Semua Bab ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Bab 241 - Bab 250

คนถูกตำหนิหันไปส่งยิ้มกว้างให้อดีตพ่อบ้านที่ดูแลคฤหาสน์หลังนี้มาตั้งแต่รุ่นพ่อสามีด้วยความรักและซื่อสัตย์ ตอนนี้เขาได้ปลดประจำการแล้ว แต่เพราะไม่มีครอบครัวดูแล นางกับสามีจึงรับอุปการะเลี้ยงดูและให้มีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด“ข้ายังไม่อยากให้นางแต่งงานนี่ท่านพ่อบ้าน”“โธ่พระชายา เป็นสตรีถ้าอายุเกินสิบแปดไปแล้วยังไม่ออกเรือน มันจะกลายเป็นขี้ปากของชาวบ้านได้นะ”“อย่าเพิ่งทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ” นางโบกมือไล่ให้คนดูแลท่านพ่อบ้านออกไป แล้วไปนั่งใกล้ ๆ เขา “ข้าเข้าใจความห่วงใยของท่านพ่อบ้านดี แต่ข้ากับสามียังไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้กันเลย แต่ถ้ามีคุณชายบ้านไหนมาทาบทามพวกเราก็ไม่คิดจะปฏิเสธเหมือนกัน”“แต่ที่มาทาบทามล้วนถูกปฏิเสธกลับไปทุกราย”“ก็เราไม่อยากบังคับจิตใจลูกสาวของเรานี่ เราอยากให้นางแต่งงานกับคนที่นางรักมากกว่าความเหมาะสม เราอยากให้นางมีความสุขกับชีวิตคู่เหมือนเราสองคนก็เท่านั้น”“ส่วนใหญ่ก็ไม่มีคู่ไหนเริ่มต้นจากความรักกันหรอกนะพระชายา พออยู่ด้วยกันไปพวกเขาก็รักกันเอง”“รักแต่ไม่หมดทั้งหัวใจ พวกเขาล้วนมีอนุกันเกือบทั้งนั้น ข้าไม่ต้องการแบบนั้น ท่านอ๋องเองก็เช่นกัน” กุ้ยถิงในวัยห้าสิบสี่ปีแ

“ข้าไม่ได้ทำอย่างนั้นนะขอรับท่านหญิง ข้าบริสุทธิ์ใจ ถ้าไม่เชื่อก็ค้นตัวข้าได้เลย”“หุบปาก!” องค์เซียนตวาดลั่นด้วยความโมโห ก็เขาเห็นกับตาและเขามั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดด้วย“ท่านนั่นแหละที่หุบปาก แล้วก็ปล่อยเขาด้วย” จินลี่ฮัวโมโหใส่บุรุษวัยกลางคน“ท่านหญิง” เสวี่ยกระตุกแขนของคุณหนู ใช้สายตาตำหนิจริงจัง “ทำไมท่านไม่ตรวจดูก่อนว่ามีอะไรหายไปจริงหรือเปล่า”“ข้ามั่นใจว่าไม่มี แต่ข้าจะตรวจดูก่อนก็ได้” หญิงสาวเหลือบมองบุรุษที่เข้ามาวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง แล้วคลำไปที่ผ้ารัดเอวบุรุษหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลุงมองอาการคลำตามตัวของอีกฝ่ายโดยไม่แสดงอาการ เพราะกำลังเคืองนางที่เชื่อใจโจรมากกว่าเขา“..กำไลหยกที่ข้าซื้อให้ท่านแม่หายไปแล้วเสวี่ย” สีหน้าหาเรื่องเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ดวงตารื้นด้วยน้ำตา พยายามคลำตามตัวอีกรอบ“แล้วถุงเงินเล่า”“ช่างถุงเงินมันเถิด กำไลต่างหากที่สำคัญ”“แสดงว่านายท่านผู้นั้นพูดจริงสิเจ้าคะ” เสวี่ยกระซิบไม่เบานักกุ้ยจินลี่ฮัวหันขวับไปทางเขา น้ำตาที่รื้นดวงตาไหลปริ่มออกมาเป็นทาง แล้วเดินตึง ๆ ไปเกือบประชิด เงยขึ้นมองหน้าเขาแล้วหลุบลงมองคนที่ถูกเขาจองจำ“เจ้าขโมยกำไลหยกข้า

“เจ้านี่มันเด็กดื้อจริง ๆ เลย” มารดาบ่นแต่ริมฝีปากกลับยิ้มด้วยความเอ็นดูบุตรสาวตัวแสบที่ทำหน้าออดอ้อน“ลูกไม่ได้ดื้อซักหน่อย ลูกเชื่อมั่นในความถูกต้องต่างหาก”“ท่านป้าอย่าถือสานางเลยนะขอรับ สำหรับข้าแล้วนางเปรียบเสมือนน้องสาวคนเล็ก ต่อให้นางไม่กอดข้าก่อนข้าก็ต้องเป็นฝ่ายกอดนางก่อนเหมือนกัน” โจเซฟออกตัวแทนดรุณีน้อยด้วยความรัก“ตามใจพวกเจ้าเถิด แต่เวลาอยู่ต่อหน้าท่านอ๋องก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน รายนั้นหวงลูกสาวนัก ถ้าเห็นเจ้ากอดนางแบบนี้ เจ้าอาจจะโดนจับแต่งงานกับนางก็ได้” กุ้ยถิงแกล้งกระเซ้า“ถ้าเป็นความต้องการของท่านอ๋อง หลานชายอย่างข้าก็ยินดีขอรับท่านป้า”“พี่โจเซฟยอมแต่งงานกับข้าจริง ๆ หรือ” หญิงสาวมองตาใสรอฟังคำตอบ“ยอมสิ”“พี่โจเซฟรักข้าแบบคนรักหรือ”คนถูกถามหัวเราะ ตบมือที่วางบนผมดำสลวยเป็นเงางามที่ปล่อยสยายยาวถึงบั้นเอวเบา ๆ อย่างเอ็นดู“ข้ารักเจ้ายิ่งกว่านั้นอีกเป่าเปาเอ๋ย”ดรุณีน้อยคลี่ยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ “ขอบคุณท่านพี่ ข้าก็รักท่านเช่นกัน”“พวกเจ้าคุยกันต่อเถิดนะ ข้าจะไปทำเต้าหู้ไข่สักหน่อย”“ท่านพ่ออยากกินหรือคะท่านแม่”“ใช่ ท่านพ่อเจ้าโอดครวญกับแม่ว่าอยากให้แม่ทำแกงจืดเต้าหู

