในวังหลวง ข้าไม่ค่อยได้เห็นหน้าเจ้าเลยนะ” องค์เซียนรินน้ำชายื่นให้ผู้ติดตามคนสนิทที่โตกว่าสองปี“ขอบพระทัยองค์ชาย”“นั่งสิ”“ขอบพระทัยองค์ชาย” องครักษ์นั่งลงบนเก้าอี้หยกตัวกลมตามที่อีกฝ่ายชี้นำ แล้วจิบชาลงคอหนึ่งอึก “องค์ชายต้องการพบข้า มีเรื่องอะไรให้ข้าทำหรือเปล่า”“พรุ่งนี้ข้าอยากออกไปขี่ม้าสักหน่อย อยากให้เจ้าติดตามไปด้วย”“ถ้าอย่างนั้นข้าจะบอกให้ขันทีเตรียมตัว”“ไม่ต้องบอกใครทั้งนั้น แค่เจ้ากับข้าเท่านั้นก็พอ” คนกล่าวอมยิ้มนิด ๆ เมื่อพูดจบเป็นเดือนแล้วที่เขาคิดถึงดรุณีน้อยนางหนึ่งไม่สร่างซา พรุ่งนี้เขาจะไปที่ทุ่งดอกเบญจมาศอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้เขาได้พบกับนางที่นั่นอีก เขาจะถือว่าเป็นบุพเพ และจะเอานางมาเป็นของตัวเองให้ได้แต่ถ้าไม่พบ..เขาจะตัดใจให้ลืม