เสียงอุทานด้วยความยินดีของนางทำให้เซียนเสียงขมวดคิ้วมุ่น มองไปรอบ ๆ แต่ก็ยังไม่เห็นตัวนาง...นางทำให้เขาเสียหน้าอีกแล้วจินลี่ฮัวอุ้มเจ้ากระต่ายสีขาวขนาดกำลังพอเหมาะขึ้นมาอุ้มแนบกับอก“นี่ไงตัวต้นเหตุ เจ้ากระต่ายน้อยของเรา น่ารักไหม”“น่ารักจังเลยท่านหญิง เพิ่งรู้ว่าสวนทุ่งเบญจมาศก็มีกระต่ายป่าด้วย”“มันคงหลุดมาจากป่าแถบนั้น” ตอบสาวใช้แล้วเดินไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเสื่อ “น่ารักไหมท่านพี่”“น่ารัก เจ้าจะเอาไปเลี้ยงหรือ”“ไม่หรอกท่านพี่ ปล่อยให้มันอยู่ในสวนนี่แหละดีแล้ว แต่ข้าอาจจะเอาอาหารมาให้มันกินทุกวัน”“ทำไมเล่า เอาไปเลี้ยงที่บ้านน่าจะสะดวกกว่าไม่ใช่หรือ”โจเซฟมองหญิงสาวหยิบสาลี่ที่ปอกเรียบร้อยแล้ววางลงบนมุมเสื่อ ปล่อยให้กระต่ายน้อยแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย“ท่านแม่บอกว่าไม่ว่าสัตว์หรือคนก็อยากมีชีวิตที่อิสระ ข้าว่าปล่อยให้มันอยู่แบบนี้น่าจะดีกว่าให้มันถูกขังอยู่ในกรงนะท่านพี่”“คงเหมือนเจ้าสินะ รักอิสระจนไม่อยากแต่งงาน”“ใครบอกว่าข้าไม่อยาก ข้าอยากแต่งงานนะ แต่เจ้าบ่าวของข้าต้องเป็นท่านพี่เท่านั้น เพราะข้ารักท่าน”ชายหนุ่มหัวเราะแล้วหยิบสาลี่มากินหนึ่งชิ้น “ข้ามีคนรักแล้ว เจ้ายังอยา

“เรื่องนั้นให้ข้าคุยกับองค์เซียนเองดีกว่านะฮองเฮา” ถึงเขาจะรักนางมากเพียงใด แต่ก็ยังน้อยกว่าโอรสที่เกิดจากชายาที่ยังรักไม่เคยลืมอยู่ดี“แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องของตำหนักฝ่ายในนะเพคะฝ่าบาท ให้หม่อมฉันจัดการดีกว่านะเพคะ รับรองว่าหม่อมฉันจะคัดเลือกสตรีที่ดีที่สุดให้องค์ชาย” ฮองเฮารู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยที่สวามีไม่คล้อยตามง่าย ๆ จึงพยายามโน้มน้าวพระองค์“เจ้าว่าอย่างไรองค์เซียน”“อย่างนั้นก็ได้เสด็จพ่อ ให้ฮองเฮาคัดเลือกสตรีจากตระกูลราชนิกูล ลูกขุนนาง ทหาร และบรรดากงกงมาสักพันนาง แล้วข้าจะเลือกพวกนางด้วยตนเอง”ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาไม้นี้ ถ้าทำแบบนี้สตรีที่นางหมายตาเอาไว้จะให้เป็นใหญ่ เพื่อตนจะได้จูงจมูกง่าย ๆ ในภายภาคหน้าก็ลำบากแย่สิ“องค์ชายเพคะ ถ้าทำแบบนั้นมันก็จะเป็นการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุนะเพคะ สู้ให้ข้าคัดสรรสตรีที่ต้องตามตำราให้พระองค์เลยไม่ดีกว่าหรือเพคะ คัดให้เหลือสักห้าสิบนางดีไหม” ฮองเฮาพยายามหว่านล้อม“ถ้าฮองเฮามั่นใจว่าทำได้ดีข้าก็ไม่มีปัญหา”“เพคะองค์ชาย” ฮองเฮากระหยิ่มอยู่ในใจเมื่อแผนการที่วางไว้เข้าทาง“เจ้าต้องใช้เวลาเตรียมงานนานเท่าไหร่เล่าฮองเฮา” ฮ่องเต้รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย